Bow's Journey Under the RainBow

My Last Day in Japan...

2006-09-21T23:04:00.003+09:00

และแล้ววันนี้ก็มีถึง..
วันนี้แล้ว วันสุดท้ายของชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนในญี่ปุ่น

หนึ่งปีเต็มพอดิบพอดี

กลับไปนั่งเปิดรูปที่ถ่ายในวันนี้เมื่อปีที่แล้วดู เห็นอะไรหลายๆอย่างในตัวเราที่เปลี่ยนแปลงไป (ไม่นับเรื่องสีผิว และน้ำหนักนะ..)

ตอนนั้นไม่คิดเลยว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในประเทศนี้ได้ตั้งปี ภาษาก็ไม่ได้เลย ง่อยมาก.. ประกอบกับเป็นคนขี้เหงาเหลือคณานับ

แต่พอถึงตอนนี้.. กลับรู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นนะ จากตอนแรกภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลยก็มั่วๆซั่วๆมาจนได้ จากวันแรกๆที่ไปซื้อของในคอมบินี่คนคิดเงินถามว่าจะเอาถุงหรือเปล่ายังฟังไม่ออก ถามไรมาชั้นก็ "ไฮ้ๆ" ไปตลอด แต่ก็ยังใช้ชีวิตมาได้จนวันนี้ เหอๆ

จากตอนแรกที่เหงามากๆ แต่กลับได้รู้จักคนเยอะแยะ มีอะไรทำแทบทุกวัน ได้ไปเที่ยวมากมายหลายที่ (ขอบคุณพี่ๆมากค่ะ.. โดยเฉพาะพี่ใหม่ พี่พลัง และพี่ๆที่เกียวโตทุกคน ขอบคุณค่ะ)

จากคนที่ไม่รู้จักตัวเองเท่าไหร่ ตอนนี้กลับรู้จักตัวเองมากขึ้น... เข้าใจความคิดและความรู้สึกของตัวเองหลายๆอย่าง และก็ได้เวลาที่จะเปลี่ยนแปลง..

นี่คือวันสุดท้ายของเราในญี่ปุ่น...

ออกจากบ้านพี่ใหม่แต่เช้า วิวสุดท้ายของ Lion Mansion ที่ซุกหัวนอนตลอดระยะเวลาสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา (ไม่นับก่อนหน้านี้นะ มันนับไม่ได้จริงๆง่ะ เหอๆ) ... ขอบคุณค่ะพี่ใหม่

ออกเดินทางออกจากเกียวโตด้วยรถลิมูซีนบัส มุ่งหน้าสู่สนามบินคันไซ

ชานมยี่ห้อโปรดขวดสุดท้าย...

ถึงแล้วสนามบินคันไซ ใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ

ไปเดินเอ้าท์เล็ทที่ Ringu Town เป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเร็วแสง (กลัวตกเครื่องบิน)

Matcha Cream Frappuchino เครื่องดื่มสุดโปรดแก้วสุดท้าย

วิวของประเทศญี่ปุ่นผ่านทางสนามบินเป็นครั้งสุดท้าย

ได้เครื่องบินแบบนี้ด้วย ไม่ได้นอนเลย ฮ่าๆ ดู X-Men สนุกหว่ะ..

เดินทางกลับสู่ประเทศไทย..........................................

ฤดูใบไม้ร่วง

ฤดูหนาว

ฤดูใบไม้ผลิ

ฤดูร้อน

หนึ่งปีในญี่ปุ่น... จะเป็นความทรงจำที่แสนวิเศษของเราเสมอและตลอดไป

I'm gonna miss Japan..

บล็อค *Bow's Journey Under the RainBow* ขอปิดฉากที่นี่ค่ะ อยากจะขอมอบบล็อคนี้ให้เป็นเรื่องของชีวิตหนึ่งปีในญี่ปุ่นล้วนๆ หลังจากนี้จะย้ายไปอีกบล็อคนึง คือ *Bangkokian on the Move~*ตามไปติดตามกันต่อได้เลยค่า~

ปล. สรุปว่ายังไม่ได้เขียนเรื่องฮอคไกโดเลยง่ะ ทั้งๆที่มีเรื่องให้เขียนเยอะแยะมากมายทีเดียว เอาไงดีหว่า... คอมเมนต์กันมาละกันนะคะ อาจจะมาเขียนทิ้งทวนบล็อคญี่ปุ่นถ้ามีเสียงเรียกร้องจากแฟนๆ อิอิ

Thai Festival in Osaka 2006

2006-09-19T13:22:00.002+09:00

สัวสดีค่ะ..
ตอนนี้อากาศที่ญี่ปุ่นเริ่มจะกลับมาเย็นๆนิดหน่อยอีกครั้ง
หลังจากทนตรากตรำกับความร้อนระอุของฤดูร้อนมานาน.. จนทำให้ผิดที่เคยขาวใส ดำขลับไปอย่างน่าสะพรึงกลัว เหอๆ

งาน Thai Festival in Osaka ในปีนี้เป็นงานสุดท้ายที่เราจะได้มาช่วยงานสมาคมนักเรียนไทยฯ ปีที่แล้วงานนี้ก็เป็นงานแรกเลยที่ได้ (จับพลัดจับผลู) มาทำ อ่านเรื่องราวของงานปีที่แล้วได้ที่นี่

งานปีที่แล้วคืองาน Thai Food Festival แต่ปีนี้เหลือแค่ Thai Festival เฉยๆ เพราะว่ามันไม่ได้มีแค่อาหารอ่ะสิ

หน้างาน ปีนี้จะที่สวนสาธารณะ Tennoji ที่เดิม

โปรแกรมงาน

ก่อนจะเข้าเรื่องความบ้าของเรา.. ขอเข้าเรื่องหน้าที่ก่อนนะ เดี๋ยวจะหาว่าเราไม่ทำอะไรเอาเวลาไปดูคอนเสิร์ตอย่างเดียว ฮ่าๆๆ

หน้าที่อันนั้นก็คือ.... เฝ้าซุ้ม!!!

พี่กบ โบว์ และโดนัท ที่ซุ้มของสมาคมนักเรียนไทยฯ

อ๊ะอ๊ะ.. อย่าหาว่าไร้สาระนะจ๊ะ
เฝ้าซุ้มนี่ต้องใช้ skill ภาษาญี่ปุ่นพอสมควรนะจะบอกให้ เหอๆ ซึ่งเราไม่ค่อยได้ใช้หรอก ปรกติแล้วพี่กบจะเป็นคนใช้ เหอๆๆๆ ใครมาถามอะไรยากๆเราโยนให้พี่กบตอบตลอด.. เหอๆๆ

ไปดูกันดีกว่าว่านักเรียนไทยคนอื่นนอกจากงานเฝ้าซุ้มเนี่ย เค้าทำอะไรกันบ้าง
เริ่มจาก...

บุ๋ย (น้องเม็ดข้าว) และพี่ปุ้ม เป็นมาสคอสให้กรมการค้าส่งออก โปรโมทข้าวไทยค่า

นอกจากนี้ก็ยังมีพี่ต้น พี่หนา และพี่ใหม่ที่ขายอาหารไทย ตักข้าวแกง ย่างไก่ ทอดกล้วยกันจนมือระวิงทีเดียว

วงดนตรีรับเชิญจากโตเกียว วง J-T Bridge วงนี้เคยเจอกันแล้วครั้งนึงตอนงานเฉลิมพระเกียรติฯ

งานนี้ไม่มีบทบาทบนเวทีอ่ะนะ.. งานมันใหญ่เลยหันเหมาเป็นกรรมกรแทน ฮ่าๆๆ

อ่อ.. จะว่าไปก็มีกลุ่มคนที่ดูท่าทางเหมือนผู้ใช้แรงงานมาเที่ยวงานทุกวันอ่ะนะ คือเมากันตั้งแต่เที่ยง แล้วก็เต้นแรงเต้นกา น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง.. ดิชั้นขอเฝ้าซุ้มอยู่เงียบๆละกันนะคะ

อ่อ ซุ้มนักเรียนอยู่ข้างซุ้มการบินไทย เลยมีรูปนี้เกิดขึ้น ฮ่าๆๆๆ

งานนี้ยังได้เจอ penfriend ที่ติดต่อกันมานานตั้งแต่สมัย ม.1 อีกครั้ง ไม่เคยเล่าเรื่องเพื่อนคนนี้ให้ฟังในบล็อคเลยเพราะตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่ค่อยได้เจอกัน ทั้งๆที่เขียนจดหมายติดต่อกันมาเป็นเวลานานเป็นสิบปีแล้ว เคยขี้เกียจเขียนแล้วก็หายๆกันไปอยู่เหมือนกันแต่ก็กลับมาติดต่อกันใหม่... เป็นคนญี่ปุ่นที่บังเอิญได้ที่อยู่เค้ามาจากหนังสือพิมพ์ Student Weekly สมัยเด็กๆ เป็นช่วงที่กำลังหัดภาษาอังกฤษ แล้วก็เขียนจดหมายติดต่อกันเรื่อยมา เคยเจอกันครั้งนึ่งตอนที่เรามาทัวร์ญี่ปุ่นตอนปีสอง เค้าไปเที่ยวที่เมืองไทยครั้งนึงตอนเราอยู่ปีสาม และอีกครั้งคืองานอาหารไทยปีที่แล้วนั่นแหละ

ตอนนี้เค้าจะแต่งงานแล้ว และประกอบกับเราก็จะกลับเมืองไทยแล้วเลยมาเจอกันอีกครั้ง

ตอนนี้เราพอพูดภาษาญี่ปุ่นได้บ้าง จากที่ตอนแรกต่างคนต่างคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะเค้าพูกอังกฤษไม่ค่อยได้ ส่วนเราไม่ได้ญี่ปุ่นเลยยยยยยยยย วันนี้เค้าบอกดีใจมากที่สื่อสารกันรู้เรื่องสักที..

....................................................

ขอเข้าเรื่องความบ้าของตัวเองหน่อยนะ...

งานนี้มีศิลปินจากแกรมมี่มาแสดงในงานสี่คน คือ..

พลพล น้ำตาล AF1 (ติ๊ก กัญญารัตน์นี่มาทำรายการของเค้าอ่ะนะ ไม่ได้มาร้องเพลง) แอ็ป และเอ็ม The Star

มาเยี่ยมซุ้มนักเรียนไทยด้วย

ส่วนรูปคอนเสิร์ตนั้น.. ต้องขออภัยหนุ่มๆทุกคน เพราะมีแต่รูปเอ็มล้วนๆ ฮ่าๆๆ แบบว่าไม่ถ่ายคนอื่นเลย นี่ช้านเปนอารายปายยยยยย

แถมวีดีโอให้ด้วย เพลงอย่าร้อนตัว อัลบั้มออกแล้ววันนี้อย่าลืมไปช่วยกันอุดหนุนนะคะ (ช่วยโปรโมทสุดๆ) เดี๋ยวกลับไปเมืองไทยจะไปซื้อเหมือนกัน รอก่อนนะ เหอๆ

ยังไม่จบแค่นั้น...

คือคนมันเป็นบ้าอยู่อ่ะ ต้องเข้าใจเรานิดนึงนะ เหอๆ...

จะบอกว่าตอนแรกก็เฉยๆนะ หน้าเค้าเปลี่ยนด้วยแบบว่าอัลบั้มแรกไม่ได้หน้ายังงี้นี่หว่า เหอๆ... แต่คือแบบเสียงดีมากๆอ่ะ แบบว่าไม่ใช่แฟน The Star เลยไม่ได้รู้จักอะไรมาก่อน ตอนอัลบั้มแรกก็เหมือนว่าเค้าได้ร้องเพลงที่มันไม่เหมาะกับเค้าด้วยแหละมั้ง แต่พอขึ้นมาร้องบนเวทีนะ.. โอ้มายก้อด~ เสียงดีขนาด หลงเสียงไปเลย บ้าไปเลยยยยย

อ่อ.. พอจบคอนเสิร์ตแล้วก็มีการให้ศิลปินมาแจกลายเซ็นให้แฟนๆด้วย ส่วนเราก็ไปนั่งทำบ้าเป็นล่ามโง่ๆให้เค้าอยู่สองวันอ่ะนะ

ก็เลยได้รูปคู่มา... หน้ามันทีเดียวหลังจากฝ่าแดดลมฝนมาตลอดวัน เหอๆ

ก็ไม่ได้คุยอะไรกับเค้ามากมายหรอกนะ บทสนทนาก็ประมาณว่าเค้าพูดว่าอย่างนี้ ชื่อเค้าสะกดยังงี้อะไรอย่างงี้แหละ จริงๆอยากจะพูดมากกว่านี้ แต่เดี๋ยวไปพูดมากๆเค้าจะหาว่าเราบ้า ฮ่าๆ (แต่ก็บ้าจริงๆอ่ะนะ) ก็เลยต้องนั่งเงียบๆปกปิดความบ้าของตัวเองไว้ อีกสองวันจะกลับเมืองไทยแล้ว แต่ก็คงไม่ได้เจออีกแล้วอ่ะนะ ขอตักตวงให้เต็มที่ ถ่ายรูปมาเต็มสตรีมเลย เหอๆ แต่เหมือนเค้าจะเข้าใจว่าเราเป็นเด็ก ODOS หรือเปล่านะ เหอๆ.. คือว่าไม่ได้เป็นเด็ก ODOS อ่ะค่ะ -_-"

ตอนนี้ยังอยู่ในอาการเพ้ออยู่ ขอเวลาปลุกตัวเองให้ตื่นอีกสักสองสามวันนะ เพราะงั้นช่วงนี้ให้คุยอะไรกะเราก็ทำใจนิดนึงว่ามันจะพูดเรื่องเอ็มออกมาโดยไม่รู้ตัว เหอๆ

วันที่สาม... ไม่ได้ไปนั่งเป็นล่ามโง่ๆให้แล้ว เพราะว่าต้องไปขายซีดีแทน รวมถึงต้องรับมือกับเหล่าแฟนเพลงที่มีมาหลายรูปแบบมากเลยทั้งคนที่พยายามเข้าหลังเวที ลุงหื่น ฝรั่งที่พยายามเกาะแกะนักร้อง คุณป้าที่ซื้อของมาแจกนักร้องเพื่อให้เค้าประทับใจ (แกว่าอย่างนั้นน่ะนะ) ฯลฯ คือ คนดีๆก็มีแหละ แต่ส่วนใหญ่จะจำได้แต่อะไรแปลกๆ หึหึ

จบงาน... เหนื่อย แต่ก็สนุก
(เสียงหายไปเลยวันนี้พูดไม่ได้ ความว่าอาจจะเป็นเพื่อนกรี๊ดดดดดดมากเกินไป และตะโกนขายซีดีมากไป...)

..............................................................

หนึ่งปีที่ผ่านมา ขอบคุณพี่ๆสมาคมนักเรียนไทยฯมากค่ะ ถ้าไม่มีพี่ๆโบคงไม่ได้ทำอะไรสนุกๆแบบนี้ ขอบคุณค่ะ

งานเลี้ยง... และการอำลา

2006-09-15T20:41:00.000+09:00

ปกติเป็นคนชอบงานเลี้ยง ด้วยเหตุผลสองประการคือ
1. ได้พบปะผู้คน
2. ได้กิน

แต่งานเลี้ยงแบบนี้ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะถึงแม้จะมีเหตุผลทั้งสองประการที่กล่าวมาประกอบด้วยก็แล้ว เมื่องานเลี้ยงจบเมื่อไหร่ก็จะต้องตามมาด้วยการจากลาเสมอ การจากลาครั้งนี้ไม่ใช่การจากลาแค่ประเดี๋ยวประด๋าว เพราะดูเหมือนว่ายังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะได้พบกันอีก...

ใกล้จะครบหนึ่งปีแล้วที่มาอยู่ที่ญี่ปุ่น ได้เจออะไรมากมาย ได้พบผู้คนมากมาย ทั้งเรื่องสนุกและเศร้า บางทีก็ปนๆกันไป เรื่องจะเล่าในวันนี้คงจะเป็นประสบการณ์แบบหลังสุข นั่นก็คือถึงแม้ว่าจะสนุก แต่มันก็มีความเศร้าคละเคล้าปนอยู่ด้วยเหมือนกัน

อย่างที่บอกว่าอยู่จะครบหนึ่งปีแล้ว มันก็ถึงเวลาแห่ง "งานเลี้ยงอำลา"

เกิดมาได้มีโอกาสได้ร่วมในงานเลี้ยงอำลาหลายครั้ง ทั้งเลี้ยงส่งเพื่อน เลี้ยงส่งพี่ แต่คราวนี้เป็นงานเลี้ยงส่งเราเอง..

งานแรกเกิดขึ้นที่ร้านแห่งนี้...

ตามคำเรียกร้องของเราว่าอยากกินปลาดิบ...
ทั้งๆที่อยู่ฮอคไกโดก็ฟาดปลาดิบมาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ยังไม่พอค่ะ เราจะเพิ่มเชื้อความดิบเข้าไปในร่างกายเข้าไปอีกกกกก

งานวันนี้ประกอบด้วย...

พี่หนา พี่อู๋ พี่น็อต พี่ต้น พี่กี้ พี่ใหม่ เรา พี่พลัง พี่เน็ท พี่โหน่ง พี่หลา พี่ฉั่ว และ พี่กั๊ก (มีโดนัทตามมาในคราวหลัง)

อาหารวันนี้ได้แก่... แน่นอน ปลาดิบ

นอกจากนี้ยังมีปลานึ่งและปลาทอดอีกด้วย... กินกันให้สำลัก OMEGA3 กันไปเลย (ว่าแต่มันมีหรือเปล่านะ)

ต่อกันด้วยร้านนี้...

เพื่อไปกินเจ้านี่ เค้กชาเขียว

งานนี้คนมาเยอะมาก... ไม่คิดว่าจะมีคนมาเยอะขนาดนี้ ดีใจมากจนพูดอะไรไม่ออก อีกอย่างมันคงจะสนุกสนานรื่นเริงกันเกินไป จนดูเหมือนว่าเป็นการนัดมากินข้าวสนุกสนานกันเฉยๆ ตัวเราเองก็ไม่อยากจะเรียกมันว่า "งานเลี้ยงอำลา" ซักเท่าไหร่ เพราะอย่างที่บอก เมื่อจบงานเลี้ยงไป สิ่งที่ตามมาติดๆกันข้างหลังก็คือ การอำลา

...................................................

วันต่อมา... ไปเอาตั๋วเครื่องบินที่โรงเรียน จึงมีงานเลี้ยงอีกงานเกิดขึ้น งานเลี้ยงเล็กๆ แต่อบอุ่น ประกอบด้วย...

พี่ปอย เรา และพี่พลัง

เป็นร้านอาหารสุดหรู ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะตั้งอยู่ในโรงเรียน แค่ดูการวางช้อนส้อมก็บ่งบอกได้ว่ามันหรูเจรงงงๆ

รายการอาหารสุดหรูเริ่มด้วย ออเดิร์ฟ

ขนมปัง

อาหารจานหลัก

ปิดท้ายด้วย ของหวาน

ปกติแล้วเป็นคนชอบของฟรี...
ยิ่งกินฟรียิ่งชอบ

สองงานนี้กินฟรีตลอด แต่ทำไมนะไม่ยักชอบ...

....................................................................

สุดท้าย...
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณพี่ๆทุกคน

ขอบคุณสำหรับความรักความอบอุ่นที่ให้กันมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเด็กดื้อๆ โง่ๆ คนนี้เสมอ

และขอโทษ.. ที่หลายๆครั้งทำให้พี่ๆไม่สบายใจ ขอโทษที่บางครั้งทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย และสารพัดที่คนบ้าๆคนนึงมันจะทำได้ แต่พี่ๆก็ให้อภัยและเตือนกันเสมอ ขอบคุณมากค่ะ

..................................................................

ความอบอุ่นแบบนี้... จะไม่ลืมเลยค่ะ

Nahoko in Kyoto ทริปเที่ยวและกินทั่วเมือง

2006-09-13T22:51:00.000+09:00

สวัสดีค่ะ
ช่วงนี้มีเรื่องให้เล่าทุกวัน จนคิดว่าคงจะอัพเดททุกเรื่องไม่ได้ จะเอามาเล่าเฉพาะบางเรื่องที่มันน่าสนใจแล้วกันเน๊อะ

ก่อนจะไปพูดเรื่องที่เขียนไว้เป็นหัวข้อ ขอเล่าเรื่องที่ตั้งใจจะเขียนแต่เปลี่ยนใจไม่เขียนแล้วดีกว่า หุหุ คือเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา พี่ใหม่หางานมาให้ทำ พอดีว่าเค้าขาดคนพอดี พี่ใหม่เห็นเรานอนอยู่บ้านว่างๆ กลัวจะอ้วน (ไปกว่านี้) เลยให้ออกไปหาอะไรมีสาระทำสักหน่อย

งานที่ว่าคือการไปเป็นครูอีกแล้วคุณผู้ชม...
หลังจากที่ตอนที่อยู่ฮอคไกโดไปเป็นครูมาแล้วหลายโรงเรียนด้วยกัน คราวนี้เลยไม่ค่อยหวั่นใจเท่าไหร่ แต่ก็นะ...ภาษาญี่ปุ่นระดับประถมอย่างเราไปพูดให้เด็กมันฟังรู้เรื่องก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว เหอๆ

เรื่องนี้ขอไม่เล่าให้ฟัง เข้าไปอ่านที่บล็อคของพี่ใหม่

โบว์ พี่ใหม่ พี่ชมพู่ พี่น็อต พี่กบ พี่สโนว์ และคณาจารย์

............................................................

ขอเข้าเรื่องที่จั่วหัวไว้...
มาถึงตอนนี้คนที่อ่านบล็อคเราบ่อยๆ คงไม่มีใครที่ไม่รู้จัก "นาโฮโกะ" เพื่อนสาวชาวญี่ปุ่นของเรากันแล้วล่ะมั้ง

นาโฮโกะเคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่คณะเราเป็นเวลาหนึ่งปีสมัยที่เราอยู่ปีสาม พอเรามาญี่ปุ่นก็เลยติดต่อกันเป็นระยะๆ และเราได้ไปขออาศัยที่ซุกหัวนอนที่บ้านเค้าหลายครั้งคือโตเกียวครั้งที่ 1 กิฟุ และ โตเกียวครั้งที่ 2

คราวนี้ได้โอกาสที่นาโฮโกะจะมาเยี่ยมเราบ้าง...

แต่ไม่ได้นอนบ้านเรานะ เพราะตอนนี้เราเป็นคนไม่มีบ้าน เหอๆๆๆๆ จะให้มานอนบ้านพี่ใหม่อีกคนก็ใช่เรื่อง แค่เราคนเดียวก็เต็มบ้านแล้ว เหอๆๆๆๆ

เย็นหลังจากที่ไปเค้นภาษาญี่ปุ่นออกมาพูดกับเด็กนักเรียนที่โกเบเสร็จเราก็นั่งรถกลับมาหานาโฮโกะที่เกียวโตทันที เริ่มอาหารมื้อแรกที่ร้านอาหารยอกฮิตที่นักเรียนไทยในเกียวโตต้องพาเพื่อนไปกินคือร้านข้าวหมูทอด Katsukura นั่นเอง (พี่น็อตเพิ่งจะกินไปก่อนหน้านี้สองวันต้องกลับมากินอีก เหอๆๆ)

พี่ใหม่ โบว์ พี่หนา นาโฮโกะ และพี่ต้นที่หน้าร้านหมูทอด

วันต่อมาก็ออกไปทัวร์วัดต่างๆที่เกียวโต แล้วมากับเราเนี่ยคิดถูกแล้วเหรอ ฮ่าๆๆ เราค่อนข้างหวั่นใจทีเดียวนะ เพราะตัวเราคนเดียวหลงๆเราไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่เพราะไม่ได้พาคนอื่นหลงไปด้วย เดินไปเดินมาเดี๋ยวมันก็เจอเองง่ะ แต่คราวนี้จะพาเพื่อนหลงป่าวนะ เหอๆๆ

เริ่มที่แรกที่จะไปวันนี้คือวัดทอง หรือ Kinkakuji

วัดนี้เคยไปแล้วครั้งนึงเมื่อนานมาแล้วคลิ๊กจ๊ะ

หลังจากนั้นก็ไปนั่งจ้องสวนหินให้เกิดปัญญากันต่อที่วัด Ryoan-ji (竜安寺) แปลว่าวัดแห่งมังกรอันสงบ (แปลเป็นไทยแล้วประหลาดๆหว่ะ)

สัวเหตุได้ว่าวัดที่เป็นศาสนาพุทธนิกาย Zen จะมีลักษณะเด่นตรงที่จะมีสวนหิน ซึ่งสวนหินนี้มีไว้จ้องค่ะ จ้องเข้าไป จ้องให้มันเกิดปัญญา หลังจากที่เราจ้องไปนานๆ ก็เกิดปัญญาเหมือนกัน แต่เป็นปัญญาอ่อน เหอๆๆๆ

ให้ดูว่ามีคนมานั่งจ้องหินที่วัดนี้เยอะขนาดไหน

หลังจากนั้นก็ไปต่อกันที่วัด Ninna-ji (仁和寺）

วัดนี้จริงๆแล้วไม่ได้ตั้งใจจะไป แต่ไปเพราะว่ามันเป็นจุดเปลี่ยนรถเมล์พอดี หุหุ เลยไม่ได้เสียตังค์เข้าไปข้างใน แหม..ห้าร้อยเยนแหละ

ต่อกันที่วัด Myoshin-ji (妙心寺）

วัดนี้นาโฮโกะอยากไป เพราะเป็นวัดในนิกาย Myoshin ที่นาโฮโกะนับถือพอดี หายากนะคนญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาแบบจริงๆจังๆ

คือว่าวัดนี้น่ะนะ มีกจุดเด่นที่สำคัญคือในตัวอาคารหลักของวัด มองขึ้นไปบนเพดานจะมองเห็นรูปมังกรตัวใหญ่มากกกกกกกกก ซึ่งจะเข้าไปดูเนี่ยต้องเสียตังค์เข้าไปห้าร้อยเยน แล้วห้ามถ่ายรูป... เลยไม่มีมาให้ดูว่ามันหน้าตายังไงต้องขออภัย เหอๆๆ

หลังจากทัวร์วัดกันไปเรียบร้อยสี่วัดก็มุ่งหน้าเข้าตัวเมืองไปหาของกินกัน...

วันนี้เอารูปน้ำแข็งใสชาเขียวมากฝาก

เราไม่ได้อยากกินเลยยยยยย นาโฮโกะเค้าอยากกินนนนนนนน เราเลยขับพลัดจับผลูไปกินด้วยแต่นั้นเอ๊งงงงงงงง (แผล่บ..ปาดน้ำลาย)

รูปขนมญี่ปุ่นสวยๆที่ไปเจอที่ตลาด

ปิดท้ายด้วยรูปซูชิของปลอม น่ารักมั้ยยยยย

ปิดท้ายวันนี้ด้วยการพานาโฮโกะไปดินเนอร์ที่บ้านพี่ต้น กับพี่ใหม่และพี่หนา ได้ศัพท์แสลงภาษาไทยกลับมาเพียบเลย ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณพี่ๆมากค่ะ อร่อยมากกกกกกก ขอบคุณที่ช่วยดูแลเพื่อนโบว์ด้วยน้า~

ขอโทษนาโฮโกะด้วยที่การมาครั้งนี้เราไม่ได้ช่วยเทคแคร์เท่าไหร่ ออกจะแนวพอหลงซะด้วยซ้ำ แล้วเจอกันที่เมืองไทยนะ ^^

เดินทางข้ามสะพานสวรรค์ไปด้วยกันที่ Amanohashidate

2006-09-11T22:28:00.000+09:00

สวัสดีค่ะทุกคน

ตอนนี้ต้องขออนุญาติดองเรื่อง Hokkaido Trip เอาไว้ก่อน คาดว่าจะต้องดองเอาไว้เขียนตอนกลับไปเมืองไทยแล้ว เพราะว่าช่วงนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังทุกวัน

ก็อย่างว่าล่ะนะ เหลืออีกสิบวันก็จะได้เวลาจากประเทศญี่ปุ่นไปแล้ว ใจหายอยู่เหมือนกันนะอยู่มาตั้งปี ก็เลยได้โอกาส..เอาให้เต็มที่เล๊ยยยย หุหุ

เริ่มจากเมื่อวานนี้ เราและพี่ๆอีกสี่คนออกเดินทางไปทางภาคเหนือของจังหวัดเกียวโต ไม่หวั่นแม้อากาศจะมืดครึ้ม (จริงๆแล้วพี่ๆหลายคนซื้อตั๋วรถไฟราคาพิเศษมา.. หมดอายุวันนั้นแหละ เลยต้องใช้ หุหุ)

ที่ๆจะพาไปวันนี้ ชื่อว่า Amanohashidate (天橋立) แปลเป็นไทยได้ว่า สะพานที่พาดไปสู่สวรรค์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสถานที่ที่สวยที่สุดในญี่ปุ่น ซึ่งเคยไปมาแล้วอีกที่หนึ่งที่ Hiroshima

การเดินทางในวันนี้ เดินทางด้วยรถไฟหวานเย็นเท่านั้น เนื่องจากตั๋วราคาพิเศษที่พี่ๆหลายคนมีนั้นมีชื่อเรียกว่า Seishun 18 Kippu (青春八十切符） ซึ่งเป็นตั๋วรถไฟแบบเหมาจ่าย วันหนึ่งจ่ายประมาณ 2,500 เยนขึ้นรถไฟกี่รอบก็ได้ ไปไหนก็ได้ แต่ทว่า...ต้องเป็นรถหวานเย็นเท่านั้น โปรโมชั่นนี้มีเฉพาะช่วงปิดเทอมหน้าร้อนเท่านั้นนะ วันนี้โรงเรียนต่างๆก็เปิดเทอมกันแล้ว ตั๋วนี้ก็หมดอายุไปโดยปริยาย

ออกจากเกียวโตเวลาเก้าโมงนิดหน่อย ตั้งใจหมายมั่นว่าจะไปถึงที่หมายในเวลาประมาณเที่ยง

พี่น็อต โบว์ และพี่ต้นบนรถไฟหวานเย็น

แต่ทว่า.. เนื่อจากฟ้าฝนไม่เป็นใจ กระหน่ำตกลงมาทำให้รถไฟเลทกันไปเป็นทิวแถว ที่ตั้งใจว่าจะไปถึงตอนเที่ยงกว่าๆ กลับไปถึงตอนบ่ายสองซะนั่น รวมเบ็ดเสร็จใช้เวลาบนรถไฟร่วมห้าชั่วโมง !!!

จริงๆแล้วไม่ใช่มันเลทอย่างเดียวหรอก แต่รถไฟมันหวานเย็นจริงๆ วิ่งช้ามากกกกก เหมือนรถขายไอติม... มองไปข้างนอกเด็กปั่นจักรยานยังเร็วกว่าเลยให้ตายสิ!!

ไปถึงตอนบ่ายสองหน่อยๆ แบกท้องหิวๆไปที่ร้านอาหารข้างทาง อ่อ.. เนื่องจากทางเหนือของเกียวโตนั้นเป็นพื้นที่ติดทะเล ทำให้อาการเที่ยงวันนี้ก็เป็นอาหารทะเลไปโดยปริยาย สูดกลิ่นเกลือทะเลเค็มๆไปด้วย มันทำให้อาหารอร่อยขึ้นบ้างไหมนะ เหอๆ

ทุกคนสั่งเหมือนกันคือข้าวหน้าหอยลาย

จากสถานีรถไฟไปยังจุดชมวิวทำได้สองวิธีคือเดินหรือถีบจักรยานไป ใช้เวลาประมาณ 50 นาที หรือเสียตังค์ขึ้นเรือข้ามฟากไปใช้เวลา 20 นาที... แต่ท่ามกลางฝนตกพรำๆนั้นไม่มีใครอยากเดิน แถมถ้าเดินสงสัยจะได้กลับถึงบ้านเที่ยงคืนเลยยอมเสียเงินขึ้นเรือไปแทน

นอกจากนั้นยังไม่พอนะซาร่า... จะไปดูวิวต้องขึ้นไปบนเขาอีก เลยต้องเสียตังค์ขึ้น rope way กันอีกอย่าง

เมื่อไปถึงที่หมายก็เห็นสะพานสู่สวรรค์ หน้าตาแบบนี้

เห็นแค่นี้อาจจะงงๆ มันขึ้นไปสวรรค์ยังไง... มันมีวิธีดูค่ะ

แล้วจะเห็นวิวเป็นแบบนี้

อืมมมม... เราก็งงๆเหมือนกันว่ามันเป็นสะพานไปสวรรค์ยังไงหว่า ลองจินตนาการดูละกันนะ หุหุ

อ่อ มีตำนานด้วยนะ ที่เค้าเรียกที่นี่ว่าสะพานที่พาดผ่านมาจากสวรรค์ก็เพราะว่า ในอดีตนี้เทวดาบนสวรรค์เนี่ยจะเดินทางมายังโลกมนุษย์เพื่อมาศักการะศาลเจ้าที่อยู่ด้านล่างภูเขานี้ (ชื่ออะไรจำไม่ได้)

ศาลเจ้าที่ว่า เก่ามาก..
แล้วมีอยู่วันหนึ่งสะพานเกิดพังทะลายลงมาทำให้เกิดเป็นลักษณะแบบนี้ขึ้นตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา..

แต่เราว่ายังไงอีทางนี้มันต้องเกิดก่อนศาลเจ้าอยู่แล้วอ่ะนะ เหอๆๆๆ เอาเหอะๆๆ มันเป็นตำนานนนนนน

ถ่ายรูปรวมกันหน่อย

พี่กั๊ก พี่ต้น พี่น็อต พี่อู๋ และโบว์ กับสะพานเชื่อมไปสู่สวรรค์

ปิดท้ายด้วย...
คิตตี้จังและท่ายอดฮิตประจำที่นี่

แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้าค่ะ

12 วัน Homestay Program ที่ Kikonai - Hokkaido (ตอนจบ)

2006-09-09T02:23:00.000+09:00

(ความเดิมจากตอนที่แล้ว คลิ๊ก)

วันเสาร์ 26 สิงหาคม

วันนี้เตรียมตัวออกสู่ท่องทุ่งนากว้าง แปลงกายเป็นชาวไร่ไปบุกไร่มันฝรั่งกัน เย้!!

ทางเมืองคิโคไนวันนี้จัดโปรแกรมน่าสนใจให้นักเรียนต่างชาติอีกแล้ว ประมาณเกรงว่านักเรียนจะไม่รู้จักชีวิตความเป็นอยู่แบบชนบทที่แท้จริง วันนี้เลยให้ลงท้องที่ไปขุดมันฝรั่งกันท่ามกลางแสงแดดและอากาศอันร้อนระอุในฤดูร้อน กร๊าาาาาา~

ชุดทำงาน

หลังจากที่รวบรวมกำลังพลเด็กประถามร่วมสิบชีวิต และคุณลุงคุณป้าอีกมากมาย ก็แบ่งเป็นสองกลุ่มคือ "กลุ่มผู้ใช้แรงงาน" และ "กลุ่มแม่บ้าน"

อืม.. เราอยู่กลุ่มผู้ใช้แรงงานน่ะนะ แต่ออกแนวกินแรงคนอื่นมากๆ ฮ่าๆ (อย่างขจีภรณ์หรือจะลงมือขุด นึกภาพกันไม่ออกใช่ไม่คะ ฮ่าๆๆๆ) โดยเราทำหน้าที่เก็บมันฝรั่งอย่างเดียว ใครขุดขุดปายยย ชั้นเก็บโลด

เก็บมันฝรั่ง

น้องทรายหนึ่งในกลุ่มผู้ถูกใช้แรงงานขุดดิน

นักเรียนต่างชาติและกลุ่มลูกสมุนนักเรียนประถม

หลังจากขุดดิน เก็บมันฝรั่งกันจนหมดไร่แล้ว กลุ่มผู้ใช้แรงงานก็เดินทางกลับพร้อมกับแบกมันฝรั่งหลายสิบกระสอบกลับไปด้วย โดยมอบหน้าที่จ่อให้กลุ่มแม่บ้านจัดการทำให้เป็นเมนูอาหารมื้อกลางวันต่อไป..

ซึ่งก็แน่นอน ไม่พ้นมันฝรั่ง

หลังรับประทานอาหารเมนูมันฝรั่งกันจนเบื่อแล้วก็พากันไปเล่นกาละเล่นพื้นเมืองของเด็กญี่ปุ่น เช่น

เรียกว่าอะไรนะ...ลืม -_-" แต่คิดว่าทุกคนคงรู้จักใช่ป่าว ที่โนบิตะมันเล่นไม่เป็นน่ะ แต่เราเล่นได้นะเหยยยย (ต้องห้เด็กมันสอน ฮ่าๆๆๆ เด็กมันเก่งจริงหว่ะ)

เท่านั้นยังไม่พอนะซ่าร่า... ยังมีการจัดเป็นการแข่งขันเป็นทัวร์นาเม้นท์อีกตะหาก เกมห้าอย่าง แข่งกันสามกลุ่ม แล้วรู้อะไรไหม... เราเข้าเป็นคนสุดท้าย -_-"

ก็หมุนลูกข่างมันยากนี่หว่าาาาาาาา แงแงแง

จบวันนี้... ได้มันฝรั่งกลับบ้านประมาณสามสี่กระสอบ หอบกลับกันคนละมือสองมือ มาริจังบอกว่า "สงสัยต้องกินมันฝรั่งกันทั้งปี" เหอๆๆๆ ดีนะเราอยู่หมู่บ้านนี้แค่ถึงอาทิตย์หน้า

...................................................

วันอาทิตย์ 27 สิงหาคม

วันนี้อยู่บ้าน นั่งเล่นกับน้องทรายและมาริจังทั้งวัน

อาหารเมนูมันฝรั่งจริงๆด้วย -_-"

...................................................

วันจันทร์ 28 สิงหาคม

วันนี้ออกไปเป็นอาจารย์อีกแล้วค่ะคุณขา หลังจากได้ผ่านโรงเรียนประถมมาหนึ่งครั้งแบบทุลักทุเลเล็กน้อย
วันนี้ไปโรงเรียน ม.ปลายประจำเมืองชื่อว่า "โรงเรียนมัธยมปลายคิโคไน" (木古内高校)

แล้วก็เข้าหลักสูตรเดิม เหมือนคนดังอีกแล้ว เข้าไปในโรงยิม แล้วก็ขึ้นไปให้สัมภาษณ์บนเวที

คำถามก็ประมาณว่า ชอบของกินอะไรคะ ชอบที่ไหนในญี่ปุ่นคะ ฯลฯ คนญี่ปุ่นนี่แปลกนะชอบถามว่าชอบกินอะไร ฮ่าๆ

อ่อ มีเรื่องตลกเรื่องนึง ก่อนเข้ามาในโรงยิม ก็เจอครูใหญ่ก่อน แกก็พาไปที่ห้องพักผ่อน แล้วครูใหญ่คนนี้เนี่ยนะ ชอบแปลคำศัพท์บางคำที่มันง่ายๆ คือประมาณว่าเราอยู่แล้วอ่ะ เป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่ เหอๆๆ
ที่ตลกก็คือ ห้องพักผ่อนของแกเนี่ยนะ แกแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า "rest room" ฮ่าๆๆๆ เย้อออออออออ ไม่ใช่ห้องน้ำ -_-"

หลังจากนั้นก็ไปที่ห้องเรียนของเด็กๆ ไปพูดเกี่ยวกับเรื่องประเทศไทยน่ะอหละ เมื่อวานว่างๆก็เลยนั่ง print รูปต่างๆไปโชว์

แล้วเป็นโชคของเรา ตรงที่มันเป็นวิชาภาษาอังกฤษ เราเลยได้โอกาสขอบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ เหอๆๆๆ

แล้ว....
เด็กก็นั่งงง คือ คงไม่รู้เรื่องกันจริงๆน่ะแหละ ทั้งๆที่เราพยายามพูดช้าาาาาามากกกกกก แถมทวนซ้ำด้วยนะ แต่ท่าทางก็จะไม่เข้าใจกัน เหอๆ

หลังจากนั้นก็ได้เจอคนที่อาจารย์เรียกว่า "นักเรียน ม.ปลายประหลาดของฮอคไกโด" (北海道変な高校生)

นามิโอกะและเพื่อน (ตอนแรกนึกว่าเงาะป่า)

คือมันบ้ามากอ่ะ แบบพูดไม่หยุด แล้วแต่ละเรื่องพูดเรื่องไม่มีสาระ หนวกหูมากกก เพื่อนคนจีนบอกเป็นพ่อแม่ปวดหัวตายโหง นี่ขนาดอยู่ด้วยห้านาทียังปวดหัวเลย เหอๆๆ

อ่อ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนของน้องทราย วันนี้เลยได้ถ่ายรูปคู่ในชุดนักเรียน

จบวันนี้ด้วยอาหารมื้อเย็น แกงเขียวหวาน ที่ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่ ก็บอกแล้วววว่ามันไม่เค็มก็ไม่เชื่อกรูกันเรยยยยยย

ปล. เรื่องที่ไปโรงเรียน ม.ปลายวันนี้ได้ลงหนังสือพิมพ์ Hokkaido Shimbun (北海道新聞) ด้วยนะ อิอิ ดังๆ.. แต่ท่าประหลาดไปหน่อย -_-"

................................................

วันอังคาร 29 สิงหาคม

วันนี้ไปบุกถึงสองโรงเรียนด้วยกัน เริ่มด้วย "โรงเรียนประถมคิโคไน" (木古内小学校）

โดยวันนี้ไปอ่านนิทานให้เด็กๆฟัง เป็นภาษาไทย -_-" ประมาณว่าโอก้าซังอยากให้เด็กๆได้ฟังภาษาอื่นมั่ง ก็เลยได้เห็นเด็กๆนั่งตาละห้อยยย ไม่รู้เรื่องกันอยู่พักนึง แล้วโอก้าซังก็อธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่น (ฝึกมากับทรายแล้ว.. เหอๆ)

แล้วก็ไปต่อที่ "โรงเรียนมัธยมต้นคิโคไน" (木古内中学校）

เริ่มด้วยไปกินข้าวกับเด็กๆ เป็นอาหารถาดหลุม

มืดไปหน่อย ขออภัยมันย้อนแสง ปรับไม่เป็น โง่ง่ะ..

อืม... แล้วก็ตามระเบียบ เข้าโรงยิม เหอๆ

วันนี้ฮามาก อาจารย์เค้ามาถามคำศัพท์บางคำเป็นภาษาไทย จีน และไต้หวัน (จีนแหละ แต่คันจิบางตัวไม่เหมือน)

พอเราขึ้นไปเขียนคำนะ เด็กนั่งอึ้งตาแตกเลย แบบว่าเดาไม่ได้แน่ๆ มันไม่รู้จะเดาจากตรงไหน แต่พอจีนกะไต้หวันมาเขียนก็พอจะเดาได้ นึกออกป่ะ มันเป็นคันจิ ฮ่าๆๆ

ทำเด็กอึ้งมาสองวันซ้อนแล้ว

แล้วก็กลับไปที่บ้านเล็กน้อย วันนี้โอก้าซังและโยโยเพื่อนคนจีน (ซึ่งผ่านการทำงานพิเศษอย่างโชกโชน) ได้ร่วมมือกันทำพิซซ่า อ่าฮ่าาา.. คิดดูมันบ้านนอกขนาดไหน ไม่มีร้านพิซซ่าเลยต้องทำเอง -_-"

โบว์ ทัค และโยโย และพิซซ่าาาาา

หลังอาหารเย็น วันนี้ยุ่งมีมี event ที่สาม คือการไปฟัง "การตีกลองไทโกะ" （太鼓） ซึ่งเป็นการตีกลองพื้นเมืองของญี่ปุ่น งานนี้มีแต่หนุ่มๆเอ๊าะๆทั้งนั้นเลยค่ะคุณขาที่มาตีเนี่ย.. ไม่เชื่อเชิญชมวีดีโอ

เป็นไง.. ที่ว่าเอ๊าะๆนี่มีอายุตั้งแต่ 7-17 ปี ฮ่าๆๆๆๆ -_-"

ไม่หมดแค่นั้นค่ะ.. เค้ายังให้เราไปตีด้วย ไอ้เราก็คิดว่า โถๆๆๆๆ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ คนผ่านการตีกลองสันฯมาอย่างโชคโชนแล้วอย่างเรา อ่ะเหอๆๆๆ

แต่ที่ไหนได้.. ไม่ได้ง่ายนะคะ ใครเคยเล่นไอ้เกมญี่ปุ่นที่มันตีๆกลองกันอ่ะ อารมณ์แบบนั้นแหละ แต่ไม้หนักเป็นบ้าเลย ก็เลยแอบมีเคล็ดขัดยอกเล็กน้อยเมื่อตีเสร็จ

อ่อ เค้าให้ใส่ชุดด้วยนะเห็นป่าว แต่ใส่เสร็จแล้วก็ต้องคืนเค้าอ่ะนะ เหอๆ ไม่ได้ได้กลับบ้านแค่อย่างใด

ปิดท้ายด้วยรูปถ่ายกับเด็กเอ๊าะๆที่ร่วมวงตีกลอง

..................................................

พุธ 30 สิงหาคม

วันนี้ไม่มีโปรแกรมตอนเช้า แต่ตอนบ่ายโปรแกรมแน่นเอี้ยดดด..

อ่อ วันนี้เป็นวันแรกที่ไม่ได้เหมือนไปทำงาน แต่เหมือนไปเรียนรู้มากกว่า ดีละเอาความรู้ไปให้คนอื่นแล้ว ขอได้รับมั่ง อิอิ

เริ่มเรื่องแรกด้วยเรื่องดนตรีก่อน "โคโตะ"

โคโตะ เป็นเครื่องดนตรีญี่ปุ่น ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากประเทศจีนในสมัยนารา ภาษาจีนคงเคยได้ยินกันดี ก็คือ "กู่เจิง" นั่นเอง

เล่นอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง ได้เพลงแบบเบสิคกันมาเล็กน้อย พอเล่นแล้วรู้สึกดีจังน้าาา แล้วก็มานั่งเสียดายอีกแล้ว ว่าทำไมตอนเจ็ดขวบที่แม่ถามเราว่าจะเรียนเปียโนไหมแล้วเราบอกไม่เรียน -_-" ไม่งั้นอาจจะได้ดีทางด้านดนตรีไปแล้วก็ได้ใครจะรู้ เฮ้อออเฮ้อออ บ่นเป็นคนแก่

หลังจากเล่นดนตรีเสร็จก็ไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายก่อน

แล้วก็ทำผม

เพื่อที่จะเข้า "พิธีชงชา"

งานนี้แอบเสรอเล็กน้อย แบบว่าตอนเสิร์ฟชาเค้าให้เดินไปเสิร์ฟ เราแบบว่ากุลสตรีไทยโดยแท้ คลานเข่าไปเสิร์ฟค่ะคุณขา ฮ่าๆๆๆ แป่ววววว

หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปร่วมกันกับเซนเซทุกคน

แล้วก็ไปเลี่ยนเป็นชุดสามัญ เพื่อทำกิจกรรมต่อไปนั่นก็คือการ "ทำโซบะ"

โซบะที่ว่า ไม่ใช่บะหมี่สำเร็จรูปแต่อย่างใด ที่เราจะทำวันนี้นวดกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยค่ะ

นวดอยู่ประมาณสิบนาที เซนเซเห็นท่าจะไม่ได้เรื่องเลยเอาไปนวดเอง ฮ่าๆๆๆ

หลังจากนั้นก็ทำการตัด

เราก็ตัดเหมือนกันนะ แต่ตอนเราตัดก็มีคนบอกว่า "นี่มันอุด้งนี่นา" ฮ่าๆๆๆ ขอโทษค่าาาาาาาาา เค้าก็เลยให้เราเลิกตัด ฮ่าๆๆๆๆๆ

เสร็จแล้วก็กลายมาเป็นอาหารเย็นวันนี้ "ซารุโซบะ" แบบเส้นทำเอง อร่อยมากกกก สดมากกกกก

..................................................

พฤหัสบดี 31 สิงหาคม

วันนี้จริงๆแล้วทางโครงการไม่มีโปรแกรมอะไรให้เราทำ แต่ทว่าเราได้หาเรื่องให้ตัวเองไว้แล้ว เหอๆๆ

ตอนเช้าที่โรงเรียนประถมที่ไปมาเมื่อวานซืน คือโรงเรียนประถมคิโคไนน่ะนะ อาจารย์ที่โรงเรียนนี้ได้เชิญร้องทรายไปให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเทศไทยเล็กน้อย แล้วก็มีการแสดงโชว์รำด้วย

เด็กคนนี้ขอเอาลงหน่อยเหอะ เห็นตั้งแต่วันที่ไปขุดมันฝรั่งแล้ว ป้าๆทุกคนฟันธงว่ามันโตขึ้นหล่อชัวร์ ฮ่าๆ

น้องทรายรำไทย

หลังจาดนั้นเราก็เดินทางเข้าสู่ตัวเมืองฮาโกดาเตะ วันนี้จะไปเป็นลูกมือทำอาหารไทย หุหุ

"พี่ปาน" เป็นพี่คนไทยที่อยู่ฮอคไกโด รู้จักกันเพราะว่าเล่นพันทิป ห้อง @Japan นั่นแหละ พอดีตอนนั้นอยากไปเทศกาลกิมะที่ซัปโปโรก็เลยคุยกับพี่เค้าไว้ เค้าก็ช่วยจองโรงแรมอะไรให้เรียบร้อยเลยนะ แต่สรุปแล้วเราก็ไม่ได้ไป -_-" หลังจากนั้นก็เลยคุยกับพี่เค้าเรื่อยมา

วันนี้พี่ปานจะมาเป็นครูสอนทำอาหารไทย เราก็เลยถือโอกาสนี้มาร่วมแจมด้วย หุหุ

อาจารย์ปาน และลูกศิษย์

ห้องเรียนทำอาหารไทยวันนี้ก็แอบมั่วดีแท้ เราก็ไม่ได้ไปสอนกะเค้าหรอก ก็ช่วยกวนๆแกงอยู่หน้าห้องเรียน คอยปรุงแต่งรสชาติไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนทำอาหารพอเป็น เหอๆ

เมนูวันนี้ได้แก่...

ข้าวหอมมะลิ แกงเขียวหวานไก่ ยำซีฟู้ด ตบท้ายด้วยขนมหวานสาคูเปียกข้าวโพด

โบว์และพี่ปาน

หลังจากนั้น ตอนแรกกะว่าจะรอดูวิวฮาโกดาเตะยามค่ำคืน แต่พอโอก้าซังรู้ว่าจะมีเพื่อนมา... เลยไม่รอ -_-" เวร ไม่น่าบอกเลยจะได้อยู่รอดู

แต่ว่าว่างๆเลยได้ไปที่นี่แทน "Onuma National Park"

จบ....

..................................................

ศุกร์ 1 กันยายน

วันนี้ไม่มีอะไรมากมาย... รู้แต่ว่าเหนื่อยมากกกก ตื่นมาทำกับข้าวตั้งแต่แปดโมงเช้า บ้าไปแล้ว..

ทำไมน่ะเหรอ ??

เพราะว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ Kikonai ชาวเมือง.. (หรือเปล่านะ) ก็เลยจัดงานเลี้ยงอำลาให้พวกเรา เรียกว่า Sayonara Party นั่นเอง

อาหารที่ทำวันนี้ก็ต้องเป็นอาหารประจำชาติตัวเองด้วยนะ ก็เลยได้มาสี่อย่างนี้

ผัดไทย ยำวุ้นเส้น บัวลอยฟักทอง และแกงเผ็ดเนื้อ

ในงานมีการแสดงนิดหน่อย โดยพวกเราเอง เหอๆๆ โดยไม่ได้ตั้งใจแหละจริงๆแล้ว น้องทรายก็โดนจับไปรำเหมือนเดิม แล้วพอดีเรากับมาริจังวันก่อนนั่งร้องเพลงเล่นกัน เค้าก็เลยจับไปร้องซะงั้น

งานเลี้ยงเล็กๆ เวลาสั้นๆ แต่ก็อบอุ่น ว่าไปแล้วก็ใจหายนะ มาอยู่ที่นี่ตั้งสิบกว่าวัน มีน่าเบื่อบ้าง สนุกบ้าง แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี และทุกๆคนก็น่ารักกะเรามาก เราจะไม่ลืม Kikonai เลย

...................................................

เสาร์ 2 กันยายน

วันนี้เป็นพิธีปิดโครงการ และเป็นวันสุดท้ายที่ได้อยู่ร่วมกับครอบครัวที่ Kikonai

เราออกจากบ้านแต่เช้า บอกลาห้องเก็บของที่นอนมาตลอดสิบวัน แล้วก็มุ่งหน้าเข้าสู้เมืองฮาโกดาเตะ

พิธีปิด

นั่งเมื่อยตุ้มนั่งฟังพิธีการอยู่ประมาณครึ่งวันก็ได้เวลาอาหารรรร

และบอกลาครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย

มาริจัง โอก้าซัง น้องทราย และโบว์

เพื่อเริ่มการเดินทางครั้งต่อไปกับคนเหล่านี้...

.................................................

(โปรดติดตามตอนต่อไป....)

12 วัน Homestay Program ที่ Kikonai - Hokkaido (ภาค 1)

2006-08-26T18:10:00.000+09:00

สวัสดีจ๊ะ.. ตอนที่พิมพ์อยู่นี่ไม่รู้ว่าจะได้อัพเดทบล็อคเมื่อไหร่
คราวที่แล้วที่อัพเรื่องโตเกียวก็แอบพิมพ์ไว้ก่อนแล้วพอมีโอกาสได้ใช้อินเตอร์เน็ทก็รีบเอาลงเลย

เหอๆๆๆ รับผิดชอบกับบล็อคจัดๆเลยแฮะเรา ต่อไปจะมีใครจ้างเราทำงานอัพบล็อคไหมนะ ฮ่าๆ

คราวที่แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าจะพูดเรื่องที่ได้มาโฮมสเตย์ที่ฮอคไกโดช่ายป่าว
โครงการนี้เป็นโครงการของ Hokkaido International Foundation จัดเป็นครั้งที่ 28 แล้ว
จุดประสงค์ก็น่าจะประมาณว่าเปิดโอกาสให้นักเรียนต่างชาติได้เรียนรู้ชีวิตของคนญี่ปุ่น รวมถึงให้คนญี่ปุ่นได้รู้จักต่างชาติมากขึ้น

(แต่นะ เป็น international foundation แท้ๆ แต่เหมือนว่าจะไม่มีใครภูดภาษาอังกฤษได้เลย ไม่เข้าจายยยยยยย)

ไม่พล่ามมากละกัน เพราะว่าไม่งั้นบล็อคเราคงยาวยืดมากๆแน่ๆ แหมก็มาอยู่ตั้ง 12 วัน..

....................................................

วันอาทิตย์ที่ 20 สิงหาคม..

หลังจากแยกจากมาซาฮิโระแล้ว อย่างที่บอกไว้คราวก่อน ก็เดินไปขึ้นรถบัสที่จอดรออยู่ เพื่อจะเดินทางต่อไปยังท่าเรือ
ระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็ได้เพื่อนเลย... รวดเร็วมาก เพื่อนคนนี้เป็นคนฟิลิปปินส์ ชื่อ "Pat" มาจากมหาวิทยาลัยนางาซากิ มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนหนึ่งปีเหมือนกัน สงสัยจะได้ยินเรากับมาซาฮิโระคุยกันเป็นภาษาอังกฤษเลยเข้ามาทัก

หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่บนรถบัสอีกประมาณสามชั่วโมงได้ โอ้โหววว อะไรมันจะไกลกันขนาดนั้น ท่าเรือกับตัวเมือง...

แต่นั่นเป็นเพียงแค่เบาะๆเท่านั้นนะ ... เพราะหารู้ไม่ว่าต่อไปจะต้องใช้ชีวิตกับการเดินทางไปจนเบื่อตายไปเลย เหอๆๆ

ไปถึงท่าเรือก็เห็นเรือจอดเทียบท่าอยู่ ชื่อ Sunflower

ระหว่างที่รอเรืออยู่ก็จะเห็นนักเรียนต่างชาติร่วมโครงการกว่าสองร้อยชีวิตนั่งรอชะตากรรมอยู่

พอเข้าไปในเรือแล้วก็ไปดูห้องนอนกัน... มีนางแบบโชว์ห้องนอนเรียงกันเป็นหมูคือแพ็มนั่นเอง

วันนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ มีเล่นเกมอะไรกันเล็กน้อย แต่เรามีส่วนร่วมน้อยมาก แบบว่าปัญญาความรู้ภาษาญี่ปุ่นมีอยู่เพียงกระจุกเล็กๆเท่านั้น ก็ได้แต่ "ไฮ้ๆๆ" กันไปนะคะ ก็ปล่อยให้คนจีนกะเกาหลีเค้าคุยกันไป เหอๆ

อ่อ.. มีเรื่องจะบ่นเล็กน้อย คือตกใจตั้งแต่เห็นรายชื่อผู้ร่วมโครงการแล้วล่ะ แบบว่าเกินครึ่งเป็นจีนและไต้หวัน ซึ่งพูดภาษาจีน ตามมาติดๆด้วยเกาหลีจำนวนหลายสิบ ส่งภาษาท้องถิ่นกันพัลวันไปหมด คนไทยมีอยู่สามหน่อ หายสาบสูญไปหนึ่งหลังจากเห็นหน้าได้แว้บๆ อ่อ .. แต่ยังมีหนุ่มมะกันเชื้อชาติไทยอีกคนที่มาคุยด้วย ประมาณว่าอยากฝึกภาษาไทย ประมาณนั้น...

จบวันแรกแบบงงๆ มึนๆ มึนจริงๆ เรือมันโคลงงงงงงงงงงงงงงงงง

...........................................

วันจันทร์ที่ 21 สิงหาคม

โอยยยยยยยยยยย จะปลุกชั้นกันทำไมตั้งแต่ตีสี่ครึ่งฮ๊า~

คือเมื่อวานนี้มีคนบอกว่าถ้าอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นให้ตื่นตอนตีสี่ครึ่ง ไอ้เราไม่ได้อยากดูเท่าไหร่ แต่ในห้องนี่ใช้ชีวิตรวมกับคนอีกหลายสิบชีวิต ตื่นคนนึงตื่นกันหมดทั้งหมู่บ้าน ก็เลยต้องเลยตามเลยตื่นไปด้วย

แต่จะบอกว่าผิดหวัง...

พอออกไปนอกเรือ ไม่เห็นอะไรเลย หมอกลงจัดมากๆ บดบังพระอาทิตย์หมดสิ้น ...

ตื่นมาทำไมเนี่ยช้านนนนนนนน... แล้วก็นอนไม่หลับด้วยนะ ก็ต้องนั่งรอเวลาห้องน้ำเปิดตอนหกโมงเช้า แล้วก็กินข้าวตอนเจ็ดโมงกันไป

หลังจากนั้นก็มี Orientation แล้วก็ถ่ายรูปร่วมกัน บอกว่าจะเอาลงเว็บ เอาลงหรือยังหว่า...

ออย โบว์ ติ้ง แพ็ท และสองสาวมาเลย์ข้างหลังจำชื่อไม่ได้ เหอๆ

มาเทียบท่าเกาะฮอคไกโดเวลาประมาณบ่ายโมงครึ่ง รวมสุทธิใช้ชีวิตบนเรือร่วม 19 ชั่วโมง... และตลอดสิบเก้าชั่วโมงนั้นก็ผะอืดผะอมมาตลอดทาง (แต่ไม่เท่าตอนกลับจากคิวชูนะ ตอนนั้นสุดๆๆๆแล้ว)

อ่อ... วันนี้มีการแข่งขันเบสบอล "โคชิเอ็ง" รอบชิงชนะเลิศด้วย ระหว่างทีมวาเซดะ (โตเกียว) และทีมฮอคไกโด รถทัวร์ที่จะพาพวกเราจากท่าเรือไปยังเมืองซัปโปโรมีจอดพักหนึ่งครั้ง เห็นคนนั่งมุ่งกันหญ่ายยย

อืม แล้วที่ๆจอดพักก็มีของฝากจากฮอคไกโดขายเยอะแยะ

อ่อ เคยเล่าให้ฟังหรือเปล่านะ ที่ญี่ปุ่นนี่พวกขนมต่างๆมักจะมีแบบพิเศษๆ สองอย่างใหญ่ๆ คือ "เวอร์ชั่นฤดูกาล" เช่น คิทแคทซากุระตอนใบไม้ผลิ และ"เวอร์ชั่นท้องถิ่น" เช่น โคลอนชาเขียวที่เกียวโต
ที่เห็นในรูปคือเวอร์ชั่นท้องถิ่น ของฮอคไกโดอ่ะนะ

มาถึง"ซัปโปโร"ตอนเย็นๆ พอเข้าโรงแรมแล้วก็มี free time ออกไปเที่ยวกันตามประสา

ระหว่างทางก็เจอเจ้านี่เข้า... (โปรดสังเกตุราคาไอติมถ้วยนี้...)

และเนื่องจากอาหารขึ้นชื่อของซัปโปโรคือราเม็ง และผลิตภัณฑ์จากฟาร์มเป็นของชื่อดังของฮอคไกโด อาหารเย็นเลยเป็นเจ้านี่..

Butter corn ramen

อ่อ.. พวกอาหารทะเล ข้าวโพด มันฝรั่ง อะไรพวกนี้ ที่นี่ก็ขึ้นชื่อเหมือนกันนะ เดี๋ยวจะได้เห็นอาหารทะเลเร็วๆนี้ อิอิ

ปิดท้ายวันนี้ด้วยภาพยามค่ำคืนของ"สวนสาธารณะ Odori" และ "Terebi Tower"

.........................................

อังคาร 22 สิงหาคม

วันนี้เดี๋ยวจะต้องไปอยู่บ้านโฮมแฟมิลี่แล้ว จึงเป็นวันเดินทางที่ยิ่งใหญ่อีกวันหนึ่ง ยิ่งใหญ่ยังไง เดี๋ยวได้รู้กัน เหอๆ

เช้ามาทางโครงการก็พาไปเที่ยวก่อน .. เป็น"พิพิธภัณฑ์เผ่าไอนุ"

เผ่าไอนุเป็นชนเผ่าพื้นเมืองของฮอคไกโดก่อนที่คนญี่ปุ่นจะเข้ามาตั้งรกราก เหมือนพวกอะบอริจินในออสเตรเลีย และเมารีในนิวซีแลนด์ เพราะฉะนั้นเผ่าไอนุจึงมีวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง รวมถึงมีภาษาเป็นของตัวเองด้วยนะ

ในพิพิธภัณฑ์ยังมีการแสดงพื้นเมืองให้ดูด้วย

จริงๆแล้วมันเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บ้านๆมากๆ ไม่มีไรเลย มีบ้านที่ทำเลียนแบบบ้านสมัยก่อน มีคนแต่งตัวชุดไอนุ อะไรยังงี้ แต่ก็นะดีกว่าไม่มีที่ไป ฮ่าๆๆ

หลังจากนั้นอาหารเที่ยงคือนี่จ๊ะ อิอิ

หอยโฮตาเตะใหญ่มากกกกก กุ้งใหญ่มากกกกกกกกกกก ทุกอย่างใหญ่หมด ซี๊ดดดดด~

หลังจากอาหารค่ำก็ได้เวลาเดินทาง...อันยิ่งใหญ่

ที่บอกว่ายิ่งใหญ่ก็เพราะว่า ไม่รู้ไปทำอะไรอีท่าไหน เราถึงได้มาอยู่เป็นเมืองสุดท้ายที่เค้าไปส่งนะ -_-" คือรถบัสหนึ่งคันจะวนคนไปส่งตามที่ต่างๆ กระจายไปตามเมืองต่างๆน่ะแหละ เราจากที่ใกล้ๆ ซึ่งไปถึงตอนบ่ายสองครึ่ง..
ส่วนเรา ไกลสุด ชื่อว่าเมือง "Kikonai".. กว่าจะไปถึงก็สองทุ่มครึ่งแล้ว -_-"

ใช้เวลาอยู่บนรถบัส 6 ชม. -_-"

บรรยากาศนักเรียนต่างชาติเจอโฮสแฟมิลี่ครั้งแรก

อืม แล้วจะบอกว่า ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบใครเลย เพราะคุณพี่ที่เป็นเจ้าหน้าที่ประจำรถทัวร์ได้พูดมาตลอดทางว่า ทุกๆเมืองที่ไปอยู่ไม่ต้องกลัวน้อยหน้ากันนะ เพราะมันเป็น "ชนบท" ทั้งหมด -_-"

แล้วแต่ละเมืองมันจะมีของดังของเมืองไรงี้ใช่มะ มีครั้งนึงมีคนถามว่าเมืองนี้มีอะไรมั่ง พี่เค้าบอกว่า

"ทะเล แล้วก็ ........................................ชนบท"

เหอๆ

แต่ชนบทญี่ปุ่นมันไม่กันดานเหมือนเมืองไทยนะ หลังจากมีประสบการณ์ออกค่ายพัฒน์อย่างโชกโชนแล้วพูดได้เต็มปากเต็มคำเลย ว่า.. มันไม่ชนบท (ขนาดนั้น)

นี่คือหน้าตาของบ้านที่เราอยู่ บ้าน OHTA มีสมาชิกสามคน คือ โอก้าซัง มาริโกะจัง และน้องทราย (นร.แลกเปลี่ยน AFS..คนไทยอ่ะนะ)

ส่วนนี่ห้องนอน.. คิดว่ามันเป็นห้องเก็บของมาก่อน แล้วก็เอาฟูตงมาวางเฉยๆอ่ะนะ

ปิดท้ายวันนี้ด้วยอาหารเลี้ยงต้อนรับ

....................................................

พุธ 23 สิงหาคม

วันนี้ตอนเช้ามีตารางไปที่ city hall ของเมือง Kikonai โดยจะมี อืม.. เจ้าเมือง (ภาษาไทยมันเรียกว่าไรนะ ภาษาปัจจุบันอ่ะ เหอๆ) เป็นคนมาต้อนรับ

เค้าก็มีการคุยๆด้วยแหละ เราก็ได้รับการสนใจเช่นเคย เนื่องจากเพื่อนอีกสองคนที่มาด้วยเป็นคนจีนและไต้หวัน.. ชื่อเราก็ต้องยาวสุดใจอยู่แล้ว เหอๆๆ

ตอนเที่ยงโอก้าซัง มาริจัง เรา และเพื่อนคนไต้หวัน (แม่เค้ามาฝากให้ไปเที่ยวด้วย) ก็ไปเข้าเมือง"ฮาโกดาเตะ"กัน โอ้พระเจ้า.. ได้เข้าเมือง ขับรถ ชม.กว่าๆเท่านั้นเองงงงงงงง -_-"

มื้อเที่ยงเป็นซูชิเวียนธรรมดา.. แต่ที่เห็นในรูปคือ "ไข่ปู" จ๊ะ อิอิ

หลังจากนั้นก็ขึ้นไปเที่ยวที่บน "Hokodate Yama" ซึ่งบนนี้เป็นที่ๆมีวิวกลางคืนที่สวยที่สุด 1 ใน 3 ของโลกเชียวนะ แล้วทำไมชั้นมาตอนกลางวันหว่า.. แถมหมอกลงจัดมากๆ ไม่เห็นอะไรเลย เหอๆๆ

กับมาริจัง และโอก้าซังบนภูเขาฮาโกดาเตะ

หลังจากนั้นก็ไปเที่ยวที่ The Old British Consulate House ก็นะ.. เป็นธรรมดาของเมืองท่า มันก็ต้องมีวัฒนธรรมตะวันตกมาผสมเสมอๆ มีโบสถ์ บ้านฝรั่งอะไรยังงี้ เหมือนกับโกเบ และนางาซากิที่เคยไป ไม่ได้แวะอะไรมากถึงแม้จะขับรถผ่านหลายที่ ก็ได้แวะที่นี่ที่เดียวแหละ

แล้วก็ไปที่ "Hakodate Factory" ไปดูพวกผลิตภัณฑ์จากแก้วกัน.. อันนี้น่ารักสุดๆ ชอบมากๆ (แต่ไม่ได้ซื้อมาอ่ะนะ)

อืม แล้วก็เจอของประหลาดอีกแล้ว คือที่ฮอคไกโดจะมีพวกสิ่งมีชีวิตต่างๆที่ต่างจากบนเกาะอื่นๆสิ้นเชิง ที่นี่ที่โด่งดังมากคือ"หมี" ทำให้มีผลิตภัณฑ์รูปหมีออกมาขายมากมาย เช่น..

แล้วมันจะขายได้ไหมเนี่ย -_-" ใครจะซื้อเนี่ยถามเจรงๆ

หลังจากนั้นก็มีงานเลี้ยงต้อนรับนักเรียนต่างชาติสามคน อย่างที่บอกว่ามาแบบแขกบ้านแขกเมือง เหอๆ

เรา ทัค จากไต้หวัน และ โยโย จากจีน

อืม.. หอยใหญ่จริงๆ

และเนื้อย่างเจงกีสข่าน

ปิดท้ายด้วยรูปถ่ายกับน้องทราย น้องที่บ้านน่ะ

.................................................

พฤหัสบดี 24 สิงหาคม

ว่าง........................ง

วันนี้ว่างมาก ไม่ได้ไปไหนเลยอยู่บ้านเฉยๆ ใครที่ออนไลน์คงได้เห็นเราเล่นเน็ทเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ในวันนี้นี่เอง

.................................................

ศุกร์ 25 สิงหาคม

วันนี้ไปทำงานค่ะ...
งานอะไรรู้ไหมคะ...

ไปเป็น"ครู" อีกแล้วค่ะ งานนี้ เคยแต่ไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ วันนี้เสร่อมากกกกก ไปสอนเด็กเป็นภาษาญี่ปุ่น o_O" แล้วมันจะรอดไหมเนี่ย..

อืม.. มันก็ไม่รอดจริงๆ

โรงเรียนที่ไปสอนวันนี้ชื่อว่า Tsuruoka Elementary School (鶴岡小学校) มีนักเรียนทั้งหมดประมาณ 50 คน... เด็ก ป.1 มีคนเดียว -_-"

จริงๆก็ไม่ออกแนวสอนเท่าไหร่นะ คือออกแนวไปนั่งคุย แล้วก็ตอบคำถามที่เด็กถามเกี่ยวกับประเทศไทย

อันนั้นนั่นแหละ เป็นปัญหาของเรา เหอๆๆๆๆ ภาษาญี่ปุ่นธรรมดาก็ว่าฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วนะ นี่ต้องมาฟังภาษาญี่ปุ่นของเด็ก กร๊าาาาาาาา~ บ้าไปเลย

พอไปถึงโรงเรียน ตอนแรกก็ไม่มีอะไร เพราะว่านั่งรวมๆกัน กับเพื่อนคนจีนและคนไต้หวันอ่ะนะ อะไรเราฟังไม่ค่อยออกก็จะฟังเค้าตอบก่อน แล้วเราค่อยเดาบริบทเอา ฮ่าๆๆๆ

ระหว่างที่นั่งรวมๆกัน มีเด็กๆมาร้องเพลงโรงเรียนต้อนรับด้วย

ปัญหาเกิดขึ้นหลังจากนั้น เพราะว่าต้องแยกกันแล้ว เราได้ประจำห้องเด็ก ป.5 - ป.6 สวัสดีค่ะ.. ง่อยมาก เข้าใจมั่งไม่เข้าใจมั่ง ส่วนใหญ่ออกอารมณ์มั่วแหลก ฮ่าๆๆๆ แต่ไม่ทำให้ประวัติศาสตร์ และอิมเมจเกี่ยวกับประเทศไทยเสื่อมเสียแน่นอน ไม่ต้องห่วง เหอๆๆๆ

เอ๊ะ.. หรือทำหว่า -_-"

หลังจากนั้นมีการกินข้าวร่วมกัน อาหารเที่ยงวันนี้เป็นข้าวแกงกะหรี่ทะเล ... ฮอคไกโดนี่อาหารทะเลจริงๆอ่ะนะ โอ้ววว อร่อย

หลังจากนั้นก็บอกลาเด็กๆ

เด็กๆน่ารักดีนะ ถึงแม้เราจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง เหอๆๆ นับจากนี้ไปเหลืออีกสองโรงเรียน คือโรงเรียน ม.ต้น และ ม.ปลาย

ม.ปลาย ไม่น่าห่วงเพราะน้องทรายอยู่มีคนคอยเป็นล่ามให้ (เห็นน้องทรายบอกว่า อ.บอกให้ช่วยพี่โบว์แปลๆด้วย เหอะๆๆ ท่าจะทนไม่ไหวจริงๆ กร๊ากกกกกกก) แต่ ม.ต้นนี่น่าห่วง เด็กมันโตๆแล้ว มันต้องนั่งเงียบๆแน่เลย เหอๆๆๆๆ

ก็ต้องคอยดูกันต่อปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

.....................................................

To be continue...

Just another Tokyo story

2006-08-24T11:22:00.000+09:00

I wrote this blog 3 days ago on my computer and today I`m at my host family`s house in Hokkaido...ummmm it`s superrrrrrrr contryside place. Just have chance to use internet, well, kinda hiding though... Anyway, just wanna update it..enjoy!!!

สวัสดีทุกคน..
หายไปนานเลย หวังว่าคงยังอ่านกันอยู่นะ หุหุ

จริงๆแล้วมีเรื่องให้เล่ามากมายเลยอยากที่บอกไว้ในบล็อคคราวที่แล้ว ดวงเดินทางมันกำลังพุ่งอย่างแรงงงงง อิอิ

คราวนี้ขอเล่าเรื่องตามลำดับเวลาแล้วกัน เริ่มด้วยเรื่อง "โตเกียว" (อีกแล้ว)

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้วที่ได้ไปเหยียบโตเกียว
ครั้งแรกตอน ม.5 ไปกับแม่สองคน มั่งแหลก ภาษาญี่ปุ่นก็ไม่ได้ แต่ก็หนุกดี
ครั้งที่สองไปกับทัวร์ตอนปีสอง ขึ้นปีสาม ครั้งนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรอ่ะตามๆเค้าไปเรื่อยๆ ไปโตเกียวด้วยไปเมืองอื่นๆด้วย
ครั้งที่สามเมื่อปีที่แล้วมา conference โครงการ HPAIR ไปกับเพื่อนๆที่คณะ ก็มั่วเหมือนกัน ขึ้นรถไฟมั่วซั่วกันพัลวัน
ครั้งที่สี่คือเมื่อตอนเดือนมีนาฯ ที่ผ่านมา แบบว่ามันว่างๆก็เลยไป ใครที่ไม่รู้เรื่องนี่เชยมากคลิ๊ก

ครั้งที่ห้า...
ที่ไปโตเกียวก็เพราะว่าจะต้องไปขึ้นเรือเพื่อจะไปโครงการ homestay ที่ Hokkaido อ่ะนะ แล้วก็ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มีเพื่อนอยู่ตั้งเยอะแยะ อาจจะเรียกว่าเป็นทริปเยี่ยมญาติมากกว่าเที่ยวอ่ะนะ ก็แหม.. โตเกียว เที่ยวจนหมดแล้วอ่ะนะ

ขึ้นรถทัวร์ออกจากเกียวโตตอนเที่ยงคืนของวันที่ 17 สิงหาคมที่ผ่านมา ใช้ชีวิตกลิ้งๆอยู่บนรถ ก็แทบไม่ได้นอนเหมือนกัน จะได้นอนได้ไง พอจะหยุดพักให้เข้าห้องน้ำทีนึง มันก็ต้องเปิดไฟให้หมดทั้งรถทุกทีสิน่า..

ถึงโตเกียวตอน 7 โมงเช้าของวันที่ 18 สิงหาคม..

สถานีโตเกียว

วันแรก มีนัดกับ "พี่แดก" เพื่อนๆที่คณะคงรู้อยู่แล้วว่าพี่แดกเป็นใคร แต่คนอื่นๆคงไม่รู้จัก เหอๆ

พี่แดกเป็นรุ่นพี่ที่คณะ ที่บังเอิญมีรหัสตรงกัน (แต่ก็นะ สายรหัสจับฉลากเอา ก็เลยไม่ได้เป็นพี่รหัสอะไรหรอก ก็ติ๊ต่างไปเองอ่ะรหัสมันตรงกัน)
ปีที่แล้วพี่แดกมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนเราที่ Kanazawa ปีนี้ฤกษ์งามยามดี กลับมาเป็นนักวิจัยอีกครั้งที่จังหวัด Shiba ซึ่งอยู่ติดกับโตเกียวน่ะแหละ (สนามบินนาริตะ และดิสนีย์แลนด์มันอยู่ที่ชิบะนี่แหละ ไม่ได้อยู่ที่โตเกียวแต่อย่างใด แต่ก็ไม่เข้าใจทำไมถึงเรียกว่า Tokyo Disneyland)

พี่แดกมาพบเราตั้งแต่แปดโมงเช้า แบบว่าซึ้งใจมาก ไม่รู้ออกจากบ้านตั้งแต่กี่โมง ...

สถานที่แรกที่จะพาไปวันนี้.. คงเคยได้ยินกันบ่อยๆ ศาลเจ้า Yasukuni อันโด่งดังนั่นเอง..

Yasukuni Shrine (靖國神社, Yasukuni Jinja) (literally "peaceful nation shrine") is a controversial Shinto shrine located in Tokyo, Japan, dedicated to the spirits of soldiers and others who died fighting on behalf of the Japanese emperor.

In October 2004, its Book of Souls listed the names of 2,466,532 men and women, including 27,863 Taiwanese and 21,181 Koreans, whose lives were dedicated to the service of Japan, particularly to those killed in wartime. This includes a total of 1,068 convicted of war crimes by a post WWII court, including 14 convicted of Class A war crimes ("Crime Against Peace"). The shrine also contains a controversial and allegedly revisionist history museum.

Visits to the shrine by government officials have been a cause of protest at home and abroad. The China and South Korea have protested against various visits since 1985. Despite the controversy, the current Prime Minister Junichiro Koizumi has made annual visits since 2001.

กับพี่แดกที่ยาสุคุนิ

หลังจากนั้นก็เดิน... กลับไปสถานีโตเกียว (ตอนแรกนั่งรถไฟมาประมาณสามป้าย)
ที่เดินก็เพราะว่า ระหว่างทางนี้ยังมีสถานที่สำคัญๆอีกสองที่ก็คือ Budokan
ไม่ใช่นักร้องไทยแต่อย่างใด อย่ามาเสี่ยวๆ เหอะๆ บุโดคังนี่เป็นสถานที่จัดทัวร์นาเม้นท์กีฬาสำคัญๆที่โตเกียว และยังมีการจัดแสดงคอนเสิร์ตหลายๆครั้งด้วย

บุโดคัง

หลังจากนั้น.. ด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม จะไป Imperial Palace กัน.. เป็นทางผ่านพอดี

แต่ทว่า...

วันศุกร์ปิด -_-"

ก็เสียแรงเมื่อยกันไป ร้อนก็ร้อนอ่ะนะ

กลับมาถึงสถานีโตเกียว ก็เดินอีก เดินหา Starbucks กันสองคน จะเป็นบ้าหรือเปล่านะ กินกาแฟยี่ห้ออื่นก็ไม่ได้ เหอๆ

นั่งพักประมาณชั่วโมงนึง ก็ขึ้นรถไฟไปย่าน Odaiba กันนนนน

โดยเราเปลี่ยนไปนั่งรถไฟลอยฟ้าชื่อว่า "Yurikamome" แพงทีเดียว แต่ด้วยคำแนะนำของพี่นิ เราจึงซื้อตั๋ววันมาในราคา 800 เยน นั่งกันสุดคุ้มอ่ะ (ถึงแม้พี่แดกจะทำตั๋วหายไปวินาทีสุดท้ายที่จะขึ้นรถรอบสุดท้าย เหอๆๆ)

ตั๋วยูริคาโมเมะ

นั่งรถไฟยูริคาโมะเมะ ข้ามสะพาน Rainbow Bridge มายังย่านโอไดบะ

Rainbow Bridge

ย่านโอไดบะเนี่ยนะ เค้าว่าเป็นสถานที่เดทที่สำคัญของโตเกียวทีเดียว เนื่องจากวิวตอนกลางคืนจะสวยมาก รวมถึงยังเป็นศูนย์รวมของสิ่งก่อสร้างหน้าตาแปลกๆ แต่มองๆไปก็ดูสวยดี คือ

ฟูจิเทเลบิ - Fuji Television

วันนี้มีอีเวนท์อะไรก็ไม่รู้อ่ะนะ คนมากมายมหาศาล คือกะไปเดินสบายๆ ต้องไปแย่งกับชาวบ้านเพื่อเข้าไปดู ก็เลยได้เข้าไปแป๊บเดียว ... แล้วนี่ขนาดหนีออกมาแล้ว เพื่อจะไปกินข้าวตึกตรงข้าม มันก็ยังไม่มีที่ให้นั่งกิน ให้ตายเหอะ คนมันเยอะจริงๆ ทะลักกันมากินที่ตึกตรงข้ามกันหมด เบื่อๆ คนเยอะ

Venus Fort คาดว่าคงเป็นย่านช็อปปิ้งธรรมดาๆ ตั้งอยู่บริเวณ Palette Town แต่ว่าเค้าตกแต่งออกแนวยุโรปๆ เลยเข้าไปถ่ายรูปกันหน่อย สวยๆ

Test Dive at Toyota Motors

มีศูนย์ Toyota ด้วย ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่เพราะเคยไปที่เมืองโตโยต้า มาแล้ว เหอๆ ที่นี่เดะๆ
อ่อ แต่ที่นี่มี Test Drive ด้วย คนต่อคิวกันขับรถเล่นกันใหญ่เลย

แล้วก็ไม่วายจะมีชิงช้าสวรรค์ สิ่งก่อสร้างยอดฮิตเหลือเกินในญี่ปุ่น ไปที่ไหนมันก็มีให้ตายเหอะ

ตึกนี้ชื่อว่า Tokyo Big Sight เป็นตึกที่ใช้จัด exhibition ต่างๆ แต่ว่าวันนี้รู้สึกว่าจะไม่มีอะไร ก็เลยไม่มีคนเลย เราก็เลยไปนั่งเล่นๆให้มันเย็นๆและหายเมื่อยกัน นั่งเม้าท์แตกกันสองคน... ได้รู้เรื่องอะไรที่ไม่เคยรู้มาหลายเรื่อง เรื่องอะไรอ่ะเหรอ.. ไม่บอกหรอก หุหุหุหุหุหุหุ

หลังจากนั้นก็ออกไปถ่ายรูปวิวโอไดบะยามค่ำคืน...

วันแรกจบลงที่สถานทีโตเกียวเช่นเคย นาโฮโกะมารับ ไปกินข้าวด้วยกันสามคน แล้วก็แยกกับพี่แดก...
ขอบคุณมากนะค๊าา... อุตส่าห์พาเที่ยวตั้งหนึ่งวัน อากาศก็ร้อนตับหดขนาดนี้

.........................................

19 สิงหาคม..

วันนี้ก็มีนัดเหมือนกัน นัดนี้นัดกันไว้หลายเดือนแล้ว วันนี้ฤกษ์งามยามดี ได้กลับมาโตเกียวอีกครั้ง

นัดครั้งนี้นัดกับ "พี่นิ" ไว้ เพื่อจะไปกินบุฟเฟต์เค้กกันล่ะก๊า...

สมาชิกวันนี้คือ

P`Nui, P`Ple and P`Pom

P`Pook, Bow and P`Ni

นัดกันไว้ที่ Shinjuku ร้านนี้ตั้งอยู่บนห้าง Takashimaya ให้ดูรูปเค้กหน้าร้านกันก่อน งืมมมม

เค้กที่สั่งกันมามีหน้าตาเป็นแบบนี้... งืมมมมมม

คือว่า.. ขอยอมแพ้ให้กับพี่ๆทุกคน คือเราร่ำร้องจะมากินมาก พี่นิก็ท้าไว้แล้วนะว่ากินน้อยไม่ได้นะไม่คุ้ม คือสุดๆอ่ะ เราว่าสี่อย่างก็เยอะแล้วนะ คนอื่นคนละหกค่ะคุณผู้ชม... กระเพาะโตมั่กๆพี่ๆ เหอๆ

หลังจากนั้นเรากับ พี่นิ พี่นุ้ย และพี่ปุ๊กก็เดินทางไป Akihabara กัน

อากิบะนี่เป็นสถานที่หนึ่งในโตเกียวที่เราไม่เคยไปอ่ะนะ คือปรกติก็ไม่ได้ชอบเครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรอยู่แล้ว แต่วันนี้แบบว่าอยากไปค่ะ อยากไปเจอโอตาคุตัวจริง เหอๆๆๆ

คงรู้กันใช่ไหม "โอตาคุ" คืออะไร... ถ้าไม่รู้ก็ไปหาละครหรือหนังหรือการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง Densha Otoko มาดูๆกันนะ หรือไม่ก็คลิ๊กอากิบะนี่เป็นสถานที่สำคัญที่สุดที่หนึ่งของเหล่าโอตาคุทั้งหลายเลยทีเดียว

แล้วรู้ไหมว่า.. ได้เจอจริงๆ เหอๆๆๆ

แล้วก็ไม่วายจะต้องมี maid มาแจกใบปลิวกันอ่ะนะ

และ...คนขายของที่น่าสะพรึงกลัว

วันนี้ขอบคุณพี่ๆมากนะคะ แล้วเจอกันที่เมืองไทยเน้อ รอบนี้คงไม่ได้ไปแล้วอ่ะโตเกียว (หลังจากที่บอกว่าจะไม่ไปมาหลายครั้งแล้วก็ต้องได้ไปทุกที เหอๆ)

............................................

20 สิงหาคม...

วันนี้จะต้องเดินทางไปโครงการ homestay ที่ Hokkaido แล้ว แต่ก็ไม่วายจะมีนัด เอามันให้จนวินาทีสุดท้ายเลยสิ เหอๆๆๆ คือมีเพื่อนอยู่โตเกียวเยอะอ่ะ แล้วอยากเจอทุกคนอ่ะนะ เหอๆ

ตอนเช้าก็บอกลากับนาโฮโกะ ขอบคุณนาโฮโกะมากนะ ช่วยดูแลเราอย่างดี ให้ที่อยู่แล้วยังตามไปรับไปส่งทุกที แล้วเจอกันเน้อออ

อ่อ.. วันนี้มีนัดกับเพื่อนสุดเท่ห์จ๊ะ อิอิ Masahiro นั่นเอง เข้าไปอ่านเรื่องโตเกียวคราวที่แล้วได้ คราวนี้นัดเจอกันอีกแล้ว ไม่เท่ห์เหมือนคราวที่แล้ว ตอนแรกที่เห็นแอบตกใจเล็กน้อยคือจำไม่ได้ แต่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับชายชาวญี่ปุ่นอ่ะนะ ที่สังเกตุมาเนี่ย คือหน้าหนาวแต่งตัวโคตรดี แต่หน้าร้อนแต่งตัวไม่ได้เรื่อง เหอๆ นิดนึงนะจ๊ะ

แต่วันนี้เธอเจ้นท์มากนะคะ ถึงแม้จะไม่เท่ห์เหมือนคราวก่อนก็ตาม เหอๆ เธอชวนคุยเยอะมากๆเหมือนเดิม คุยสนุกเหมือนเดิม คราวนี้ยังเลี้ยงข้าว ยกกระเป๋าให้ แถวพาไปส่งถึงสถานที่ที่เราต้องไปอีกด้วย โอ้..มาย..ก้อด หนุ่มญี่ปุ่นคนนี้ช่างเจ้นท์ต่างกับหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนอื่นเหลือเกินนนนนนนน

..................................................

หลังจากแยกกับมาซาฮิโระแล้ว ก็เข้าโครงการโฮมสเตย์กับผู้ร่วมโครงการทุกคนทันที...

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ....

ขอลาพักงานประมาณหนึ่งเดือนค่ะ~*

2006-08-17T19:32:00.000+09:00

สวัสดีค่ะทุกคน..

วันนี้มาเขียนบล็อคเพื่อขอลากิจออกเดินทางระยะยาวอีกครั้ง

ใครที่ได้อีเมลที่ส่งไปแล้วคงจะพอรู้กันแล้วบ้างว่าจะไปไหน ส่วนใครที่ไม่ได้รับเมลหรือขี้เกียจอ่าน ก็เอามาประกาศกันตรงนี้เลยละกันเน๊อะ

คืนนี้ (17 สิงหาคม) จะออกเดินทางออกจากเกียวโตโดยรถบัส และจะไปถึงโตเกียวเวลาเจ็ดโมงเช้าของวันพรุ่งนี้ และจะไปพักบ้านนาโฮโกะเป็นเวลาสองคืน

วันที่ 20 สิงหาคม จะเดินทางออกจากโตเกียวโดยเรือเฟอร์รี่ เพื่อเดินทางไปร่วมโครงการ homstay ที่จังหวัด Hokodate บนเกาะ Hokkaido ซึ่งเป็นเกาะที่อยู่เหนือสุดของประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลาทั้งสิ้น 12 วัน

วันที่ 2 กันยายน หลังจากจบโครงการ homstay แล้ว เราและพี่ๆจากเกียวโต ประกอบด้วยพี่ใหม่ พี่กี้ พี่หลา และพี่โหน่งซึ่งบินมาสมทบในวันนั้น จะออกเดินทางเที่ยวรอบเกาะฮอคไกโดกันโดยรถยนต์เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

วันที่ 8 กันยายนเป็นต้นไปเราจะกลับมาพำนักที่บ้านพี่ใหม่อีกครั้ง อาจจะมีการเดินทางอีกหากมีตังค์ แต่ถ้าไม่มีตังค์ก็นอนเล่นอยู่ในบ้านไปเรื่อยๆๆๆๆ

ดังนั้นตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ไม่แน่ใจว่าจะมีเน็ทเล่นหรือเปล่า ทำให้อาจจะไม่มีโอกาสได้มาเล่าเรื่องให้ฟังกันผ่านบล็อคได้ แต่สัญญาว่าหากมีโอกาสให้เล่นเน็ทเมื่อไหร่ จะรีบเอาเรื่องทั้งหลาย (ซึ่งคิดว่าคงเป็นเรื่องยาวทีเดียว) มาเล่าให้ฟังกันแน่นอนจ้า

ส่วนใครที่มีเรื่องด่วนจะติดต่อเรา สามารถติดต่อได้ผ่านทางอีเมลที่จะส่งเข้ามือถือเราโดยตรง นั่นคือ la-fille62@ezweb.ne.jp อ่อ แต่อย่าส่ง forward mail หรือรูปภาพใหญ่ๆมานะ คือรับเมลหนึ่งครั้งมันจะเสียตังค์ตามขนาดของอีเมล แต่ว่าถ้าจะส่งมาคุยกันเล่นๆก็ได้เสมอจ้า

ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะ
แล้วพบกันใหม่จ้า...

Daimonji เทศกาลดวงไฟส่งวิญญาน

2006-08-17T02:44:00.000+09:00

สวัสดีทุกๆคน..
วันนี้ขออัพเดทบล็อคด้วยความรวดเร็ว เนื่องจากดึกมากทีเดียว

วันนี้ได้ย้ายข้าวของออกจากบ้าน และคืนกุญแจหอไปเรียบร้อยแล้ว ลาก่อนหอราคาถูกอันเป็นที่รัก... เหลือทิ้งไว้เพียงภาพถ่ายและความทรงจำ

หลังจากนั้นก็ลากสัมภาระอันมากมายมหาศาลมาถมไว้ที่บ้านพี่ใหม่ เหอๆๆๆ.. วันพรุ่งนี้จะต้องเริ่มการเดินทางอีกครั้ง จะไปที่ไหน พรุ่งนี้จะมาบอกอีกที เหอๆๆๆๆ

วันนี้นอกจากจะมาอยู่บ้านพี่ใหม่เฉยๆแล้ว มันยังมีงานเทศกาลอีกด้วยนะเธอ

ใครที่เคยอ่าน Detective Conan อย่างเสมอมา คิดว่าคงจะได้อ่านตอนหนึ่งที่เป้นคดีฆาตรกรรมที่มีคนประมาณผิวดำๆ ถ่ายรูปกับตัวอักษรไฟบนภูเขา แล้วต่อมาตอนหลังถูกจับได้ว่ารูปที่ถ่ายไว้นั้นคนละปีกันเนื่องจากรูปหนึ่งมีรอบนาฬิกา อีกรูปหนึ่งไม่มี

มันคือเทศกาลที่เราไปวันนี้แหละ อิอิ แต่มีคดีฆาตกรรมหรือเปล่าเราก็ไม่รู้เหมือนกัน...

งานนี้ปีนดาดฟ้าบ้านพี่ใหม่ขึ้นไปดูโดยไม่ต้องเบียดกับใคร สบ๊ายยยสบายยย

อ่อ.. เทศกาลนี้ชื่อว่า Daimonji นั่นเองจ้า

เทศกาลไดมงจินี้อาจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล Obon ซึ่งอาจจะเหมือนๆวันสารทของเรา คือเป็นวันที่วิญญาณบรรพบุรุษกลับมาเยี่ยมบ้าน การจุดไฟบนภูเขานี้ก็เหมือนกับเป็นการส่งดวงวิญญาณที่มาเยี่ยมบ้านทุกปีกลับไป ถือว่าเป็นการสิ้นสุดเทศการโอบ้งนั่นเอง

ตัวอักษรที่เป็นอักษรที่ดังที่สุดคือตัว ที่เห็นในภาพข้างบน คือตัว 大　(ได = ใหญ่) และนอกจากนั้นยังมีให้เห็นอีกหลายตัว คือ..

สองตัวนี้รวมกันเรียกว่า Myoho

รูปเรือ Funagata

รูป 大 ตัวเล็กจิ๋วเพราะเห็นจากลิบๆ (มันตัวเล็กด้วยจริงๆ) ชื่อ Hidari-daimonji

จริงๆแล้วมีรูปประตูโทริอิ หรือประตูศาลเจ้าสีแดงๆด้วย แต่เราไม่สามารถมองเห็นได้จากตรงนี้ เรียกว่า Torii-gata

ผู้คนจำนวนมากมายที่กองกันอยู่ริมถนน เพื่อมาเฝ้าดูเทศกาลปีละหนึ่งครั้งนี้

วันนี้ขออัพเดทสั้นๆแค่นี้ก็แล้วกัน หลังจากนี้คงจะมีเรื่องเล่าให้ฟังอีกเยอะ แต่ไม่รู้จะมีเวลา หรือโอกาสได้อัพเดทหรือเปล่า

เอาเป็นว่าแล้วพบกันใหม่นะคะ
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^

โกเบ... เมืองสวรรค์แห่งอาหารอร่อย

2006-08-15T03:37:00.000+09:00

(บล็อควันนี้ของกินล้วนๆ ใครไม่ชอบของกินโปรกข้ามปายยยย)

สวัสดีค่ะทุกคน
วันนี้ไม่พูดพร่ำทำเพลงเกริ่นอะไรให้เนิ่นนาน คือว่ามันดึกแล้ว แล้วก็ง่วงอ่ะแต่มีเรื่องให้อัพเลยรียมาเขียน ตามนิสัยคนไม่ชอบดองบล็อค หุหุ (หลายๆคนโดนแทงใจดำกันมั่งมั้ยกร๊า)

วันนี้สิ่งที่ตั้งใจเป็นอันดับแรกเลยนะ.. คือตั้งใจจะไปพบอาจารย์ฐิตินันท์ที่มาบรรยายที่โกเบ วางแผนไว้นานแล้วทั้งๆที่ช่วงนี้ยุ่งสุดตัว ข้าวของกองเต็มพื้นมากมาย เพื่อนร่วมหอก็เริ่มร่ำลากลับบ้านกันไปทีละคนสองคน แต่ว่าคือจะไปอ่ะเลยออกจากบ้านแต่เช้าเดินทางไปโกเบ ทั้งๆที่มีสัมมนาตอนบ่าย

ตอนเที่ยงนัดกินข้าวกับพี่เปิ้ล วันนี้เป็นเจ้าบ้านพาเราไปกินอาหารอินเดีย (เนื่องจากพอกันทีอาหารญี่ปุ่น ขอไม่กินสักระยะนะเริ่มเอียน)

อาหารเซ็ทกลางวัน ก็อร่อยดีแต่สู้ร้านแถวบ้านไม่ได้ง่ะ

พื้นที่บ่น ใครไม่อยากอ่านกรุณาข้ามไป

หลังจากกกินข้าวเที่ยงเสร็จก็เดินตามหาตึกที่อาจารย์บอกไว้ คือรีบไปมากกลัวไปเลททั้งๆที่สัมมนาเริ่มบ่ายสอง พอไปถึงที่ตึก.. ก็งง อะไรหว่าไม่เห็นมีสัมมนาไรเลย หรือเค้าเปลี่ยนที่แล้วคนประสานงานไม่ได้บอกเรา เราก็เดินวนอยู่สักพักแล้วก็เดินออกจากตึก

ออกมาไปบริษัททัวร์กับพี่เปิ้ลแล้วก็โทรไปหาพี่กี้ให้ดูเบอร์เจ้าของโครงการสัมมนานี้ในอีเมลเราให้หน่อย

พอได้อีเมลมาก็คุยอยู่นานสองนานมากอ่ะ คือเค้าไม่ยอมให้เบอร์โทรคนประสานงานเราเพราะบอกว่าเราไม่ได้เป็นผู้ร่วมโครงการ ให้ตายเหอะก็บอกแล้วว่าเป็นลูกศิษย์อาจารย์ที่มาบรรยาย อารายฟระ...เฮ้อออ คนญี่ปุ่นบางทีก็น่าเบื่อแบบนี้อ่ะ

สรุปแล้วเค้าบอกให้เรากลับไปที่ตึกอีกครั้ง เพราะว่าสถานที่สัมมนาไม่ใช่ที่ตึกนั้นแต่ไม่สามารถอธิบายทางโทรศัพท์ได้มันซับซ้อน แล้วก็เลยไปที่ตึก คือเดินไปถึงมันก็บ่ายสามแล้วอ่ะนะ คือเดินออกมาไกลมากแล้วเรียกให้ตูกลับไป..

พูดเค้าให้แผนที่มา..
คือต้องนั่งรถเมล์ไปอีกสี่ห้าป้าย เดินเท้าขึ้นเขาชันมากอีกประมาณยี่สิบนาที!!!!!

พี่เปิ้ลเห็นบอกว่าน้องโบอย่าไปเลย มันชันสุดๆ ไม่ไหวหรอก แถมอากาศร้อนได้ใจขนาดนี้..

ก็เลยไม่ไป.. แล้วก็ฝากของฝากจากโอซาก้า และจดหมายขอโทษอาจารย์ไว้ด้วย

คือรู้สึกผิดอ่ะ บอกอาจารย์ไว้แล้วว่าจะไป แล้วเราก็ผิดเองที่ไม่ถามให้ดีว่าตกลงมันจัดที่ไหนกันแน่ แล้วอีตา Sakai-san คนประสานงานนี่มันจะลาพักร้อนทำไมไม่บอกชั้นเนี่ยยย แล้วจะประสานงานทามมายยยย แง่งงงงงงง

จบส่วนของการบ่น

เข้าเรื่องของกินต่อ..
หลังจากนั้นก็เลยไปหาของกินกะพี่เปิ้ล คือสงคนนี้อยู่ด้วยกันไม่ได้อ่ะ อยู่ด้วยกันแล้วกินแหลกกกกกกก ให้ตายเหอะจอร์จจจ

และแล้วก็ไปจบลงที่ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่ง

เค้กน้องหมีช็อคโกแลตของพี่เปิ้ล

น้ำแข็งใสชาเขียวของเรา

จริงๆแล้วก็แบ่งๆกันกินอ่ะนะ ตั้งใจจะกินน้ำแข็งใสอันเดียวด้วยซ้ำแต่ที่ร้านแบบว่ามาสองคนต้องสั่งสองอ่ะ ก็เลย..ซะเลยยย

ขอมีรูปหน่อย

ให้พี่เปิ้ลด้วยรูปนึง อิอิ

หลังจากนั้นพี่เปิ้ลต้องไปธุระต่อ เลยแยกกัน โดยเราเดินทางไปยัง China Town เพราะนัดคุณเพื่อยเบ๊บไว้

อาหารจีนเล็กน้อยๆ เห็นเบ๊บบอกว่าเป็นออเดิร์ฟ เหอๆ

สมาชิกวันนี้ เบ๊บ เรา พี่นุ้ย พี่วี (เดินทางมาไกลจากโตเกียว)

ตบท้ายวันนี้ด้วยนม น้ำแข็งชาเขียวที่ Sweet Habour Land

อ่ะแถมๆๆ รูปนี้ไม่ใช่ของกิน แต่เป็นรูป Port of Kobe ยามค่ำคืน
ไม่เคยได้มาอยู่ถึงตอนกลางคืนเลยตรงนี้ เลยไม่ลืมจะถ่ายรูปมาอวด อิอิ

วันนี้ไปก่อนล่ะจ้า จะย้ายบ้านแล้วมีอะไรให้ทำอีกเยอะแยะ
ยุ่งสุดๆไปเลย

แล้วเจอกันเน้อ

Okonomiyaki ทำเอง ... ที่บ้าน Host Family

2006-08-13T20:40:00.000+09:00

สวัสดีค่ะ..
ช่วงนี้ยุ่งมากกกก มีอะไรให้ออกจากบ้านทุกวัน ยังกะนักธุรกิจ
คือมันก็ดีอ่ะนะ แต่ชั้นจะตายเอาอ่ะดิ คือติดนิสัยนอนดึก พอมาตื่นเช้าทีนึงนี่ตาโหลวววววว ใส่คุ้กกี้ได้เลยง่ะ ก็ต้องขอขอบคุณเครื่องสำอางนะคะที่ช่วยปกปิดดวงตาแพนด้าของดีชั้น อ่ะเหอๆๆๆ

วันนี้นัดกับ Host family ไว้ หลังจากไม่ได้ไปหามานานมั่กๆ แบบว่าไม่เที่ยวก็ขี้เกียจอ่ะสองอย่าง แล้วแบบว่าจะกลับแล้วไงเลยคิดว่าไปหาซะมั่ง เค้าอุตส่าห์เลี้ยงข้าวเราอย่างดีมาหลายครั้งแล้ว เหอะๆ

ออกเดินทางออกจากบ้านตอนเช้าด้วยรถเมล์

เสร่อบนรถเมล์อีกแล้วชั้น ประมาณว่าใส่ตังค์ไม่ครบ เจอคนขับหน้าโหดด้วย หน้าตาหาเรื่องสุดๆ ชั้นก็ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่องๆ แล้วก็ใส่ตังค์เพิ่มไป... เฮ้อออ เมื่อไหร่จะเลิกเสร่อบนรถเมล์เนี่ย เสร่อตั้งแต่ต้นจนจบ

มีสมาชิกใหม่ของบ้านมาต้อนรับด้วย Yui-chan

ยุยจังเป็นลูกสาวของโทโมะจัง ใครอ่านคราวก่อนที่ไปเยี่ยมคงจำได้ ตอนนั้นยังท้องโตอยู่เลย คลอดมาประมาณหนึ่งเดือนแล้ว ส่วนใครจำไม่ได้ หรือไม่ได้อ่าน เชิญคลิ๊ก

เนื่องจากอากาศร้อนจนถึงกระดูก เหงื่อหลั่งไหลดั่งสายน้ำตก.. จึงได้น้ำมาประทังชีวิตหนึ่งแก้ว จำไม่ได้แล้วชื่ออะไร แต่มันทำมาจากไอ้ใบที่วางอยู่ข้างๆน่ะ

คราวนี้ถึงเวลาที่คุณรอคอยกันแล้ว..
วันนี้เราจะมาทำโอโคโนมิยากิกันนะคะ

ทำเองๆ อิอิ

จริงๆแล้วมันไม่ได้มีไรเลยอ่ะนะ ใส่แป้ง น้ำ ดาชิ มันแกว ไข่ ปลาหมึก กระหล่ำปลี ... แล้วก็ได้มาเป็นแบบนี้ง่ะ เหอๆ

ได้เวลาทอดแล้วเธอ

สุกแว้วววววววววว มีเบค่อนแปะอยู่สองแผ่น อ้วนนนนนนนนนนนนนนน

เสร็จแล้ว ถ่าด๊า~

รูปนี้แถม อุ้มเด็ก ดูเป็นคนมีจิตใจดีงามเพียบพร้อมขึ้นมาทันที หึหึ

หลังจากนั้นก็มีการเข้าคอร์สแต่งยูกาตะ...
คือเค้าให้เราแต่งเองง่ะ คือสอนไง จะได้แต่งเป็น..

และแล้ว...

ฮื่อๆๆๆๆๆ พี่หม่ายยยยยยยยยยยเค้าทำได้แล้ววววววววววว

อ่อ... แล้วจะหาว่าเราเป็นคนขี้เหนียว ซื้อของมาฝากเหมือนกัน (เนื่องจากขี้เกียจทำเอง และกะทิหมด ทำอาหารไทยไม่ได้เลย เซ็งมะ) เลยซื้อเจ้านี่มาแทน

น่ากินอ่ะเซ่ อ้วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

อ่อ.. ให้ดูวีดีโอคลิปอีกหนึ่งคลิป ตอนนั้นประมาณว่ายุยจังไม่ยอมหยุดร้องไห้ จึงมีเพลงกล่อมเด็กเกิดขึ้น

อืม เค้าถามเราด้วยนะเมืองไทยมีเพลงกล่อมเด็กไรมั่ง
เราจำไม่ได้สักเพลง เออ... มันมีเพลงไรมั่งหว่า

ขอปิดท้ายด้วย...
น้ำแข็งใสมะม่วงที่อุเมดะ มะม่วงเยิ้มมมมมมมมมมมมมมมม

อ้วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

จบข่าว

Farewell...my OUSSEP friends

2006-08-12T00:18:00.000+09:00

วันนี้เป็นวันส่งท้ายการเรียนในโอซาก้าของจริง..
หลังจากที่โดดเรียนบ่อยมาก และหยุดเรียนด้วยความขี้เกียจไปประมาณสองอาทิตย์ก่อนจะปิดเทอมจริง เหอะๆ

ที่บอกว่าเป็นวันส่งท้ายของจริงก็เพราะว่าวันนี้มีพิธีปิด หรือพูดให้อินเตอร์ก็คือ Closing Ceremony นั่นเอง

วันนี้ตื่นแต่เช้าหลังจากที่ไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มาหลายอาทิตย์แล้ว (เพราะขี้เกียจ) สาเหตุก็คือวันนี้ต้องถียจักรยานข้ามแคมปัสจาก Toyonaka ไปยัง Suita ถ้าจะพูดให้เข้าใจเป็นภาษาไทยก็คือขี่จักรยานข้ามอำเภอนั่นเองงง

ใครที่ติดตามบล็อคเรามาตลอดหนึ่งปีคงจะจำกันได้ ว่าเหตุการณ์ขี่จักรยานมาราธอนนี้ได้เคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อวันแรกๆที่มาถึงโอซาก้า เนื่องจากเช่าจักรยานจากแคมปัสนู้น แล้วบ้านอยู่แคมปัสนี้ จึงต้องขี่กลับมาเป็นธรรมดา ส่วนใครที่ไม่ได้อ่านเชิญคลิ๊กที่นี่

จนถึงวันนี้...
ก็ได้วาระโอกาสอันดี อากาศร้อนเต็มที่ ได้เวลาปั่นจักรยานไปคืนแล้ว

เช้ามาแต่งตัวด้วยเสื้อเขนกุด กางเกงขาสั้น หมวก ทาครีมกันแดด พร้อมกับการปั่นจักรยานสุดโหดเต็มที่ เพื่อนข้างห้องมาเคาะประตู (เพราะว่าเราไม่รู้ทางอ่ะนะต้องให้เค้าไปด้วย)... ปะ ไปกัน

วันนี้ไม่รู้ว่าอุณหภูมิกี่องศา แต่จะบอกว่ามันร้อนนนนมากกกกกก คือรู้สึกได้ว่ามันร้อนกว่าเมืองไทยยังไงก็ไม่รู้ แดดแรงงงมากกก ตอนนี้ที่ไหล่สองข้างมีรอยเสื้อแขนกุดที่ใส่ไปเมื่อเช้า หลังจากปั่นไปได้ครึ่งทางก็บอกเพื่อนว่า...

"เธอๆ เราไม่ไหวแล้ว ขอพักหน่อยได้ไหม.."

ที่บอกว่าไม่ไหวนี่หมายความว่า จะเป็นลม อ่ะนะ.. อันนี้ไม่ได้อธิพจน์แต่อย่างใด แต่จำได้ว่าตอน ป.5 เคยจะเป็นลมอยู่ครั้งนึง เราจะเห็นทุกอย่างมืดๆ แล้วก็บีบๆไงไม่รู้ คือในเวลานั้นมันแบบไม่ไหวแล้วจริงๆเธอ ถ้าปั่นต่อนี่ชั้นมีหวังตกจักรยานโดนรถชนแน่ๆ

พักอยู่ประมาณห้านาที....
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

ดื่มน้ำเกลือแร่ไปหนึ่งขวด

หลังจากนั้นก็ปั่นต่ออีกประมาณสิบนาที แล้วก็ถึงจนได้

ด้วยสภาพหลังเปียก ก้นเปียก ตัวเปียก เต็มไปด้วยเหงื่อโทรมไปทั่วสรรพางค์กาย (สะกดถูกป่าวหว่า)

หลังจากนั้นก็เดินไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายในห้องน้ำ แล้วเหงื่อมันไม่ยอมหยุดซะที หมดทิชชู่ไปสามห่อได้...

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว เพื่อนๆทุกคนเห็นสภาพเรา (คือเหงื่อแต่กพลั่กๆกว่าอีกสองคนที่ปั่นมาด้วยกันมากๆอ่ะ) ต่างเข้ามาแสดงความเห็นใจกันใหญ่ แบบ..เหงื่อออกง่ายอยู่แล้วอ่ะนะ ผ่านการปั่นจักรยานขึ้นลงเขามาหนึ่งชั่วโมงนี่มันจาเหลือเร้ออออ

หลังจากนั้นก็เดินกันไปที่สถานที่ที่จะจัดพิธีปิด

ชื่อตึกไรจำไม่ได้ มันเป็นภาษาญี่ปุ่น หึหึ

ป้ายชื่องาน....

หลังจากนั้นก็เดินตามหาที่นั่งตัวเองอยู่ ก็มีเสียงเรียกมาจากข้างหลังว่า "โบจังๆ ทางนี้ๆ"

อ่อ... นึกว่าใคร โอก้าซังนั่นเอง หุหุ

อ่อ มีหน้าตาหนังสือรุ่นมาให้ดูด้วย ...

หน้าปกเป็นรูป Kondo-sensei และ Kitahama-sensei

อาจารย์ทั้งสองคนกล่าวรายงาน..

รับประกาศนียบัตร

หน้าตาเป็นแบบนี้ เย้ๆๆๆ เรียนจบด้วย หุหุ

อ่อ ลืมบอกไป วันนี้ได้เปเปอร์คืนมาวิชานึง หลังจากเห็นคนอื่นได้ 85-90 คะแนนกัน ชั้นจะรอดมั้ยเนี่ย วิชาคณะแพทย์เนี่ย แล้วเขียนไปมั่วมากอ่ะ แบบว่าก็อปปี้จาก wikipedia มาประมาณครึ่งนึง แล้วก็มีชื่อต่อมอะไรก็ไม่รู้เต็มเลย หลังจากนั้นก็เอาไปรวมกับพวกปรัชญาของนักคิดกรีกโบราณ เช่นเปลโต อริสโตเติล (เคยทำในวิชา อ.สรวิศ) เอามาปนกันได้ไงไม่รู้ เรายังงงเองเลย คือกะว่าอาจารย์หมออ่านเป็นงงแน่ๆ

แต่รู้อะไรป่ะ...

ได้ 95 คะแนน!!! เขียนกำกับไว้ด้วยว่า Excellent!!!

โอ้... หรืออาจจะเป็นเพราะเราเลือกทำส่งอาจารย์คนที่พูดภาษาอังกฤษได้ห่วยที่สุดก็ไม่รู้ อ่ะเหอๆๆ

ต่อๆๆๆ เข้าพิธีปิดต่อ..

หลังจากนั้นก็มีการให้ออกไปพูดแสดงความรู้สึกคนละหนึ่งนาที...
เราว่าเราพูดฮาสุดเลยหว่ะ เพราะทุกคนฮากะเรามาตั้งแต่แรกแล้ว คือไม่มีอาจารย์คนไหนสามารถอ่านชื่อ นามสกุลเราได้สักคน ก็แหงล่ะยาวซะขนาดนั้น อืม..

เราว่าเค้าฮาเรื่องที่เราพูดมากที่สุดคือตอนที่เราบอกว่า "เราได้อะไรหลายๆอย่างจากญี่ปุ่น ซึ่งเรารู้สึกดีใจมาก ยกเว้นเรื่องน้ำหนักขึ้น.." เอ้าฮา~

แล้วก็จบด้วยการถ่ายรูปร่วมกัน..

หลังจากนั้นก็มีปาร์ตี้กันเล็กๆน้อยๆ...
แต่อาหารเพียบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

แล้วก็ถ่ายรูปปปปปปปปป

รูปนี้ถ่ายรูปกับบอดี้การ์ดส่วนตัว หุหุ

ถ่ายรูปกอดหมู... เอ้ยหมู่

จบงานอย่างแท้จริง.. ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ตอนแรกตั้งใจว่าหลังจากพิธีปิด จะไปสนามโคชิเอ็งซะหน่อย พอดีช่วงนี้มีแข่งอยู่พอดี กะว่าจะไปแอบๆถ่าย แต่อากาศแบบนี้... โอ้วววว ม่ายหวายแล้วววว ขอกลับบ้านอาบน้ำด่วนๆ

ตอนเย็นเพื่อนก็มีนัดไปปาร์ตี้กันเล็กน้อยที่ร้านนี้..

The Elephant Cafe ที่อุเมดะ

มันเป็นร้านอาหารเอเชีย แบบฟิวชั่นน่ะ มีอาหารไทยประมาณครึ่งนึงของเมนูทั้งหมด น่าภูมิใจจริงๆ

มีคนสั่งแกงเขียวหวาน ผัดไทย ขนมปังหน้ากุ้ง และอีรอนสั่งข้าวหน้าไก่ไข่ดาว เหอๆ.. ที่ตลกมากคือ ข้าวหน้าไก่ไข่ดาวเวลามาเสิร์ฟอ่ะ มันก็มีไข่ดาวโปะอยู่ช่ายป่ะ แล้วพนักงานก็เอาช้อนใหญ่ๆมาสับๆๆๆๆๆๆ คลุกๆๆๆๆๆๆ เอ่อ... ไม่เข้าใจว่าทำทำไมเหรอ เหอๆๆๆ

ส่วนเราไม่สั่งอาหารไทยแน่นอนอ่ะ เดี๋ยวกลับบ้านก็ได้กิน แถมกินที่นี่คงไม่อร่อยเท่าที่บ้านอยู่ดี เหอะๆๆ ก็เลยได้เจ้านี่มา

นัน..แบบพิซซ่า (ประมาณว่าอาหารอินเดียแบบฟิวชั่น)

อืมมมมมมมม ไวน์

ตักแกงเขียวหวานกันอยู่ หุหุ โอ้ววว ภูมิใจแทนประเทศชาติเหลืออออเกินนนน

และเนื่องจากกินกันเร็วมาก...
เลยไปต่อกันที่

Irish Pub...ก็นะ วันนี้ไม่มีบนคนก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่

ก่อนจะจากกัน...
โอว ไม่นึกว่ามันจะเป็นบรรยากาศที่เศร้ามาก คือผู้ชายกะผู้หญิงอยู่คนละหอกันไง เพราะงั้นก็อาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว แบบว่ามีเพื่อนคนนึงร้องไห้ ตอนแรกชั้นกะว่าชั้นจะไม่ร้องแล้วน้า~เพราะจริงๆแล้วก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวกะเพื่อนกลุ่มนี้เท่าไหร่ แต่มันไม่สามารถห้ามน้ำตาได้จริงๆ... หลังจากนี้อาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เศร้า..

To OUSSEP guys...
Thank you for a wonderful year..
I cannot live here as happy as this without all of you.

Goodbye.. but just for now 'cuz I don't think we'll be apart forever. I believe that we'll meet again somewhere someday.

'Till we meet again

อยู่แถวบ้าน ทำได้ทุกอย่างงง

2006-08-11T00:02:00.000+09:00

สวัสดีค่ะ..
หลังจากที่เมื่อวานนี้ได้เล่าให้ฟังไปแล้วว่าหอที่อยู่นี่มันสะดวกจริงๆ มีทุกอย่างอยู่ใกล้ๆ วันนี้จะพาไปพิสูจน์กันอีกรอบว่าแถวบ้านมันมีอะไรอีก..

เมื่อวานนี้เพื่อนคนแคนาดาชื่อ Lillian ส่งเมลมาชวนไปกินข้าวและคาราโอเกะ เนื่องจากจริงๆแล้ววันพรุ่งนี้จะมีพิธีปิดโครงการที่เรามาเรียนเนี่ย แล้วหลังจากนั้นก็จะไปปาร์ตี้กันต่อเล็กน้อย (เพราะงั้นพรุ่งนี้ก็คงมีเรื่องมาให้อ่านอีก เตรียมอ่านได้เรยยยยย ... ถ้าไม่กลับดึกเกินไปนะ) แต่ว่าเธอไปปาร์ตี้ด้วยไม่ได้ เพราะเธอมีนัดกับเพื่อนกลุ่มอื่นไว้แล้ว

จริงๆแล้วเธอหวังว่าวันนี้จะมีคนมาหลายคนนะ แต่จนแล้วจนรอดก็เหลือกันอยู่สามสี่คน อ่ะเหอๆๆ

วันนี้ที่ๆจะพาไปคือร้านอาหารอิตาเลี่ยนแห่งนี้...

(จริงๆเธอถามเราว่าเราอยากกินอิตาเลียนหรือซูชิ แต่เราเลือกอิตาเลียนหว่ะโทษที อาหารญี่ปุ่นเบื่อแว้วววว)

ที่ป้ายมีเขียนไว้ด้วยว่าร้านนี้มี Fresh Pasta แล้วเธอก็รับประกันว่ามันอาหร่อยยยเจรงงงงๆ

อืม จริงๆแล้วร้านนี้ก็ไม่ค่อยใก้ลเท่าไหร่ เดินจากบ้านไปประมาณครึ่งชั่วโมงอ่ะนะ แต่ระหว่างทางก็เดินไปคุยไปเลยไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ อีกอย่างตั้งแต่มาอยู่นี่ก็เดินมาตลอดอยู่แล้วหนิ จะบ่นอารายได้อีก อ่ะเหอๆๆ

สมาชิกวันนี้...(มื้อเย็น)

Lillian คนต้นคิด

Florence จากแคนาดา และโบว์

อาหารมาเสิร์ฟแล้วววว

สปาเก็ตตี้ซีฟู้ด ซอสครีมไข่ปลา~

อาหร่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

หลังจากจบมื้อเย็น Florence ก็ขอตัวกลับก่อน เราและ Lillian ก็เดินไปคาราโอเกะกัน เพราะว่านัดเพื่อนไว้อีกคนนึง คนนั้นก็คือ Joanne จากเนเธอร์แลนด์ เพื่อนข้างห้องที่เอาซูชิมาให้เมื่อวานอ่ะแหละ

มาถึงแล้วร้านคาราโอเกะ

ร้านนี้มี Theme เป็นแมวนะ เข้าไปในร้านก็จะมีแมวอยู่เต็มร้านไปหมด...

ไม่เว้นแม้แต่..

แก้วน้ำ น่ารักเน๊อะ~

แล้วก็ร้องกันไปสองชั่วโมง แล้วจะบอกว่ามาร้องกับสองคนนี้สุภาพกันมาก เกี่ยวกันเลือกเพลง แล้วเพลงใครคนนั้นร้องไม่มีการแย่ง ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน แอบตกจายย ฮ่าๆๆ ปกติเคยแต่แย่งกันร้อง

Joanne, Lillian และ โบว์ ในห้องคาราโอเกะ

จริงๆมีวีดีโอที่ร้องเพลงญี่ปุ่นไว้ด้วย แต่ไม่เอาขึ้นมาให้ดูหรอก ร้องผิดเพียบเลย อายยยย ฮ่าๆๆๆ

วันนี้ขอจบบล็อคแบบดื้อๆ ด้วยเหตุผลที่ว่า ร้อนนนนนนนนนนนน

จบข่าว

เด็กหอ ... หึหึหึหึ

2006-08-09T18:55:00.000+09:00

หึหึหึหึหึ

ไม่มีอะไรหรอก พอดีสองสามวันนี้ไม่ได้ออกไปไหน มัวแต่ยุ่งกับการจัดข้าวของ และโยนข้าวของทิ้งไปเป็นจำนวนมาก โอ้ววว ทำไมของมันเยอะอย่างนี้～

อ่อ... แล้วพอดีว่าสัปดาห์หน้าจะย้ายออกจากหอไปเผชิญชะตากรรมในโลกภายนอกแล้ว วันนี้ฤกษ์งามยามดี เนื่องในวาระที่อยู่หอนี้มาจะครบปีแล้ว เลยเอารูปมาให้ดูกันดีกว่าว่าที่เราอยู่มาจะหนึ่งปีเนี่ย มันเป็นอย่างรายยยย

เดินเข้าหอไปพร้อมกันเลยยยยย

Osaka University International House สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่พักให้กับนักศึกษาและนักวิจัยต่างชาติของมหาวิทยาลัยโอซาก้าเป็นระยะเวลาสั้นๆ คือ หอนี้อยู่ได้แค่ปีเดียวนะจ๊ะ ครบปีแล้วก็ต้องออกปายยย (บางคนที่มาอยู่นานๆมักจะขอมาอยู่ที่นี่เป็นปีสุดท้าย เพราะว่าค่าเช่ามันถูกมากกกกกกกกกกก)

โดยหอนี้แบ่งเป็น 3 wings ด้วยกัน คือ A B และ C

Wing A และ B เปิดให้บริการในปี 1979 ส่วนเราอยู่ Wing C ซึ่งเปิดให้บริการในปี 1995

ที่บอกว่าที่พักมันถูกอ่ะ มันถูกจริงๆอ่ะนะ เราซึ่งอยู่ห้องเดี่ยวใน Wing C เนี่ย จ่ายค่าหอพักแค่เดือนละ 5,900 เยนเท่านั้นเองง (ประมาณไม่ถึง 2,000 บาท) ถูกจนบางทีบางเดือนค่าไฟแพงกว่าค่าหออีก อ่ะเหอๆๆๆ

พูดเรื่องหอให้ฟังกันมาแล้ว.. พาไปดูห้องกันดีกว่า
พอมาถึง.. ก็ขึ้นลิฟท์มาชั้น 4 เลยนะคะ

ประตูห้องสีเหลืองสดใส

อืม ห้องนี้ชัวร์ๆ

ออดเสียมาตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว ไม่มาซ่อมให้ซะที (อันนี้ไม่ได้โม้) เลยต้องแปะป้ายไว้แบบนี้แล

เข้าห้องมาแล้วถอดรองเท้าก่อนนะคะ

อืม ห้องมันก็แค่นี้อ่ะแหละนะ..

มีครัวให้ด้วย เครื่องปรุงกองเต็มไปหมด..

เครื่องดูดควัน และวัตถุดิบในการทำอาหารต่างๆ

เปิดตู้เหนือศีรษะท่าน จะเห็นผงโลโบ้ ของคู่ครัวแม่บ้านทุกท่าน หึหึ

ตู้ข้างใต้นี่ไม่ไหวแล้วอ่ะ ใส่อะไรไปมั่งก็ไม่รู้

เออ มีเครื่องซักผ้าด้วย เห็นมั้ยๆ

ห้องน้ำก็มีแค่นี้แหละนะ..

ตู้เย็น และทีวีที่เปิดอยู่ตลอดเวลา ไม่ชอบอยู่ห้องเงียบๆง่ะง่ะ

โต๊ะเขียนหนังสือสุดรก และ "แมทธิว" คอมพิวเตอร์คู่ชีพ ปัจจุบันโดนล้างสมองไปแล้วสองครั้ง

ชั้นวางหนังสือ ซึ่งมีอย่างอื่นที่ไม่ใช่หนังสืออยู่มากมายทีเดียว..

อันนี้หัวเตียง... จริงๆเค้าห้ามเจาะผนังนะ แต่ชั้นเจาะซะพรุนเลย เหอๆๆ

เดินออกไปที่ระเบียง บางวันเราก็จะเห็นฟ้าสวยๆแบบนี้

อยู่มาจะปีหนึ่งแล้ว จะบอกว่าหอนี้ดีมากๆ มีทุกอย่างให้คุณครบถ้วน คือไม่ต้องออกจากห้องไปทั้งอาทิตย์เลยก็ได้อ่ะนะ
แถมสะดวกสุดๆ นอกจากจะเดินไปโรงเรียนได้ในเวลาห้านาที มีร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างๆแล้ว ก็ยังมีรถไฟถึงอีกสองสาย โอ้วว สุดยอดดดดดด

ปิดท้ายบล็อคไร้สาระวันนี้ด้วยของกินที่ทำไปแจกเพื่อนๆ แบบว่ากะทิเหลือโคตรเยอะเลย เลยทำกล้วยบวดชีไปหลอกฝรั่งกินดีกว่า เหอๆ อากาศร้อนๆแบบนี้ กินกล้วยบวดชีร้อนๆ ยิ่งร้อนเข้าไปใหญ่เลย เหอๆๆๆๆ ซาดิสต์ๆ

แล้วก็ได้ซูชิมาเป็นของตอบแทนจาก Joanne จากเนเธอร์แลนด์ เพื่อนห้องข้างๆนั่นเอง

ไปจัดของต่อก่อนล่ะ..
ชะแว้บบบบบบบบบบบบบบ~

ไปดูดอกไม้ไฟริมแม่น้ำ Yodogawa กันนน

2006-08-06T20:57:00.000+09:00

หวัดดีจ้า..
ก่อนจะเล่าเรื่องรื่นเริง ขอเล่าเรื่องความซวยให้ฟังก่อน
คือว่า.. วันนี้ตื่นเช้ามา (จริงๆก็เกือบเที่ยง) หลังจากได้พักผ่อนจากอาการเหนื่อยที่เกิดจากการออกไปตะลุยฝูงคนดูดอกไม้ไฟมาเมื่อวานนี้ ก็กะว่าจะมานั่งเล่นเน็ทกินน้ำส้มให้มันสบายใจซะหน่อย เดินมาเปิดคอม..

ลั้นลา ลั้นลา..

เอ๊ะ.. ทำไมคอมมันไม่ยอมเข้า windowｓให้หว่า..

ลองเปิดใหม่ ในใจเริ่มกังวลเล็กน้อย

ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย มันไม่ยอมเข้า windows ให้เจรงๆด้วยยยยย ！！

สงสัยแมทธิว (ชื่อคอม) จะประท้วงเนื่องจากโหลดบิทหนักไปหน่อย ไม่ปิดคอมมาสามวันแล้ว...

หลังจากนั้นก็ไม่รอช้ารีบปั่นจักรยาน ไปขึ้นรถไฟ ไปหาพี่พลังทันที...

ตอนนี้แมทธิวอาการเป็นปกติแล้ว เนื่องจากโดนล้างสมองมาหนึ่งรอบ ตอนนี้มันอาจจะจำตัวเองไม่ได้ (เพราะไม่รู้ตั้งชื่อยังไง) แต่ก็อาการดีขึ้น... ที่น่าเสียดายที่สุดคือ สูตรอาหารที่เซฟไว้หายไปหมดเลยยยยยย แงแงแง TTｗTT

ต้องหราบขอบคุณพี่พลังมา ณ ที่นี้นะเจ้าคะ...

ปล. เหตุการณ์น้องแมทธิวโดนล้างสมองได้เกิดนขึ้นเป็นครั้งที่สองแล้วนับตั้งแต่มาเหยียบแดนปลาดิบ อ่านเรื่องครั้งแรกได้ที่นี่
.............................................

หมดเรื่องซวยแล้ว มาเล่าเรื่องรื่นเริงกันต่อเลยดีกว่า
ที่ญี่ปุ่นถ้าพูดถึงหน้าร้อนแล้ว นอกจากอากาศที่ร้อนระอุดังจุดเดือด คิดว่าสิ่งที่คนจะนึกถึงเป็นอย่างแรกๆก็คือดอกไม้ไฟ (花火)น่านเองงงงง

แต่จริงๆถ้าเป็นเราคงนึกถึงน้ำแข็งใสเป็นอย่างแรก เหอๆๆๆ

เมื่อวานนี้ที่โอซาก้ามีการจัดงานจุดดอกไม้ไฟที่ยิ่งใหญ่มากขึ้น พูดถึงงานยิ่งใหญ่มันก็ต้องควบคู่ไปกับจำนวนคนมหาศาลที่จะล้นทะลักไปดู... อ่อ งานนี้ชื่อว่า 18th　Naniwa Hanabi Festival ซึ่งจัดขึ้นที่ริมแม่น้ำ Yodogawa (淀川）น่านนเองงง

ส่วนเรา... มาพร้อมกับหน้าที่อันยิ่งใหญ่ นั่นก็คือ การไปจองที่ เหอๆ

คือว่า.. จริงๆแล้วงานมันเริ่มทุ่มห้าสิบอ่ะนะ แต่ด้วยความฟิตไปถึงตั้งแต่บ่ายสองงงง ระหว่างทางที่เดินมาจะขึ้นรถไฟเพื่อเดินทางมาริมแม่น้ำโยโดกาว่าเนี่ยมีอากาศเหงื่อไหลกลบตาประมาณห้าครั้ง (คนที่เดินผ่านไปมาหากเข้าใจผิดอาจนึกว่าเราอกหักเดินร้องไห้ได้)

สถานที่นัดพบกับผู้ร่วมชะตากรรมอีกสองท่าน คือ พี่ปอย และพี่ต่อ คือที่นี่...

สถานีรถไฟฮันคิวสถานีจูโซ (十三)

สมาชิกมาครบกันเกือบบ่ายสาม แล้วก็มุ่งหน้าไปริมแม่น้ำเลย กะว่าจองที่ก่อนแล้วค่อยเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดยูกาตะที่บ้านรุ่นพี่ที่อยู่แถวนั้น สบายๆ ไม่ต้องรีบร้อน

แต่พอไปถึง.. ตอนแรกกะว่าจะจองบนเนินๆอ่ะจะได้ไม่โดนรั้วหรือหัวคนบัง แต่ตอนบ่ายสามนั้นนอกจากแดดยามบ่ายที่ทะแยงตาและผิวหนังแล้ว ก็ยังมีคุณยามมาเป็นมารขวางความสุข โดยคุณยามได้ห้ามไม่ให้ใครก็ตามไปจองที่บริเวณเนินเด็ดขาด พวกเราเลยวางแผนไว้ว่า ไปจองตรงพื้นๆไปก่อนละกัน แล้วพอคนเริ่มมาค่อยย้ายไปที่เนิน (เพราะคนมันเยอะมากอ่ะ ยังไงมันต้องทะลักไปตรงอื่นแน่ๆ)

ตอนแรกจึงมีสภาพเป็นแบบนี้...

แล้วจะให้ดูว่ามันร้อนจริงๆ..

ชายหนุ่มชีเปลือยสองคน แอบถ่ายมา เหอๆ

หลังจากที่ปูผ้าใบจองที่และนั่งพักให้คลายร้อนสักพักแล้ว เราสามคนก็กะลังจะเดินไปที่บ้านรุ่นพี่ที่อยู่แถวสถานี ทันไดนั้นได้ยินเสียงประกาศว่า "ห้ามเอาผ้าใบปูจองไว้โดยไม่มีคนอยู่เด็ดขาด" เราก็เลยตัดสินใจว่า.. เอาวะเปลี่ยนชุดกันตรงนี้แหละ ยังไงก็ใส่กางเกงขาสั้นมาอยู่แล้วเปลี่ยนไงก็ไม่โป๊หรอก

พี่ต่อจึงไปนั่งเฝ้าผ้าใบให้ ให้เรากับพี่ปอยเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อจะเปลี่ยนชุดเราเป็นยูกาตะ (พี่ปอยโดนอาจารย์จับแต่งมาให้แล้ว)

ตอนแรกก็กะว่าจะเปลี่ยนในห้องน้ำอ่ะนะ แต่ว่าห้องน้ำมันช่างแคบเหลือเกิน เลยได้ไปเปลี่ยนหน้าห้องน้ำแทน นอกจากจะเป็นหน้าห้องน้ำแล้ว บริเวณนั้นยังเป็นใต้สะพาน และเป็นบ้านของ homeless คนหนึ่งอีกด้วย แบบว่าเอาของไปวางไว้บนบ้านเค้าเลยอ่ะนะ เหอๆ

ระหว่างที่ทุลักทุเลเปลี่ยนชุดอยู่ และง่วนกับการผูกโอบิอยู่นาน ก็มีคุณป้าคนนึง ว่งมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็ตะโกนมาว่า "ผูกได้ไหมจ๊ะ.." คือแกบอกว่าแกเห็นผูกกันมานานแล้วท่าทางจะทำไม่ได้แหงๆ เลยมาช่วยผูกให้ แต่ป้าก็ไม่ได้เก่งหรอกนะ แต่จะพยายามนะจ๊ะ

โอ้โห... น้ำใจงามยิ่งนัก ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอคนน้ำใจงามท่ามกลางอากาศร้อนระอุเช่นนี้

นอกจากนี้.. เมื่อคุณ homeless กลับบ้านมา.. แกก็เอาจักรยานมาจอดที่บ้านแกแล้วก็บอกว่า "ตามสบายนะ" เหอๆ

หลังจากแต่งตัวเราเสร็จ ก็เดินกลับไปบริเวณเนิน ก็เห็นว่ามีคนจำนวนมากเริ่มไปนั่งบนเนินกันแล้ว (ตอนนั้นประมาณสี่โมงเย็น..) พี่ปอยเลยรุดหน้าไปนั่งจองที่ ส่วนเราก็วิ่งไปตามพี่ต่อซึ่งนอนเป็นชีเปลือยแข่งกะสองหนุ่มอยู่ที่บริเวณผ้าใบที่จองไว้

หมดสภาพสาวสวยในยูกาตะตั้งแต่วินาทีนี้แหละ -_-"

คือแบกผ้าใบและสัมพาระ กางผ้าใบ ลมตีผ้าใบปลิว แปะเทปผ้าใบกะพื้น แล้วก็ปีนไปนั่งบนเนิน แฮ่กๆๆๆ เป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่จริงๆการมาจองที่เนี่ยนะ

สภาพสมาชิกทั้งามหลังจากต่อสู้กับผ้าใบเสร็จแล้ว..

แล้วก็นั่งอยู่บนเนินนั้นอ่ะแหละ ไม่ได้ขยับไปไหนอีก
ตอนแรกคิดว่าจะเดินออกไปรับสมาชิกอีกหลายสิบชีวิตที่สถานี แต่ไม่ไหวแล้ว ขอไม่ขยับไปไหนได้ป่าว
พี่ต่อก็เปลี่ยนยูกาตะกันตรงนั้นแหละ ส่วนเราถึงแม้ว่าจะไหลๆตกเนินหลายครั้งแต่ก็ไม่ถอยเว้ยยย บนเนินมันถ่ายรูปสวยยย ย๊อมมมม

ประมาณห้าโมงเย็น คนก็เริ่มทยอยๆกันมา รวมถึงสมาชิกเด็กคันไซด้วย..

ใกล้เวลาจุดพลุแล้ว ดูคนเด่ะ..

หลังจากนั่งบ่นมาร่วมหกชั่วโมงว่าเมื่อไหร่มันจะจุดๆ ตอนทุ่มห้าสิบนาทีพอดีเป๊ะพลุลูกแรกก็ถูกจุดขึ้น

โอ้ววววววววววว ไม่รู้จะบรรยายยังไง คือมันใหญ่มากๆอ่ะ เหมือนมันจะตกมาใส่หัวเลย คือถ้าเราไม่บ้าถ่ายรูปเราคงจะนอนดูพลุด้วยความสบายใจ๊สบายใจไป แต่เนื่องจากบ้าถ่ายรูปมาก จึงได้แต่ถ่ายรูปมาร่วมร้อยรูป ถึงแม้จะพอดูได้อยู่ไม่กี่รูปก็จะเอามาอวดเฟร้ยยย เหอๆๆๆ

พลุ...

พลุ...

พลุคิตตี้ เห็นเลือนลางมาก ฝีมือมีดีแค่นี้ เหอๆ

อันนี้เท่ห์ดี

โว้ววว สวยยยย

ชอบอันนี้ หลากสีดีแท้..

มืดไปหน่อย แต่เห็นมั้ยว่ามันเป็นรูปดาวอ่ะ เหอๆ

ปิดท้าย ด้วยพลุรูปอะไรไม่รู้ ขอตั้งชื่อว่าดาวกระจาย เหอๆ

เอ่ออ... รูปทั้งหมดไม่ได้ผ่านการแต่งใดๆทั้งสิ้น ไม่ใช่เพราะมั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่เพราะทำไม่เป็น เหอๆๆ ผู้ใดใจบุญอยากจะเอาไปแต่งให้ก็เชิญนะคะ เห็นแก่เด็กโข่งตาดำๆโง่ๆคนนึง

มีคลิปให้ดูด้วยยยยยยยยย

งามมั้ยล่ะ อิอิ

เมื่อจบงาน ฝูงชนก็แห่กันไปออที่บันได แย่งกันออกจากงานอีก โอ้ยชั้นจาบ้าตาย...
แต่งานนี้ใช้ทางลัด เป็นทางนี้...

ปิดท้ายด้วยรูปสมาชิกร่วมดูพลุบางส่วน ที่กำลังทุลักทุเลพยายามออกจากสถานที่แห่งนั้น

คำพูดส่งท้าย...
รองเท้ากัด เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

คัมปายยยยยยยยยยยย~

2006-08-05T01:02:00.000+09:00

สวัสดีทุกคน..
หายไปหลายวัน เพราะว่าตอนนี้ปิดเทอมแล้ว ไม่มีเรียน ไม่ได้ทำอะไร
นอนตีสี่ตื่นเที่ยงเป็นกิจวัตร..
ตื่นมาก็กินข้าวเล่นเน็ท เล่นเน็ท เล่นเน็ททท

ว๊างงงงงงงงงงงงงงงงงว่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~

เลยไม่มีเรื่องจะมาอัพง่ะ..
แต่พอดีวันนี้มีเรื่องจะมาเล่าแล้ว เหอะๆๆๆ

พอดีว่า.. นักเรียนต่างชาติทุกคนมันก็ต้องมีติวเตอร์อ่ะนะ คือทางมหาลัยเค้าหาให้แหละ เหมือนคนที่เอามานั่งเล่นคุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่นเพื่อฝึกภาษาอะไรอย่างงี้

ติวเตอร์เรา..ไม่ได้เจอกันมาตั้งแต่เดือนกุมภาฯ แล้ว เหอๆ คือเมื่อเทอมที่แล้วต้องไปหาเค้าทุกวันอังคารนะ แล้วก็ไปนั่งคุยๆๆๆ ขุดเรื่องมาคุยเรื่อยๆๆๆ แต่เทอมนี้ไม่รู้ทำไม สงสัยขี้เกียจทั้งคู่ เหอๆ

แล้วพอดีว่าเราจะกลับแล้วไง เลยส่งเมลไปหาเค้าบอกว่าเจอกันหน่อยมั้ยอะไรยังงี้ เค้าก็เลยบอกว่าวันนี้ที่ seminar เค้าจะมีปาร์ตี้กัน ซึ่ง seminar เค้าเนี่ยก็มีอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นอาจารย์คนเดียวกะเราเนี่ยแหละ (มีอาจารย์ที่ปรึกษาเหมือนกันล่ะนะ แต่ว่าเคยเจอกันสองครั้งเอง เหอๆ)

อ่อ...
ปาร์ตี้สำหรับคนญี่ปุ่นเนี่ย เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "โนมิไก" (飲み会) เป็นภาษาไทยแปลว่า "ไปดื่ม" นั่นเองงง

โนมิไกนี่เป็นหนึ่งในวัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นเลยอ่ะนะ คือทุกคนที่มีสังคมอ่ะนะจะต้องออกไปดื่ม โดยปรกติแล้วจะไปดื่มกันที่ร้านเหล้า (居酒屋) แต่วันนี้..ไปเบียร์การ์เด้นค่ะ หุหุ

เบียร์การ์เด้นลอยฟ้า.. ไอ้ที่เห็นเขียนว่าไวกิ้งๆ นี่แปลว่าบุฟเฟต์อ่ะนะ ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องไวกิ้ง หรือชนเผ่าไวกิ้งเป็นพวกกินล้างกินผลาญ เหอๆๆ

อาหารก็เป็นไวกิ้งงงง

ลอยฟ้าจริงๆ มองเห็นชิงช้าสวรรค์ด้วย

เบียร์ไวกิ้ง...

ไม่คุ้มอย่างแรง เสียไป 3,500 เยน แต่ขอแก้วเดียวพอ เหอๆ

ของกินที่สมาชิกตักกันมา..

คานาเมะจัง ติวเตอร์เราเอง... เดี๋ยวเดือนกุมภาฯปีหน้าจะไปเมืองไทย เดี๋ยวคงได้เจอกันอีก

ซากาโมโตะเซนเซ อาจารย์ที่ปรึกษา

อันนี้ไม่มีอะไร เด็กมันหล่อเลยถ่ายมา เหอๆๆๆๆ...

พอมืดแล้วก็เห็นชิงช้าสวรรค์ส่องแสง

อ่อ... บทสนทนาวันนี้ภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ
เราก็ยังสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าเรารอดมาได้ยังไง อ่ะเหอๆๆ
ถึงแม้ว่าบางทีจะมีอาจารย์คยเป็นล่ามให้ในคำศัพท์ยากๆ แต่ส่วนมากญี่ปุ่นล้วนๆ

คานาเมะจังบอกว่า โบจังภาษาญี่ปุ่นพัฒนามากเลย ดีใจมาก.. เหอๆๆ

ระหว่างที่คุยกับคนญี่ปุ่นล้วนๆ นานพอดู ก็มีเซมไปคนนึงเข้ามาคุยด้วย
คนนี้ภาษาอังกฤษแย่มาก ขอยกตัวอย่างบทสนทนาที่แกชวนเราคุย..

"ได้ยินมาว่า ที่เมืองไทยนี่ ผู้หญิงทำงาน ผู้ชายเที่ยวเล่นใช่ไหม"
"แล้วก็ได้ยินว่า ถ้าผู้ชายแบบไปมี affair กับผู้หญิงอื่น ภรรยาเค้าจะ cut cut ใช่ป่าว"

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ฮามาก แกไปได้ยินมาจากไหนวะ ชั้นนั่งขำกร๊ากกกกอยู่ตรงโต๊ะนั่นแหละ

แล้วก็มีรุ่นน้องแกคนนึงเข้ามาถ่ายรูปแกคู่กะเราไว้ บอกว่าจะส่งไปให้แฟนแก
รุ่นน้องอีกคนก็บอกว่า "เซมไปจะโดน cut แน่ๆ" ฮ่าๆๆๆ

"very jealous girlfriend..."

สรุปแล้ว ไอ้เรื่อง cut cut ที่แกได้ยินมาเนี่ยนะ แกบอกว่ามีเพื่อนคนไทยคนนึงเล่าให้ฟัง
เวร.. ใครไปเล่าให้แกฟังวะ แต่โคตร ฮา~~

มีอีกเรื่อง..
นึกออกเมื่อเห็นชิงช้าสวรรค์

มีโคไฮคนนึงเล่าว่า คนญี่ปุ่นเชื่อว่าถ้าไปนั่งชิงช้าสวรรค์กะแฟนจะเลิกกัน
ก็มีหนุ่มคนนึงยกมือ "จริงครับ" เพิ่งเลิกกันเมื่อเดือนที่แล้ว
เหอๆๆๆๆ จริงๆอ่ะ เหมือนไปลอยกระทงในสระน้ำจุฬาฯกะแฟนแล้วจะเลิกกันป่าวอ่ะ เหอๆ

หลังจากนั้น...พลพรรคบางส่วนก็ไปกันต่อ

ร้านสวยดี...

ไปโนมิไกครั้งนี้สนุกดี เพราะรู้สึกว่าทุกคนชวนเราคุย รู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง
เสียดายเน๊อะ น่าจะไปมาตั้งนานแล้วจะได้มีเพื่อนคนญี่ปุ่นเยอะๆ

ไปวันนี้...
ยังจำชื่อได้ไม่หมดเลย เหอๆๆๆ

หลบร้อน..หนีไปเที่ยวสวนน้ำ Nagashima Spaland

2006-07-31T21:51:00.000+09:00

สวัสดีผองเพื่อน..
ตอนนี้อากาศที่ญี่ปุ่นร้อนเป็นบ้า
มีคนทักว่าดำขึ้นหลายสิบคนแล้ว

แต่เราไม่หวั่น...
ถึงแม้อีกสองเดือนจะกลับเมืองไทยไปแบบดำมะเมี่ยมจนหลายคนอาจจะทักได้ว่า "ตกลงแกไปญี่ปุ่นหรือไปแอฟริกา" อ่ะเหอๆๆ (เหมือนที่คราวที่แล้วกลับไปมีแต่คนประนามว่าอ้วนขึ้นนั่นแหละนะ -_-")

ดีนะที่ผอมลงแล้ว (นิดนึง) ไม่งั้นอาจโดนประนามว่าอ้วนดำ อ้วนดำ -_-"

ที่ว่าไม่หวั่นก็เพราะว่า..
ได้ไปเพิ่มความดำให้มันเข้มข้นขึ้นที่สวนน้ำนั่นเอง อิอิ

ที่ที่ว่านั้นก็คือ Nagashima Spaland อยู่ในจังหวัด Mie นั่นเอง..
ซึ่งจังหวัด Mie นี่เคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อหลายเดือนมาแล้ว คิดว่าคงจำกันไม่ได้ เชิญคลิ๊ก

อ่อ.. ขอกล่าวถึงชื่อเสียงของสวนสนุกที่นี่ให้ฟังกันก่อน..
สวนสนุกแห่งนี้ได้รับการจัดอันดับโดยหนังสือพิมพ์ Mainichi ว่าเป็นหนึ่งในสวนสนุกที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น โดยมีเครื่องเล่นชื่อดังชื่อว่า Steel Dragon ซึ่งได้รับการจดบันทึกใน Guiness Book World Record ว่าเป็นคอสเตอร์ที่สูงที่สุดในโลกกกกกก (97 เมตร) และยาวกว่า 2.5 กิโลเมตรรร

มาถึงสวนสนุกตอนเที่ยงของวันเสาร์ มีเจ้า steel dragon ตั้งตระหง่านต้อนรับอยู่

แต่...
แต่...
แต่...

ไม่ได้เล่นอ่ะนะ เหอๆๆๆ
ถึงแม้ว่ามันจะชื่อดังแค่ไหน และจะอยากเล่นแค่ไหนก็ตาม...
แต่ทว่า...
มันปิด -_-"

เปิดอีกทีกลางเดือนสิงหา... ก็ต้องแล้วแต่ดวงว่าจะได้กลับมาอีกหรือเปล่า เหอๆๆๆ

แล้งก็คงสงสัย..
ว่าถ้ามันปิดแล้วจะไปทำไม..

คือว่าสวนสนุกแห่งนี้ไม่ได้มีแต่เครื่องเล่นเท่านั้นนะ ยังมีสวนน้ำอีกด้วย
สมาชิกหนุ่มๆของทริปนี้ต่างวาดฝัน และเก็บสะสมน้ำลายไว้เอาไปไหลเมื่อเห็นสาวๆใส่ชุดบิกินี่ เหอๆ

มาถึงแล้ววว

เห็นเจ้า steel dragon จากในสวนน้ำเลย ของเค้าใหญ่จริงๆเธอออ

Slider อันนี้แทบจะตั้งฉากกะพื้น.. คือป๊อดอ่ะไม่กล้าเล่น ก็ได้แต่มองคนอื่นเค้าเล่นกันปายยย
(มีสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งบิกี่นี่หลุดด้วยนะ เหอๆ แต่ดีนะเธอจับไว้ทัน น่าเสียดายแทนพวกหนุ่มหื่นที่ยื่นเฝ้ามองอยู่)

แต่แล้ว...
หนุ่มๆทริปเราก็ได้แต่มองอ่ะนะ เพราะสาวๆญี่ปุ่นที่มาที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นคู่รัก

ขอประจานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
เห็นแล้วก็ตาร้อนยิ่งนัก

อ่อ.. ลืมแนะนำไป ทริปคราวนี้มากัน 12 ชีวิตด้วยกัน ขนรถกันมาสองคัน

(แถวบน) พี่โหน่ง พี่ฉั่ว พี่กั๊ก พี่กี้ พี่เน็ท พี่ตั๊ก (แถวล่าง) พี่ใหม่ พี่หลา พี่หยก โดนัท พี่หนา โบว์

หลังจากว่ายน้ำ เล่นสไลเดอร์กันจนหมดแรงแล้ว ก็ไปถลุงเงินกันต่อที่ Outlet ข้างๆสวนน้ำเลย เหอๆ เค้าเข้าใจเอามาตั้งใกล้ๆกันเน๊อะ ละลายไขมัน และพลังงานกันเสร็จ ก็ไปละลายเงินกันต่อทันที เหอๆๆๆ

แต่ละคนซื้อของกันจนหมดแรง.. หรือเหนื่อยใจเพราะตังค์หมดก็ไม่รู้ เหอๆ

เดินทางไปตั้งวงไพ่กันต่อที่โรงแรมที่เมือง Nagoya จังหวัด Aichi

เช้าวันต่อมา พลพรรคก็เดินทางไปเดินเล่นในเมืองนาโกย่า.. อ่านเรื่องนาโกย่าได้ที่นี่

หลังจากนั้นก็มีพี่ๆเจ้าถิ่นนาโกย่ามาร่วมแจมอาหารเที่ยงกะเรา

พี่หญิง และพี่เอ้ ถ่ายร่วมกับพี่หนาและพี่ใหม่ (ให้คนอายุพอๆกันถ่ายด้วยกันปายย เรายังเด็กอยู่ให้นั่งดูอยู่ห่างๆ หุหุ)

อาหารเที่ยงวันนี้ ข้าวหน้าปลาไหลสไตล์นาโกย่า อะ-หร่อย-มากกกกกกกกกกกกกกกก

หลังจากนั้นพลพรรคก็เดินทางต่อไปยังปราสาท Hikone จังหวัด Shiga
ปราสาทฮิโกเน่นี่ใช้เวลาในการสร้างทั้งหมด 20 ปี และสร้างเสร็จในปี 1622 ซึ่งเป็นที่อยู่ของไดเมียว จนสิ้นสุดยุคศักดินาในญี่ปุ่นเมือปี 1868 ปราสาทฮิโกเน่นี้ยังเป็นหนึ่งในน้อยปราสาทในญี่ปุ่นที่เป็นปราสาทดั้งเดิม คือไม่มีการสร้างใหม่หรือปรับปรุงใดๆทั้งสิ้น เมื่อก่อนหน้าตายังไงปัจจุบันก็หน้าตาแบบนี้นั่นเอง

ปราสาท Hikone

แต่...
วันนี้ไม่ได้เข้าปราสาท อ่ะเหอๆๆ มาถึงมันก็ปิดแล้วอ่ะนะ
ก็ลยไปเดินรอบๆปราสาท ซึ่งพี่ใหม่เช็คมาแล้วว่าวันนี้จะมีงานเทศกาลแต่ง Yukata แถวนี้พอดี

แม้แต่น้องหมาก็ยังแต่งยูกาตะ

เด็กๆช้อนลูกบอล ก็เกมยอมฮิตของงานวัดอ่ะนะ ช้อนปลาทอง สอยลูกโป่งน้ำ และช้อนลูกบอล..

อันนี้มาแนวใหม่ ยูกาตะสไตล์ Gothic Lolita อ่ะเหอๆๆๆ

ปิดท้ายทริปนี้ด้วยอาหารเย็นที่ร้านอาหารริมทะเลสาบบิวะ

งานนี้ขอขอบคุณสมาชิกทริปทุกคน ที่เฮฮาตลอดเวลา อยู่บนรถไม่มีง่วงเลย อ่ะเหอๆๆๆ

กลับมาถึงบ้าน...
ด้วยผิวที่ดำกว่าเดิม -_-"

เทศกาลในฤดูร้อน เสนอตอน Tenjin Matsuri

2006-07-26T21:41:00.000+09:00

สวัสดีค่ะ..
อัพเดทอย่างรวดเร็วอีกแล้ว
ประมาณว่าไม่ชอบดองบล็อคง่ะ เหมือนเขียนไดอารี่ ถ้าปล่อยไว้นานๆมันจะขี้เกียจ และลืมเอาอ่ะจิ

แต่ทำไม.. เรื่องเรียนมันไม่ยักกะขยันยังงี้มั่งน้า 55555

เข้าเรื่องดีกว่า..
เมื่อวานนี้หลังจากพรีเซนต์วิชาเศรษฐศาสตร์เสร็จ ก็รีบบึ่งตัวออกมาจากห้องเรียนทันที เพราะว่านัดกับทุกคนไว้ที่อุเมดะตอน 11.50

จะไปทำอะไรอ่ะเหรอ..
วันนี้มีงานเทศกาลสำคัญหนึ่งในสามของประเทศญี่ปุ่น คราวที่จัดที่โอซาก้า ชื่อว่า เทศกาลเทนจิน (天神祭)

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วพาไปเที่ยวที่งานสำคัญงานหนึ่งคือเทศกาลกิออน จำได้ป่าว.. ถ้าจำไม่ได้หรือยังไม่ได้อ่านคลิ๊ก

อีกเทศกาลนึงจัดที่โตเกียว คือ เทศกาลคันดะ (神田祭）ที่โตเกียว ซึ่งพลาดไปแล้วมันจัดเดือน พค. หุหุ　

การเฉลิมฉลองเทศกาลเทนจินนั้นจัดขึ้นทุกปี เป็นเวลากว่าพันปีแล้ว จุดเริ่มต้นของเทศกาลนี่ว่ากันว่าเกิดขึ้นเมื่อมีการไปค้นพบของง้าวซึ่งลอยมาตามแม่น้ำ ซึ่งที่ที่ค้นพบนั้นไม่ไกลจากบริเวณของศาลเจ้า Temmangu ซึ่งเป็นสถานที่ที่นักปราชญ์และนักรบชื่อ Sugawara no Michizane เคารพบูชา หลังจากค้นพบของง้าวชิ้นนั้นแล้วก็มีการถูกนำเข้าสู่พิธีกรรมทางศาสนาชินโต รวมถึงมีการเฉลิมฉลองขึ้นด้วย

ในยุคสมัยเอโดะ เมื่อโอซาก้าได้รับชื่อว่าเป็นตลาดการค้าของประเทศญี่ปุ่น เทศกาลนี้จึงได้กลายเป็นงานเทศกาลที่สำคัญในฤดูร้อน และยังมีการเฉลิมฉลองทุกๆปีตราบจนถึงปัจจุบัน

งานเทศกาลนี้จัดขึ้นสองวัน คือวันที่ 24 และ 25 กรกฎาคมของทุกๆปี โดยวันที่ 24 จะเป็นงานพิธีกรรมทางศาสนา ส่วนในวันที่ 25 นั้นจะเป็นงานเฉลิมฉลอง

ซึ่งงานเฉลิมฉลองนั้นจะมีชาวญี่ปุ่น (และชาวต่างชาติประปรายๆ) ร่วม 3,000 คน แต่งกายในชุดแบบโบราณเดินขบวนแห่ไปตามถนน โดยมีการแห่ศาลเจ้า แบกเกี้ยว ลากเกวียน ขี่ม้า ลากวัว ไปตามถนนในย่านมิโดสึจิ

และในบริเวณสะพาน Temmabashi ก็จะมีการล่องเรือกว่า 100 ลำไปในแม่น้ำซึ่งถือว่าเป็นจุดสำคัญของเทศกาลนี้เลยทีเดียว และรวมถึงมีการจุดดอกไม้ไฟเพื่อเฉลิมฉลองอีกด้วย

งานนี้พวกเรานักเรียนไทยก็ได้ไปร่วมกับสมาคมมิตรภาพญี่ปุ่น-ไทย (日本タイクラプ） ซึ่งก็มีงานแบบนี้ทุกๆปีแหละนะ โดยนักเรียนไทยผู้หญิงจะได้ไปแต่งชุดยูกาตะแล้วก็ช่วยเสิร์ฟน้ำให้กับคนที่เดินขบวนผ่านไปนั่นเอง

มาถึงแล้ว สมาคมมิตรภาพญี่ปุ่น-ไทย

มาถึงก็แต่งตัวกันก่อน

และทำผม (อันนี้หัวเราเอง)

แต่งตัวเสร็จละ (อันนี้มุมยอดฮิตของเราเอง ถ่ายแล้วผอม เหอๆๆ)

ถ่ายรูปร่วมกัน นักเรียนไทยทั้งหมด อาจารย์ที่มาแต่งตัวให้ และสมาชิกสมาคมมิตรภาพฯ ที่มาทำผมให้

ทำงานๆ เสิร์ฟน้ำจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด เหอๆ

ขบวนแห่มาแล้ว

ตานี่อะไรเนี่ย ชั้นไม่ได้จะถ่ายเธอ หันมาเก๊กทำไมยะ..

ขบวนของเด็กๆก็มี น่ารักๆ

แอบถ่ายเด็กๆ อิอิ

อันนี้แห่ศาลเจ้า..

น้องคนนี้น่ารักมากกกกก.. บอกจะถ่ายรูปเก๊กให้ถ่ายด้วย อิอิ

มาถึงงานตอนกลางคืน ดูจำนวนคนที่มาดิ แทรกตัวแทบไม่ไหว

แต่งานนี้แอบเป็นแขก VIP ค่ะคุณผู้ชม อิอิ เพราะว่าสมาคมมิตรภาพฯได้บัตรมา ก็เลยแจกคนที่มาช่วยงานด้วย เลยได้เข้าไปดูข้างใน ไม่ต้องไปเบียดๆกะคนข้างบน

มีการตกแต่งสถานที่ด้วยโคมไฟที่มีสัญลักษณ์ของเทศกาล

ได้รูปเรือมาแบบเบลอๆ

อันนี้เรือของ Nissin มีน้องไก่หมุนไปหมุนมา

อันนี้ของ SUNTORY

ของมหาวิทยาลัยโอซาก้าก็มี

มีวีดีโอให้ดูด้วย อิอิ โหลดกันหน่อย

มาดูพลุกันมั่ง ถ่ายเป็นสิบรูปถ่ายออกมาดูได้อยู่สามสี่รูป อุตส่าห์ซื้อขาตั้งกล้องมา แต่แอบเตี้ยไป... ก็ต้องหนีบกะราวสะพานไปตามระเบียบ เหอๆ

พลุ

พลุ...

และพลุ...

สุดท้าย..ขอจบด้วยรูปภาพจากกล้องใหม่ จริงๆทุกรูปก็มาจากกล้องใหม่หมดแหละนะ แต่กล้องี้มันมี ISO800 นะเธอ ถ่ายรูปกลางคืนไม่ต้องใช้แฟลชก็ได้ อิอิ ถึงแม้จะมี noise เยอะไปหน่อย แต่ก็แอบเหมาะกะคนที่ชอบถ่ายรูปแบบไม่ใช้แฟลชแบบเรา

อ่ะโช๊ะ...

จบงานเทศกาลวันนี้ด้วยความเหนื่อย พร้อมกล้ามแขนมาเล็กน้อย (เพราะแบกน้ำ) เจ็บเท้า (เพราะใส่เกี๊ยะ) แต่ก็ไม่เป็นไร งานนี้สนุกมาก ขอบคุณทุกคนมากค่า..

แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้าเน้อออ..

ตามอ่านบล็อคกันให้ทันล่ะ อิอิ

งานประกวดชุดกิโมโน ... กับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

2006-07-24T22:36:00.000+09:00

อัพเดทสองวันซ้อน..
มันจะตามอ่านกันทันไหมเนี่ย อุอุ

เออ.. น่าจะเขียนว่ามันยังมีคนอ่านอยู่ป่าวเนี่ย เหอๆ
เอาเหอะ ถึงแม้จะไม่มีคนอ่าน เราก็จะอัพต่อไป สนองตัณหาตัวเอง หึหึหึ

เข้าเรื่องดีกว่า..
หลังจากงานกีฬา และคันไซสัมพันธ์แล้ว พลพรรคก็ยกพวกกันไปร้องเพลงคาราโอเกะกันต่อ จนถึงห้าทุ่มกว่าๆ... แล้วก็ตกรถไฟ เหอๆ เป็นครั้งที่สองที่ตกรถไฟที่ญี่ปุ่น ครั้งแรกเดินกลับเพราะยังดีมันแค่สถานีเดียว แต่อันนี้ช่างไกลโพ้นเหลือเกิน เดินกลับก็คงจะฟิตไปหน่อย นั่งแท็กซี่ก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น ก็เลยระเห็จไปนอนบ้านพี่ปอยพร้อมกับพี่ใหม่ พี่ต้น และพี่กั๊ก.. เพราะว่าเช้าวันต่อมายังไงก็ต้องไปด้วยกันอยู่ดี

จะไปไหนน่ะหรือ??

พอดีมีประกาศในเว็บเด็กคันไซไว้นานมาแล้ว ว่าประกาศรับสมัครคนแต่งชุดกิโมโน โดยแต่ละคนจะได้ของขวัญกลับไปเป็นชุดยูกาตะ อ่ะโห..ของฟรีใครมันจะไม่เอาล่ะเค๊อะ หุหุ

ออกจากบ้านแต่เช้าพร้อมพี่ๆ ไปยังสถานที่นัดคือที่นี่

พอไปถึงก็เจอสาวๆอีกหลายคน แต่ละคนดีกรีนางงามทั้งน๊านนนน ดีนะ..งานนี้เค้าไม่ประกวดหน้า และหุ่น เหอะๆๆ
พอไปถึงงานก็มีพิธีเปิด ดูยิ่งใหญ่ทีเดียว

คือจริงๆแล้วตัวเราเองก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็นงานอะไร ชื่ออะไร รู้แต่ว่าเค้าให้มาแต่งชุดกิโมโน แล้วได้ของฟรีเราก็เลยมา หึหึ

แต่พอมาถึงแล้วก็พอรู้ได้เลาๆว่ามันเป็นงานประกวดใส่ชุดกิโมโนนั่นเอง โดยแบ่งเป็นสองรุ่น
รุ่นเล็ก..

แต่งออกมาเสร็จจะเป็นแนวนี้

มาดูใกล้ๆ

ตอนแรกจะมาพูดเรื่องชุดกิโมโน.. แต่ว่าพอเข้าไปอ่านแล้วมันมีหลายร้อยแบบมากเลย โอ้วววว ไม่สามารถอธิบายได้หมด ขอพูดแค่เรื่องสองชุดที่มาแต่งในงานนี้ละกัน

ชุดแรกที่เห็นข้างบนนี้เรียกว่า Furisode(振袖) แปลตามตัวแปลว่า แขนเสื้อที่ไกวแกว่ง โดนแขนเสื้อที่เห็นนี้จะมีความยาวถึง 39 - 42 นิ้ว โดยชุดนี้เป็นชุดที่ผู้หญิงสาว ที่ยังไม่ได้แต่งงานใส่กัน จะเห็นกันเยอะมากในงานวันที่อายุครบ 20 ปี ที่เรียกว่า Seijin shiki (成人式) และรวมถึงใส่ในงานแต่งงาน โดยเป็นชุดเพื่อนเจ้าสาวนั่นเอง

ชุดที่โฮสแฟมิลีเคยแต่งให้เราเมื่อตอนเดือน ธค. ก็เป็นชุดแบบนี้แหละ จำกันได้ป่าว จำไม่ได้มีรูปมาเตือนความจำ หุหุ

อ่อ ที่แข่งแต่วชุดกันเนี่ยนะ รอบแรกให้เวลาแต่ง 8 นาทีนะ ตั้งแต่ต้นจนจบ เหวอออออ ตอนนั้นชั้นใส่เป็นปีเลยเธออออ

อีกรุ่นนึงเป็นรุ่นใหญ่

ชุดนี้เรียกว่า Kurotomesode (黒留袖) เป็นชุดทางการสำหรับผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เป็นชุดสีดำทั้งหมด มีลายอยู่ตรงชายกระโปรงเท่านั้น จะเห็นได้มากในงานแต่งงาน โดยชุดนี้จะถูกใส่โดยแม่ของเจ้าบ่าว และเจ้าสาวนั่นเอง

หลังจากนั้น สาวๆก็ไปแต่งตัวกัน..
แล้วก็ได้รู้ว่า จริงๆแล้วเค้าไม่ได้ให้เรามาใส่กิโมโนอ่ะ เค้าให้มาใส่ยูกาตะกัน!!!
ทุกคนช็อคคคคคค เพราะทุกคนมาหน้าเปล่า หัวยุ่ง เราก็เช่นกัน ไม่ได้แต่งหน้ามาแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าเค้าจะต้องมาแต่งหน้าทำผมให้เราแน่นอน...

เรื่องราวกลับตาลปัตร.. เหอๆๆ

แต่จริงๆแล้ว ไม่มีใครบ่นนะที่ไม่ได้ใส่ชุดกิโมโน แต่ว่าคือไม่ได้เตรียมตัวไง แต่งหน้ากันตรงนั้น ทำผมกันเองตรงนั้น บางคนถูกป้าบางคนจับมันแกละสองข้าวเหมือนนักเรียนโรงเรียนอนุบาลหมีน้อย..เราก็เป็นหนึ่งในนั้น ถูกจับคาดผมด้วยที่คาดผมสำเพ็ง เหอๆๆ

ที่เค้าให้ทำก็คือ ให้ออกไปยืนเฉยๆ ใส่ยูกาตะเรียบร้อยแล้ว แต่ให้อาจารย์ที่เป็นโปรเรื่องกิโมโนมาผูกโอบิให้ดูบนเวที (โอบิคือผ้าที่พันๆเอวน่ะ)

ก่อนจะออกไปบนวที เชิญชมรำไทยกันก่อน

พอออกไปบนเวที... ก็ออกมาเป็นสภาพแบบนี้

แต่สวยนะโอบิของแต่ละคนออกมาสวยสดงดงาม ไม่เหมือนกันเลยซักอัน เท่มากๆ
แล้วก็มีถามความรู้สึกกันเล็กน้อย ดีนะไม่ได้ถามไรเรามากมาย ไม่งั้นอาจปล่อยโง่ไปบนเวทีได้ เหอๆ

อ่อ.. เค้าถามเป็นภาษาญี่ปุ่นน่ะนะ

ก่อนจะมีการประกาศผลการใส่ชุดกิโมโน ก็มีการแสดงขั้นกลาง

อันนี้ขอตั้งชื่อว่า การแสดงของแก๊งค์มอร์เตอร์ไซค์ ฮ่าๆๆ เหมือนซะ
ตอนแรกเดินสวนกันแถวห้องแต่งตัวก็แอบตกใจเล็กน้อย มีแก๊งค์มอร์เตอร์ไซค์มาทำไม

เห็นพี่ใหม่บอกว่านี่เป็นการแสดงอย่างหนึ่งของญีปุ่นนะ เหมือนรำไทยอะ แต่จะหาดูได้เฉพาะหน้าร้อนเท่านั้น

อันนี้อะไรก็ไม่รู้น่ะ...

และแล้วก็เป็นการประกาศผลการแต่งชุด..
รางวัลรุ่นเล็กตกไปที่คนนี้...

คนที่ร้องไห้อยู่ข้างๆ คืออาจารย์เค้าอ่ะนะ คือ สงสัยว่ามันจะงานใหญ่จริงๆ เพราะร้องไห้กันอย่างกับได้นางงามจักรวาล
อ่อ ได้มงกุฎด้วยนะ แต่หัวเข้าแขงมากอ่ะนะ กว่าจะเสียบเข้าได้ ลุ้นแทบบตายยย

รุ่นใหญ่ คนนี้ดีได้ค่ะ รางวัลเป็นธง เอาธงไปเก็บที่บ้านหนึ่งปี ปีหน้าเอามาคืน

จบงานแล้ว..ก็ออกไปถ่ายรูปกัน อิอิ

ขอรูปเดียวก่อน..

อันนี้ถ่ายกับพี่ๆ หน้าเด็กกันทั้งน๊านนนน

พี่เปิ้ล พี่ปอย พี่เอ๋ พี่ใหม่ และเราเอง ท่านี้โชว์โอบิน่ะนะ

จบงาน...
เกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้น..

คือ...

กล้องตก!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตกเป็นสิบรอบไม่เคยฟัง แต่วันนี้น้อง Canon IXUS40 อายุหนึ่งขวบกว่าๆได้จากเราไปแล้ว ปุ่มชัตเตอร์หายไปเลย.. เปิดมาถ่ายไม่ได้แล้ว มีแต่ความมืดมัวววววว โอ้ววววว วันอังคารต้องใช้ง่ะ เอาไงดี...

วันนี้เลยออกไปซื้อ..มาซะเลย เหอๆ

แต่ทว่า.. ด้วยความใจร้อน อารมณ์ชั่ววูบ และความไม่คิดของเราเอง ทำให้ซื้อของแพงมา
คือร้านที่ซื้อประจำมันเก็บแต้มได้ไง แล้วก็เอาแต้มไปใช้แทนเงิน คือถ้าซื้อจากร้านนี้เราจะได้แต้มมาใช้แทนเงินได้ 9,000 กว่าเยน

แต่ทว่า... ร้านนี้ของหมด
เลยไปซื้อร้านอื่น ซึ่งราคาเท่ากันแต่ไม่ได้แต้มมมมม

โอ้วววววววววววววววววววววววววว เสียใจนะ
แล้วก็โกรธตัวเองที่ไม่ยอมรอ แค่นี้เอง..

แต่เอาเหอะ ซื้อมาแล้ว กลับไปคิดมันก็เสียใจเปล่าๆ พรุ่งนี้จะได้มีรูปสวยๆมาอวดละกันนะ

หน้าตาแบบนี้..

ถ่ายจากมือถือ เลยโฟกัสไม่ได้ ต้องขออภัยอย่างสูง..

นอกจากนี้ ยังได้ของที่มาส่งอีก..
นั่นก็คือ...

เหอๆๆๆๆ น้อ Nintendo DS และเกม The New Super Mario Brothers ซึ่งหายากมาที่ญี่ปุ่นตอนนี้ขาดตลาด ให้คุณเก่งไปประมูลให้มา

มาดูใกล้ๆ

ตอนนี้...
เลยจนมาก เสียเงินไปเกือบแสนแล้วเดือนนี้ (ไม่ร่วมค่าเช่าบ้านนะ)
โอย ซีด...

จน...
เครียด...
กินน้ำแอ็ปเปิ้ลลลลลลล....

Kansai Sports Day 2006!!!

2006-07-23T23:21:00.000+09:00

สวัสดีค่ะ..
หายไปหลายวัน จริงๆแล้วมันมีเรื่องที่ค้างอยู่แล้วไม่ได้อัพอยู่มากทีเดียวนะ จะมาอัพเรื่อยๆ แล้วก็ตามอ่านกันเรื่อยๆด้วยนะ เหอๆๆๆ

หลังจากมีสงครามน้ำลายในเว็บบอร์ด www.dekkansai.com อยู่พักใหญ่ๆ และเกือบจะกลายเป็นกระทู้ประวัติศาสตร์หนื่องจากมีผู้เข้ามาตอบร่วมร้อยความเห็น วู้วววว เอาไปแข่งกันพันทิปดีไหมเนี่ย ฮ่าๆๆ

ในที่สุดงานกีฬาเด็กคันไซที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงค่า..
ปีนี้จัดเป็นครั้งที่สองแล้ว ปีที่แล้วไม่ได้มาร่วมด้วย (ก็แหงล่ะ ปีที่แล้วยังนั่งปั่นรายงานงกๆๆๆอยู่ที่คณะอยู่เลย เหอๆ)

ปีนี้จัดที่เดิม โรงยิมที่มหาวิทยาลัยโอซาก้า

ไปถึงงานตั้งแต่เก้าโมง เพราะตอนแรกกะว่าจะไปช่วยงานลงทะเบียน พอไปถึง..มีคนมาแล้วสองคนเท่านั้น -_-" คือเปี๊ยก และพี่นุ้ย ก็เลยแทนที่จะได้ทำงานลงทะเบียน ก็ได้ไปเขียนป้ายหน้างานแทน เหอๆ

ป้ายหน้างาน ปัญญาอ่อนสมกับที่เป็นเราทำเลย เหอๆๆๆๆ

เริ่มงานจริงๆก็สิบเอ็ดโมงแล้วค่ะ มีนักเรียนไทยในคันไซจากโอซาก้า เกียวโต โกเบมากันอย่างคับคั่ง ประกอบกับพี่เอกที่ปล่อยมุขไม่หยุดหย่อนเช่นเคย เลยฮาซะ..

อ่อ.. งานนี้มีคนถามว่านี่มันงานกีฬานักเรียนไทย หรือเอเชียนเกมส์กันแน่.. เพราะนอกจากจะมีนักเรียนไทยแล้วยังมีนักกีฬาประเทศอื่นมาร่วมด้วย เหอๆ

เริ่มด้วย เวียดนาม (ภาษาเวียดนามที่เคยเรียนมา ลืมหมดแล้วก็ยังอุตส่าห์เสร่อไปพูดกับเค้า เหอๆๆ)

ไต้หวันก็มี

ญี่ปุ่นก็มา

อันนี้คนซ้ายประเทศอะไรจำไม่ได้ คนขวาคนจีน

เข้าเรื่องกีฬากันมั่งดีกว่า..เพราะมันเป็นงานกีฬาใช่มะ
เช้ามาก็เริ่มแข่งแบดมินตันกันก่อน..
โดยทีมนักเรียนไทยสี่ทีม แพ้ให้กับเวียดนามรววดทุกเกม เหอๆๆ

พี่ใหม่ นักกีฬาที่ทุ่มเทให้กับกีฬาทุกชนิดอย่างสุดดดดดตัววววววว

หลังจากนั้นช่วงบ่ายก็มีการแข่งแชร์บอล
งานนี้ไม่ได้กะมาเล่นเลยอ่ะนะ.. คือไม่เล่นกีฬาเข้าใจป่ะ อาจเป็นตัวถ่วงได้
แต่ทว่า.. คนมันไม่พอ เลยได้ไปเล่นโดยปริยาย.. แต่ก็ได้รับหน้าที่อันทรงเกียรติ คือ...
เป็นคนถือตะกร้า เหอๆ งานนี้ต้องขออภัยทุกคนที่ไปถือตะกร้าแล้วไม่สามารถรับลูกได้เลยยยย แงแงแง

ครึ่งแรกขอโทษคนปัด มันสูงจริงหว่ะ
ครึ่งหลังขอโทษตัวเองงงงงงงงง

หลังจากนั้นก็แข่งบาสเก็ตบอล จำไม่ได้แล้วใครชนะ มัวแต่นั่งเม้าท์ เหอๆ

พี่กี้โดดดดดดด

แล้วก็มาถึงกีฬาที่ทุกคนรอคอย... นั่นก็คือฟุตซอลนั่นเองงงงง
ที่บอกว่าทุกคนรอคอย เพราะว่าได้มีการคุยเกทัพกันไว้มากมายก่อนจะถึงวันงาน ตอนแรกคิดว่าจะกลายเป็นสงครามน้ำลายกันซะแล้ว เหอๆ ... โดยงานนี้ทีมโอซาก้า และโกเบ (ทีมโกก้า) ได้ขนนักเตะระดับโลกมาร่วมกันโดยทั้งสิ้น คือ
1. มิคาเชียร บัลลัค กัปตัน.
2. โอ เว่น
3. เทียรี่ อองหมี
4. เดวิด บุ๋ยแค่ม
5. ฟานเชสโก้ ตุ๊กติ๊ก
6. สตีเว่น เจออาร์ต
7. วิน รูนี่ย์
8. เอกซานโดร เดลปิเอโร่
9. โอลิเวอร์ เปี๊ยว
10. บุฟม่อน
11. มิโลสเปี๊ยก โคเซ่

ส่วนทีมเกียวโตนั้น.. มีแต่นักเตะบ้านๆ (เพราะคิดมุขตามพี่เอกไม่ทัน กร๊ากกกกก)

เกมจบลง.. พร้อมด้วยชัยชนะของทีมโกก้า งานนี้ขอยกตำแหน่ง man of the match ให้โอลิเวอร์ เปี๊ยว ไปเลย ไม่มีใครมองให้หรอก มอบให้เอง เหอๆ พี่แก่เหนียวจริงๆ ทีมเกียวโตได้แต่เดินปาดเหงื่อ ยิงเท่าไหร่ๆก็เข้า (มือ) ประตูทุกที เหอๆ

จบวันนี้ด้วยงานคันไซสัมพันธ์... ปิ้งบาร์บีคิวกันหน้าตึกนั่นแหละ อุอุ

ศาสดาตุ๊กติ๊ก (คนปิ้ง) แหละเหล่าสาวกผู้หิวโหย...

จบงานนี้ด้วยความทุ่มเทของทุกคน ขอบคุณมากค่ะ สุดท้ายแล้วงานกีฬานักเรียนคันไซ กลับกลายเป็นงานเชื่อมมิตรภาพไม่ใช่เฉพาะนักเรียนไทยเอง แต่ยังส่งไปถึงเพื่อนๆชาติอื่นที่มาร่วมงานนี้ด้วย

ขอบคุณสมาคมนักเรียนฯ ที่จัดงานดีๆแบบนี้ขึ้นมา สนุกมากมายเลยยย อิอิ

My Best Friend & Brother

2006-07-21T13:04:00.000+09:00

I'm so blessed you're my brother
And also my best friend
If I ever want to borrow
You always gladly lend

When I need a laugh or two
I just give you a ring
You have this special knack
To say the right thing

You are so very special
Always there for me
If I didn't have you bro
How different life would be

Laughter and tears we've shared
Throughout the many years
And so many times
You have banished my fears

I love you so very much
This I just want to say
You brighten up my life
In so many different ways

Happy Birthday, Bro!

เทศกาลในฤดูร้อน เสนอตอน Gion Matsuri

2006-07-19T16:47:00.000+09:00

ความเดิมจากตอนที่แล้ว..
หลังจากเดินทางจากทริปปัจฉิมฯ ที่โคยะซัง
เราก็มุ่งหน้าต่อมายังเกียวโต ด้วยความเร็วสูง

ดีนะที่ตารางการเดินทางเปลี่ยนมาเป็นเร็วขึ้นสองชั่วโมง ไม่งั้นอาจจะพลาดงานสำคัญไปนะเนี่ย

งานที่จะพาไปเที่ยวกันวันนี้เป็นหนึ่งในสามเทศกาลฤดูร้อนที่สำคัญที่สุดในญี่ปุ่น นั่นก็คือเทศกาลกิออน หรือ Gion Matsuri (祇園祭）นั่นเอง

งานเทศกาลกิออน แรกเริ่มจัดขึ้นในปี 869 เนื่องจาก ณ ขณะนั้นเกียวโต (เดิมชื่อเฮอันเคียว) ซึ่งเป็นเมืองหลวงใหม่ได้เกิดโรคระบาดขึ้น เชื่อกันว่าเนื่องจากเทพเจ้า Gozu ทรงพิโรจ สมเด็จพระจักรพรรดิในขณะนั้นจึงได้เดินทางไปขอพรกับเทพ Susano-onomikoto ที่ศาลเจ้ายาซากะ

ในปี 970 เป็นต้นมาก็มีการจัดเทศกาลขึ่นทุกปี โดยเริ่มแรกเป็นการจัดขบวนแห่พื่อแสดงถึงความมั่งคั่งของพ่อค้าต่างๆ ถึงแม้ว่าในปี 1533 โชกุน Muromachi จะสั่งให้หยุดงานกิจกรรมทางศาลนาทุกชนิด แต่ประชาชนทั้งหลายก็ยังคงจัดงานนี้ต่อไปจนถึงปัจจุบัน

จริงๆแล้วขบวนแห่ของเทศกาลกิออนในปีนี้มีขึ้นในวันจันทร์ที่ 17 กรกฏาคม ในวันนั้นเราจะเห็นขบวนแห่ของ Yama-boko Junko (山鉾巡行)ซึ่งเป็นแพ (มั้ง) ขนาดใหญ่ไปตามถนนของเมืองเกียวโต

ส่วนงานที่จัดในคืนก่อนวันงานคือคืนวันที่ 14 เรียกว่า Yoiyoiyoiyama (宵々々山)คืนวันที่ 15 เรียกว่า Yoiyoiyama (宵々山)และคืนวันที่ 16 เรียกว่า Yoiyama (宵山) จะมีเทศกาลออกร้านเหมือนงานวัดอ่ะนะ แล้วก็มีการเอา Yama-boko Junko ที่จะแห่ในวันที่ 17 มาตั้งโชว์ บางอันให้เดินเข้าไปดูข้างในได้ บางบ้านก็จะเอาสมบัติเก่าต่างๆออกมาโชว์ให้ได้ดูกัน

เราไม่ได้ไปวันงานจริงคือวันที่ 17 เพราะฝนตก แต่ว่าได้ไปงานคืนวันที่ 16 ที่เรียกว่า Yoiyama (宵山) แทน วันนี้เอาภาพบรรยากาศมาให้ชมกัน

เดินทางมาถึงเกียวโต ทั่วทั้งเมืองมีหนุ่มสาวแต่งยูกาตะเดินกันเต็มไปหมดเลย (จริงๆแล้วคนแก่มันก็มีอ่ะนะ แต่ไม่ได้ถ่ายมา อ่ะหุหุ)

เดินทางต่อไปยังบ้านพี่ใหม่ เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศก็แต่งตัวกันซะหน่อย

โบว์ ใหม่ พี่ต้น พี่หนา และพี่ท็อฟฟี่ในชุดยูกาตะ (ขอขอบคุณพี่ใหม่ ผู้สนับสนุนชุดยูกาตะอย่างเป็นทางการมา ณ ที่นี่ อิอิ อ่อ ขอบคุณพี่ต้นด้วยนะคะที่ทำผมให้ จากทรงผมทรงทำงานบ้านกลายเป็นทรงที่ออกมาจากนิตยสาร ฮ่าๆๆ)

แล้วก็เดินทางเข้าเมืองเกียวโต

คน เยอะ มาก มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แทบจะเหยียบกันเลยงานนี้

หน้าร้อน ก็ต้องคู่กับน้ำแข็งใสสิ อิอิ ไม่อร่อยเท่าไหร่ แต่ได้บรรยากาศ ก็พอถูไถๆ

เดินเบียดกับผู้คน คนมีอายุเริ่มจะเป็นลม อุอุ

นอกจากของกินแล้วก็มียังมีของเล่นขายด้วย ท่าทางปีนี้จะฮิตลูกบอลเอาไปเล่นน้ำรูปขวดน้ำกันนะ คนญี่ปุ่นเดินถือกันเยอะมาก

โบ พี่ใหม่ พี่หนา พี่ต้น และอดัม หน้าหนึ่งในหลายสิบ Yama-boko Junko ที่เอามาตั้งโชว์

บ้านนี้เปิดให้เข้าไปดูชุดเกราะ

เด็กๆเล่นช้อนปลาทองกัน เหมือนในการ์ตูนเลย แล้วมันก็ยังมีให้เล่นกันทุกปีอ่ะนะ

ปิดท้ายค่ำคืนนี้ด้วย คาราโอเกะ อิอิ

อย่างที่บอกว่างานวันจริงไม่ได้ไปดู แต่ก็อยากเอาบรรยากาศมาให้เห็น เลยไปเก็บรูปบางส่วนจากในเว็บมาให้ชมกัน ว่างานวันจริงนี่เค้าแห่กันยังไง

ขนาดฝนตกก็ยังมีคนร่วมงานเยอะขนาดนี้

เด็กนี่มันใครกันนะ ใครรู้ช่วยบอกที ฟังในทีวีออกเป็นประมาณว่ามีการคัดเลือกเด็กที่จะมารับหน้าที่นี้ด้วยนะ เหมือนเป็นหน้าที่อันยิ่งใหญ่

สุดท้าย การแห่ Yama-boko Junko ท่ามกลางสายฝน.. มีพลาสติกคลุมกันน้ำ อ่ะเหอๆ

ก่อนจะจบเรื่องในวันนี้ ขอเอาความรู้เรื่อง Yama-boko Junko มาให้ฟังกันเล็กน้อย เพราะพูดถึงเยอะมากเลยวันนี้ อาจจะสงสัยว่ามันคืออะไร (หรือเปล่า?) ถ้าไม่สงสัยก็ทนๆอ่านกันหน่อยละกัน มันได้ความรู้นะ อ่ะเหอๆๆ

เจ้า Yama-boko Junko เนี่ย เป็นสิ่งที่อยู่ในขบวนแห่ของเทศกาลกิออน จะเรียกว่าไรดีอ่ะ แพลอยน้ำหรือเปล่านะ? แต่เอาเป็นว่ามันแบ่งเป็นสองประเภทคือแบบใหญ่เรียกว่า Hoko มีทั้งสิ้น 9 คัน เวลาแห่ใช้เข็นเอามีล้อ แบบเล็กเรียกว่า Yama มีทั้งสิ้น 23 คันใช้คนแบก เรียกรวมๆกันว่า Yama-boko อ่ะเหอๆ

รายละเอียดขี้เกียจแปลแล้วอ่ะ อ่านกันเอานะ เป็นการฝึกภาษาอังกฤษไปในตัวด้วย อิอิ

Hoko Floats
Weight: about 12,000 kg
Height: about 25m from ground to tip / 8 m from ground to roof
Wheel diameter: about 1.9 m
Attendants: about 30-40 pulling during procession, usually 2 men piloting with wedges

Yama Floats
Height: about 6 m
Weight: 1,200 – 1,600 kg
Attendants: 14-24 people to pull, push or carry

จบเรื่องงานเทศกาลกิออนโดยบริบูรณ์
คราวหน้าคงมีเรื่องงานเทศกาลในฤดูร้อนมาให้อ่านกันอีกเรื่อยๆ อย่าลืมติดตามชมกันนะคะ

สำหรับวันนี้กราบสวัสดีค่ะ

OUSSEP Farewell Trip to Koya-san

2006-07-17T21:46:00.000+09:00

หายไปนาน... ต้องขอโทษมิตรรักแฟนบล็อคทุกคน แต่ที่หายไป ก็ไม่ได้ไปไหนหรอก ไปเที่ยวมา แหะๆๆๆๆ คราวนี้เที่ยวฟรีด้วย เนื่องจากได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นและมหาวิยาลัยโอซาก้า ต้องกราบขอขอบพระคุณมา ณ ที่นี้นะคะ อิอิ

ที่ตอนแรกสัญญากับเพื่อนๆหลายๆคนไว้ว่าจะกลับไปถ่ายรูปรับปริญญาด้วย แต่ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ไป ก็เพราะว่าติดทริปนี้แหละ คือถ้าเราไปงานรับปริญญาก็คงกลับมาถึงไปเที่ยวทริปนี้แบบเส้นยาแดงผ่านแปด แบบรถออก 9 โมง มาถึงหอ 8.50 ไรงี้ เกรงว่าหืดจะขึ้นคอ และพระมารดาอาจจะตำหนิได้ ก็เลยต้องขอโทษเพื่อนๆทุกคนตรงนี้อีกครั้งนะ

แต่ยังไง ปีหน้าก็มาถ่ายรูปกะเราละกัน ^^

อ๋อ ทริปนี้แล้วจริงๆแล้วอาจจะเรียกได้ว่าเป็นทริปปัจฉิมฯ ของนักเรียนและเปลี่ยนโครงการ OUSSEP ก็ได้มั้ง เพราะอย่างที่รู้ว่าเดือนหน้านี้ก็จะแยกย้ายกันไปแล้ว แล้วอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้ตลอดชีวติ คิดแล้วมันก็ใจหายเน๊อะ นี่ก็เกือบปีแล้วที่มาอยู่ที่นี่ เพื่อนๆทาคุยกันบ้างไม่ได้คุยกันบ้าง เห็นหน้าบ้างไม่เห็นหน้าบ้างแต่ก็ใกล้ที่ต้องจากกันแล้ว

เข้าเรื่องดีกว่า เรื่องเพื่อนๆเดี๋ยวคงจะได้เอามาเขียนในวาระและโอกาสต่อๆไป

คราวนี้จะพาไปเที่ยวสถานที่ที่ได้รับขนานนามว่าเป็นเมืองมรดกโลกอีกแล้วเจ้าค่ะ สถานที่นี้เรียกว่า โคยะซัง (高野山 เทือกเขาโคยะ)

โคยะซังตั้งอยู่ในพื้นที่ของจังหวัดวากายาม่า (和歌山県)ซึ่งเป็นจังหวัดที่อยู่ทางตอนใต้ของโอซาก้า ซึ่งแรกเดิมถูกตั้งขึ้นในปี 819 โดยพระสงฆ์ชื่อ Kōbō-Daishi(弘法大師)ซึ่งคนที่นี่ยังเชื่อว่าโคโบไดชิยังไม่ได้จากไปตามอายุไขของเขา แต่ยังมีชีวิตอยู่ที่โคยะซังแห่งนี้ (แอบสยองเล็กน้อย...)

โคยังซังถูกขนานนามว่าเป็นศูนย์กลางของ Shingon(眞言,真言)ซึ่งเป็นพระพุทธศาสนาสำนักหนึ่งของญี่ปุ่น

ความสูงของเทือกเขาแห่งนี้สูงกว่า 1000 เมตรจากระดับน้ำทะเล (เค้าว่ากันว่าสูงขึ้นทุกปี ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมันสูงขึ้นหรือน้ำทะเลลดลงกันนะ อ่ะเหอๆๆ) และที่นี่ยังมีวัดมากมายกว่าร้อยวัดทีเดียว รวมถึงยังเป็นสถานที่ที่พุทธศาสนิกชนชาวญี่ปุ่นเดินทางมาจาริกแสวงบุญกันอีกด้วย

ทริปคราวนี้เริ่มจากการแจกเสื้อรุ่นกันก่อน โดยตาหนุ่มออสซี่

หลังจากที่ไปถึงที่โคยะซัง ก็รับประทานอาหารกลางวันมื้อแรก เป็นมังสวิรัส (อาหารทุกมื้อที่เค้าจัดให้ในทริปนี้เป็นมังสวิรัสทั้งสิ้น โอ้ววว ชั้นเกลียดเต้าหู้~) แล้วก็แบ่งกลุ่มออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มเราเดินเท้าไปยังวัด Kongōbu-ji (金剛峰寺)ซึ่งได้รับขนานว่าที่นี่เป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนาสำนัก Shingon นั่นเอง..

ที่เห็นในรูปเรียกว่า Kondo ถูกสร้างขึ้นโดยโคโบไดชิในปี 819 กิจทางพุทธศาสนาใดๆก็ตามที่จะเกิดขึ้นในโคยะซังจะถูกจัดขึ้นที่นี่ ตัว Kondo เก่าจริงๆแล้วถูกทำลายไป ปัจจุบันที่เห็นอยู่ถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งที่ 7 แล้วในปี 1932 นั่นเอง

ต่อไปก็ยังอยู่ในบริเวณวัดเดิมนั่นแหละ สถานที่นี้เรียกว่า Konpon Daito ถูกสร้างขึ้นสมบูรณ์ในปี 1937 เจดีย์นี้มีความสูง 48.5 เมตร

เอ๊ะ.. คนเค้าหาอะไรกันนะ เฉลย.. เค้าหาใบสนสามแฉกกันอยู่ เชื่อกันว่าถ้าเจอใบสนที่มีสามใบในช่อเดียวที่ตกอยู่จนพื้นเจอ แล้วเก็บไว้ในกระเป๋าตังค์นะ คนๆนั้นจะไม่ขาดเงินเลย

หาเจอมาหนึ่งช่อ อิอิ.. จริงๆแล้วสองแหละ แต่ช่อแรกทำตกหายไป หาไปใหม่ก็เจออีก หุหุ จริงๆแล้วมันไม่ได้หาง่ายขนาดนั้นหรอกนะ แต่พอดีดวงคนมันจะมีตังค์อ่ะ อิอิ (เค้าว่าจะมีนะ.. แต่ตอนนี้ยังไม่มี อย่ามายืมๆ)

เอ่อ.. ขอถ่ายรูปกับพระได้ด้วย เหอๆ

หลังจากนั้นก็เดินเท้าต่อไปยังวัดอะไรไม่รู้ เค้าไม่ได้บอก หรือไม่ได้ฟังนี่แหละ (จริงๆแล้วน่าจะเป้นอันหลังมากกว่า)

ในวัดมีสวนหินญี่ปุ่น ที่เค้าบอกว่าใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นอ่ะนะ

ที่นี่มีห้องรับรองสมเด็จพระจักรพรรดิ และแขกบ้านแขกเมืองด้วยนะ จริงๆแล้วเค้าห้ามเข้าไปดู แต่เราเข้าไปดูกันได้ไงไม่รู้ เหอๆ หรือเค้าหลอกให้เราดีใจว่าเราเป็นคนพิเศษกันนะ

หลังจากนั้นก็ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่เหลือ และนั่งรถบัสต่อไปยังที่พัก

อืม.. ในรูปน่ะมันเป็นที่พักจริงๆนะ คือวันนี้เค้าให้เรานอนวัดกันน่ะ เหอๆ

มีหลวงพ่อมาต้อนรับ..

อาบน้ำอาบท่ากันเสร็จสรรพ ใส่ยูกาตะกันทุกคน

มีนางแบบในชุดยูกาตะเจ้าหญิง และนายแบบในยูกาตะแบบมินิสเกิร์ต เหอๆ (คือคนที่สูงสุดและเตี้ยสุดนั่นแหละ)

อาหารเย็นเป็นมังสวิรัสเช่นเคย..

แล้วก็เป็นฟรีไทม์... ไม่ได้ทำไรเลย มันก็กินเบียร์กันไปสิ เฮ้ออออ ทำไมไม่จัดกิจกรรมให้ทำเลยว้า..

...........................................

เช้าวันต่อมา...
ตื่นมาฟังทำวัตรเช้า (อารมณ์ประมาณนั้น)

ทำนองก็แอบคล้ายๆพระสวดบ้านเราอ่ะนะ แต่มันเป็นภาษาญี่ปุ่น
แล้วหลังจากนั้นหลวงพ่อมีการพาทัวร์ห้องพระอีก เอิ่มม.. วัดหรือโรงแรมหว่าเนี่ย

ที่บอกว่ามันเป็นวัดหรือโรงแรมก็เพราะว่า พระมาจัดอาหารให้ ขัดเตียงให้ เก็บเตียงให้ มีทีวีในห้องด้วย ห้องน้ำสะอาดอีกตะหาก เย้ออออ.. มิน่าทำไมคนญี่ปุ่นถึงไม่ค่อยมีความศรัทธาในศาสนากันซะเท่าไหร่ สงสัยมันจะเป็นการค้าไปซะแล้ว..

ต่อจากนี้จะพาไปเที่ยวป่าช้ากันค่ะ เหอๆๆๆ ที่เห็นในรูปเรียกว่า Okunoin (奥の院) เป็นที่ๆเชื่อกันว่าโคโบไดชิยังคงอาศัยอยู่นั่นเอง คือจริงๆแล้วมันมีวัดอยู่น่ะแหละ แต่วัดนั้น (ซึ่งถ่ายรูปไม่ได้) ถูกล้อมรอบด้วยหลุ่มศพทั้งสิ้น ซึ่งที่นี่เป้นป่าช้าที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น เหอๆ

ก่อนเข้าไปบริเวณที่ถ่ายรูปไม่ได้.. มีการสาดน้ำพระกันด้วย เหอๆ

หลังจากนี้จะพาทัวร์หลุมศพลักษณะประหลาดกันแล้วกันนะคะ เหอๆ
เริ่มด้วย..

หลุมศพเครื่องบิน -_-"

หลุมศพ UCC เป็นรูปแก้วกาแฟ.. -_-"

แถมข้างในยังมีกาแฟอีก -_-"

อันนี้น่าชื่นชม.. เป็นหลุ่มศพที่อุทิศให้สัตว์ที่ถูกฆ่าในการทดลอง

อันนี้ของ SHARP ที่เห็นนี่แทนทีวีอ่ะนะ สะท้อนเชียว เหอๆ

ปิดท้ายด้วยหลุมศพจรวด -_-"
เอ่อ... เค้าทำอะไรกันเหรอ

เฉลย...
เค้าว่ากันว่าเนื่องจากที่นี่เริ่มมีคนมาเที่ยวเยอะแล้ว พวกบริษัทต่างๆก็เลยอาศัยโอกาสนี้เป็นการโฆษณาบริษัทของตัวเองกันซะเลย ซะงั้นอ่ะนะ..

อืม.. เค้าว่ากันว่ามีหลุมของ KFC ด้วยอ่ะนะ แต่หาไม่เจอ

หลังจากจบจากสุสานแล้ว เราก็ได้รับอาหารกลางวันเป็นแบงค์ 1000 เยน ไปหาอะไรกันกินเอง เป็นการกินเนื้อครั้งแรกในรอบสองวันน่ะนะ แล้วก็เดินทางกลับโอซาก้า...

ส่วนเรา ออกจากรถก่อนเพื่อนๆ เพื่อมุ่งหน้าไปเกียวโต
ไปทำไม...

โปรดติดตามชมตอนต่อไป ^^

On Your Graduation...

2006-07-12T15:27:00.000+09:00

Congratulations!

...You'll always be in my heart...

วันฟ้าครึ้มที่ America Mura

2006-07-09T16:32:00.000+09:00

สวัสดีทุกคน..
ช่วงนี้อากาศที่ญี่ปุ่นน่ารังเกียจมาก
เพราะนอกจากบ้างวันจะร้อนจนยืนเฉยๆก็เหงื่อหยดติ๋งๆแล้ว บางวันก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน จะแดดก็ไม่แดด ฝนจะตกก็ไม่ตก ทำให้อากาศเหนียวเหนอะหนะไปหมด โอ้ววววว ไหนบอกหน้าฝน ฝนตกวันนึงช่างจุ๋มจิ๋มเหลือเกิน ลองมาเป็นหน้าฝนเมืองไทยสิ หน้าฝนทีไรน้ำท่วมทุกที...

แอบนึกถึงสมัย ม.ต้น เมื่อสยามน้ำท่วม เหวออออออออ

อย่างที่บอกไปเมื่อบล็อคที่แล้วว่าสัปดาห์นี้ที่ญี่ปุ่นเป็นสัปดาห์แห่งการลดกระหน่ำซัมเมอร์เซล เมื่อวานนี้ตอนแรกก็กะว่าจะอยู่บ้านเฉยๆอ่ะนะ แต่พอดีมีตาเพือนคนนึงชวนออกไปเดินด้วย คือ ใจจริงแล้วก็ไม่ได้อยากจะเสียตังค์เพิ่มเท่าไหร่ แต่ทว่า..เมื่อลองคิดดูดีๆแล้ว เราอาจจะไม่มีเวลามาที่นี่อีกแล้วอ่ะ ก็เลย..เอาวะ ออกไปถ่ายรูปหน่อยก็แล้วกัน

(ตอนแรกตั้งใจแค่จะไปถ่ายรูปจริงๆอ่ะนะ)

สถานที่ที่เราจะไปกันก็คือ America Mura (アメリカ村) แปลว่า เมืองอเมริกานั่นเอง

วันนี้ไปกับตานี่ จำได้ไหม อีรอนนั่นเอง.. ในภาพพยายามทำหน้าให้เหมือนกับตัวตลกบนหลังคา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมริกามูระ

อเมริกามูระตั้งอยู่ทางเขตมินามิของโอซาก้า (ทางใต้นั่นเอง) เป็นสถานที่ๆไม่ไกลจากย่านช็อปปิ้งชื่อดังของโอซาก้าที่ทัวร์ไทยชอบไปลงเหลือเกินนั่นก็คือ นัมบะ และ ชินไซบาชิ ใช้เวลาเดินเท้าจากชินไซบาชิมาไม่ถึงหานาทีก็จะมาถึงที่นี่แล้ว

อเมริกามูระ เริ่มเป็นศูนย์กลางของวัยรุ่นในโอซาก้าตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 บนถนนสายนี้จะประกอบไปด้วยร้านรวงชายเสื้อผ้า ของใช้ต่างๆ รวมถึงของกิน และแกลลอรี่แสดงภาพอีกด้วย เหตุผลที่ว่าที่นี่ถูกเรียกว่าเมืองอเมริกาก็เพราะว่าร้านค้าต่างๆบนถนนเส้นนี้จะมีการขายสินค้าที่มีสไตล์แบบอเมริก๊าอเมริกา.. รวมถึงตกแต่งร้านต่างๆแบบอเมริก๊าอเมริกาอีกด้วย

ร้านค้าต่างๆ .. มีป้ายลดราคาแขวนเต็มไปหมด โอ้ยยย เริ่มทุรนทุรายยย

การตกแต่งในร้านก็มีกลิ่นอายแบบอเมริกาอีกด้วย (เป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ แต่ดูแล้ว.. มันก็อเมริกา หรือเปล่านะ)

ที่บอกว่าเป็นศูนย์รวมวัยรุ่น ก็คงไม่ต่างจากฮาราจูกุ ที่ทุกคนรู้จักในโตเกียวมากนัก ที่สำคัญอย่างยิ่งยวดแล้ว มันยังเป็นศูนย์รวมของวัยรุ่นแต่งตัวประหลาดมากมายเหมือนๆกันอีกด้วย เหอๆ อย่างเช่นชายคนนี้..

ชายคนหนึ่งทำงานแจกใบปลิว แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการไล่ลูกค้ามากกว่าเรียกลูกค้า เหอๆๆ

อันนี้เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของอเมริกามูระเหมือนกัน นอกจากเจ้าตัวตลกที่เห็นข้างบนน่ะนะ

แต่ในที่สุดแล้ว...
ก็ไม่วายที่จะขอแวะไปเดินร้าน Zara ที่ชินไซบาชิซะหน่อย เหอๆ แบบว่ามันใกล้กันไงเดินไปแป๊บเดียวก็ถึงแว้วว (พยายามหาความชอบธรรมให้กับเหตุผลของตัวเอง) ได้ข่าวว่าที่เมืองไทยกำลังลดราคราช่ายป่าว ที่นี่ก็ลดเหมือนกัน

แต่เราว่าการที่จะตะลุยถนนชินไซบาชิในวันหยุดที่ช่างไม่ต่างไปจากการที่ต้องไปเดินงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์สิริกิติ์ในวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ซักเท่าไหร่ เพราะฝูงชนช่างหลั่งไหลกันมามากมายเหลือเกิน คือ ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นสัปดาห์ลดราคานะคนถึงเยอะ สัปดาห์ธรรมดาก็คนเยอะแบบนี้แหละ.. การเดินจึงไม่ค่อยเป็นไปดั่งใจตัวเองสักเท่าไหร่ เพราะว่าต้องไหลๆไปตามคนนั่นเอง ฉันใดก็ฉันนั้น

.....

แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้าจ้า

วันนี้..Tanabata

2006-07-07T19:18:00.000+09:00

วันนี้เดินไปทางเห็นก็จะเห็นกระดาษหลากหลายสี เขียนคำขอพรห้อยอยู่ตามกิ่งไผ่กันเต็มท้องถนนไปหมด

แต่พอดีวันนี้ไม่ได้ไปไหนเป็นพิเศษ ไปช็อปปิ้งในเมืองมาเล็กน้อย เพราะว่ามันเข้าช่วงเทศกาลลดราคาซะแล้ว ฮ่าๆๆ เดินไปทางไหนก็ลดราคาไปหมดเลย แอบลืมเทศกาลไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอาความรู้เล็กๆน้อยๆมาฝากกัน

เทศกาลทานาบาตะ (七夕祭り＝Tanabata Festival) หรือที่ประเทศไทยรู้จักกันว่า "เทศกาลดวงดาว"

วันทานาบาตะ ตรงกับวันที่ 7 กรกฎาคมของทุกปี ที่เรียกวันนี้ว่าเป็นเทศกาลดวงดาว ก็เพราะว่า มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า วันนี้เป็นวันที่ดาวหญิงทอผ้า (Orihime) กับดาวชายเลี้ยงวัว (Hikoboshi) ซึ่งทั้งสองเป็นคู่รักกัน ได้โคจรมาพบกันบนทางช้างเผือก ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะ แต่เดิมหญิงทอผ้ามีฝีมือทำงานดีมาตลอด แต่พอได้แต่งงานกับชายเลี้ยงวัวแล้ว นางมีความสุขมากจนไม่ได้ทอผ้า พระเจ้าที่อยู่บนสวรรค์ทรงพิโรธ จึงบัญชาให้นางกลับบ้าน และอนุญาตให้พบสามีได้แค่ปีละครั้งเดียว ซึ่งก็คือวันนี้นั่นเอง
น่าเสียดายที่ในปัจจุบันนี้เราคงไม่สามารถมองเห็นดาวหญิงทอผ้า (Vega) และดาวชายเลี้ยงวัว (Altair) มาพบกันที่บนทางช้างเผือกได้ เพราะแสงไฟนีออนมันเยอะเหลือเกิน ก็ได้แต่หวังว่าอย่างน้อยทั้งสองจะบันดาลให้คำอธิษฐานที่เขียนลงไปในกระดาษใบเล็กๆใบหนึ่งมันจะเป็นจริงขึ้นมา... ถ้าเป็นจริงได้ก็ดีสิเน๊อะ ^^

อาหาร Okinawa หากินได้ง่ายๆแถวบ้าน

2006-07-05T21:33:00.000+09:00

สวัสดีทุกคน
ช่วงนี้ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ
แต่ก็ดีเหมือนกัน นานๆทีจะได้มีเวลานั่งๆนอนๆอยู่บ้านซะบ้าง
ไม่งั้นออกจากบ้านทุกอาทิตย์เลย เหนื่อยๆ

จริงๆแล้ววันนี้ตั้งใจว่าจะออกไปพิพิธภัณฑ์
แต่ทว่าตื่นสาย ตื่นมาก็เที่ยงแล้วอ่ะนะ
แล้วพิพิธภัณฑ์มันปิดสี่โมง
กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวไปถึงก็คงจะบ่ายสอง

ก็เลย... เอาไว้คราวหน้าละกัน เหอๆ

อ่อ แล้วก็พอดีว่า วันนี้ๆเพื่อนๆนัดกันไปทานข้าวตอนทุ่มนึง
ก็เลยนั่งๆเล่นไปจนถึงเวลานัดก็แล้วกัน

พอทุ่มนึงก็ออกไปกินอาหารโอกินาว่ากัน!!!

หน้าร้อนแบบนี้ใครๆก็นึกถึงโอกินาว่า
อันนี้ไม่รู้จะมีโอกาสได้ไปหรือเปล่า เพราะเวลาเหลือน้อยนิดเหลือเกิน
แต่ถ้าไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวกลับไปเที่ยวทะเลไทยแทนละกัน เหอๆ

หลายๆคนคงเคยได้ยินชื่อของโอกินาว่ากันมาบ้าง
ส่วนคนที่ไม่รู้จะเล่าให้ฟัง

โอกินาว่า (沖縄) เป็นจังหวัดหนึ่งซึ่งเป็นหมู่กาะที่อยู่ใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น
เดิมทีที่นี่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของญี่ปุ่นแต่ว่าเป็นรัฐอิสระที่ชื่อว่า "ราชอาณาจักรริวคิว"
(ที่เรียกกันว่าปลาริวกิวนี่มาจากโอกินาว่าหรือเปล่านะ เหอๆๆ)

เมื่อปี 1879 หลังจากการปฎิวัติยุคเมจิ ราชอาณาจักรริวคิวก็ถูกรวบเข้าเป็นอาณานิคมของประเทศญี่ปุ่น แต่เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลสหรัฐฯได้รวบจังหวัดโอกินาว่าเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลสหรัฐฯเอง แต่อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 1972 โอกินาว่าก็ตกอยู่ภายใต้การดูแลของญี่ปุ่น และเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่นตราบจนทุกวันนี้

เนื่องจากโอกินาว่าเคยเป็นรัฐอิสระมาก่อน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่โอกินาว่าจะมีวัฒนธรรมหลายๆอย่างที่แตกต่างจากญี่ปุ่น เช่น สถาปัตยกรรม ดนตรี (เปิดให้ฟังในร้านน่าหลับมาก) รวมถึงอาหารด้วย

บรรยากาศร้าน ตกแต่งสไตล์โอกินาว่า คนเสิร์ฟก็แต่งตัวสไตล์โอกินาว่า เพลงก็โอกินาว่า คร่อกกกกก

อืม..ผัดมะระอ่ะแหละ

หมูสามชั้น..แงะไขมันออกแทบไม่ทัน เพื่อนมันจะหาว่าชั้นบ้าไหมเนี่ย

โอกินาว่าโซบะ.. กินแล้วรู้สึกไม่ค่อยต่างกับโซบะธรรมดาเท่าไหร่ แต่ดีตรงที่มีเนื้อเปื่อย อร่อยๆ

สมาชิกสาวๆที่ไปร่วมทานอาหารกันวันนี้..

Elizabeth (Belgium) Carrie (Canada) และเราเอง รู้สึกว่าผอมลงมั้ย ฮ่าๆๆ แต่หน้าจืดลงนะ

Joanne (Netherlands) Minh Anh (Vietnam) Liz (Canada)

ตอนแรกกะว่าจะไปคาราโอเกะต่อ แต่คนมันมาน้อยไปหน่อย ก็เลยไว้คราวหน้าละกัน...
แย่จริงๆ กะว่าจะไปร้องเกะเต็มที่เลยนะ ฮ่าๆๆ

ไม่มีอะไรจะเล่าให้ฟังละ..
แต่วันศุกร์นี้เป็นวันทานาบาตะ ถ้าได้ไปงานกะคนอื่นก็จะเอารูปมาลงละกันเน้ออ

ลาก่อน Brazil...

2006-07-02T17:17:00.000+09:00

...ขอมอบบล็อคหน้านี้ให้กับทีมชาติบราซิล...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

...อีกสี่ปีหน้าเจอกันแซมบ้า...

ฤดูกาลแห่งการทำบาปมาถึงแล้ว

2006-07-01T13:32:00.000+09:00

ถึงแม้ว่าตามปฏิทินแล้ว ฤดูร้อนของประเทศญี่ปุ่นคือเดือนสิงหาคมเพียงเดือนเดียว
แต่ทว่าช่วงนี้ก็ร้อนสุดจะทน แมลงต่างก็พากันร้องหนวกหูไปหมด เหมือนกับว่ากรูเก็บกดไม่ได้ร้องมาหลายเดือนขอกรูร้องหน่อยเห๊อะ~ ถึงแม้จะมีฝนตกเป็นบางวันเพิ่มความชุ่มฉ่ำให้บ้าง (จริงๆแล้วมันเป็นหน้าฝนน่ะนะ)

มีเพื่อนฝรั่งบอกว่า โบคงไม่มีปัญหาหรอกใช่ไหมหน้าร้อนน่ะ
เอ่อ.. คือถึงแม้เมืองไทยมันจะร้อนเหมือนกัน
แต่คนไทยก็ร้อนเป็นนะจ๊ะ
แล้วหน้าร้อนญี่ปุ่นกะหน้าร้อนไทยจะบอกว่าไม่เหมือนกันนะจ๊ะ
ที่นี่แดดแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอยู่ทางประเทศซีกโลกเหนือหรือเปล่า
หรืออาจจะเป็นเพราะเป็นอุตสาหกรรมทำให้ชั้นบรรยากาศแถวนี้มันบางลงนะ
อืม.. อาจจะจริง
เพราะรู้สึกว่าถึงแม้อากาศวันนี้จะ 32 องศา แต่รู้สึกว่าร้อนกว่าตอนอยู่เมืองไทยยิ่งนัก

พูดถึงหน้าร้อน...ก็ต้องมาคู่กับแมลงใช่ไหม
หลังจากที่เพื่อนๆหลายคนได้โดนแมลงสัตว์กัดต่อยกันไปบ้างแล้ว
รวมถึงเพื่อนร่วมหอที่อยู่ชั้นล่างๆบางคนได้เจอประสบการณ์พบเจอเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ได้รับเชิญเป็นประจำ

ไอ้เราก็เคยเจอแล้วหนนึง ดีนะที่เป็นตัวเล็กๆ (เพราะอยู่ชั้นสี่ มันคงยังปีนมาไม่ถึง)
แต่เพื่อเป็นการตัดไฟแต่ต้นลม เมื่อวานจึงได้ไปตลาดซื้อเจ้านี่มา

ดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์น่ารักเน๊อะ มีบรรยายภาพด้วยภาพการ์ตูนกุ๊กกิ๊ก
แต่หารู้ไม่ว่า มันคืออุปกรณ์ที่น่าสะพรึงกลัวและโหดเหี้ยมยิ่งนัก..

เชิญดูภาพวิธีใช้

เพียงแค่คุณนำอุปกรณ์นี้ไปวางไว้ตามจุดต่างๆของบ้านคุณ คุณก็จะกลายเป็นฆาตกรรมอันโหดเหี้ยมในทันที

ขอโทษ.. ที่ต้องเป็นฆาตกร เหอๆๆ
แต่ยังไม่อยากมีเพื่อนร่วมห้องเป็นแมงสาปง่ะ

คือไม่มีอะไรหรอก อุปกรณ์นี้คือเป็นอาหารล่อแมลงสาปอ่ะ ประมาณว่าล่อให้มันมากิน แล้วมันก็กลับไปตายในรัง แล้วพวกที่อยู่ในรังก็ตายกันเหี้ยนไปหมดเลย... ฆาตรกรรรรรรรรรรรรร

อย่าหาว่าเราไร้สาระเลยนะที่เอาเรื่องแบบนี้มาให้อ่าน
แต่เรื่องแบบนี้มันก็กลัวเหมือนกันนะ เหอๆ

(ถึงแม้แมลงสาปสายพันธุ์ญี่ปุ่นมันจะไม่บินก็เหอะ)

Field Trip to Toyota City!!!

2006-06-28T21:03:00.000+09:00

ว่างายเพื่อนฝูงงง
เห็นชื่อแล้วคงงงๆมันไปทำอะไรที่โตโยต้า
ฮ่าๆๆๆๆ

จริงๆแล้วทริปนี้ไม่ได้ตั้งใจจะไปอ่ะนะ
เพราะว่าพรุ่งนี้มันส่งรายงานอ่ะ
แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรในเรื่องรถยนต์ซะเท่าไหร่

แต่ว่าเนื่องจากปั่นรายงานเสร็จตั้งแต่วันศุกร์
บวกกับวันพุธมันว่าง และมันก็ฟรี (แถมข้าวเที่ยง) อีกตะหาก

ก็เลยเอาวะ..ไปก็ไป ไหนๆก็ไหนๆละ

รถบัสออกจากมหาวิทยาลัยตอนเก้าโมงเช้า
มุ่งหน้าไปจังหวัก Aichi!!!

ที่แรกที่เราจะไปก็คือ Toyota Tsutsumi Plant
อ่อ.. โรงงานโตโยต้าที่ว่านั้นตั้งอยู่ที่เมือง Toyota จังหวัด Aichi
ซึ่งจังหวัดไอจิเนี่ย เราเคยมาแล้วหนึ่งครั้งตอนโกลเด้นวีคจำได้เปล่า
แต่ตอนนั้นไม่ได้มาที่เมืองโตโยต้า ไปที่นาโกย่าซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดไอจิ

คือตอนแรกเมืองนี้มันไม่ได้ชื่อเมืองโตโยต้ามาก่อนนะ จำไม่ได้แล้วว่าชื่อก่อนนี้ชื่ออะไร แต่มันมีโรงงานโตโยต้าอยู่ทั้งเมืองอ่ะ เค้าก็เลยเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองโตโยต้าไปเลยยย

นั่งรถมาราธอนอีกแล้ววันนี้ ไปถึงตอนบ่ายโมง (หลังจากมีการพักเข้าห้องน้ำหนึ่งครั้ง และพักกินข้าวเที่ยงอีกหนึ่งครั้ง)
แต่ว่า.. ที่นี่เราไม่มีภาพให้ดูนะ เจ้าห้ามถ่ายรูปอ่ะ
บรรยายให้ฟังละกัน.. คือก็คือไปดูโรงงานที่เค้าผลิตรถอ่ะแหละ
เดินเข้าไปก็เป็นสายพานอ่ะ แล้วก็มีรถเปล่าๆ กะประตูลอยๆอยู่บนหัวเรา ฮ่าๆๆ
มันก็เท่ดีนะ... อ่อ ที่โรงงานโตโยต้านี่คนบรรยายบอกว่า
วันนึงผลิตรถ 2,000 คัน หนึ่งคันใช้เวลาผลิต 20 ชั่วโมง

อ่อ..แล้วที่เห็นมันลอยๆอยู่บนหัวเนี่ย เค้าบอกว่า made in order นะ
มีเจ้าของแล้วทั้งนั้น ไม่สั่งมาไม่ผลิตว่างั้นเหอะ

ใช้เวลาอยู่ในโรงงานหนึ่งชั่วโมง แล้วก็มุ่งหน้าสู่ Toyota Kaikan Exhibition Hall

อันนี้มีรูปให้ดูแล้ว ถ่ายรูปได้ อิอิ
พอเข้าไปก็เจอเจ้านี่เลย

เล่นดนตรีให้ฟังด้วยนะ
(อันนี้วิ่งหอบแฮ่กๆมาถ่ายเลย มัวแต่ไปทำอย่างอื่นอยู่ เหอๆ)

อันนี้ชอบมาก ชื่อ I-FOOT

รถคันนี้ก็เท่นะ.. แต่ข้างหน้าแอบเหมือนอ่างล่างหน้าไปหน่อย ฮ่าๆๆ
(ว่าเค้าซะเสียเลย คนดีไซน์ได้ยินจะเสียใจไหมเนี่ย)

อันนี้เป็นรูปจำลองโรงงานที่ไปดูมาเมื่อกี้
ของจริงถ่ายไม่ได้ ดูของปลอมไปละกันนะ

สามหนุ่ม...กับรถสีชมพู
คือเค้าอยากถ่ายกันมากนะสามคนนี้อ่ะ ไปยืนต้อคิวอยู่ตั้งนาน
(ท่าที่ทำนี่ได้แรงบันดาลใจมาจาก ตอนที่ตาเจฟฟรี่ยืนอยู่บนรถทัวร์แล้วหัวชนผนังอ่ะ คือมันตัวสูงไง แต่เจ้าตัวบอกว่าที่ฮอลแลนด์หลังคามันไม่เตี้ยยังงี้นะ เหอๆ)

ดูภาพจากมุมสูงกันหน่อย

สุดท้าย มีช่วงตอบคำถามอ่ะ
คือเราก็ไม่ได้ถามอะไรเค้าหรอก เพราะไม่ได้สนใจเรื่องรถอะไรมากมาย
เหมือนมาเพื่อเที่ยวกะเพื่อนอ่ะ เหอๆๆๆ
แต่ในห้องที่เค้าจัดพูดคุยกันนี่มีเอาธงมาตั้งนะ ซึ่งเป็นธงของคนทุกประเทศที่วันนี้มาร่วมอ่ะ
เป็นไงล่ะ ทริปอินเตอร์อ่ะสิ หุหุ

อ่อ... มีความรู้ข้อนึง ได้มา
พอดีตั้งใจฟังอยู่แป๊บเดียว มัวแต่เม้าท์ เหอๆ

คือมีคนถามว่า ทำไมถึงชื่อโตโยต้า ทั้งๆที่ตอนแรกชื่อ "โตโยดะ"
มีเหตุผลอะไรก่อนหน้านี้ไม่รู้จำไม่ได้
แต่เหตุผลข้อนึงขำดี

เค้าบอกว่าให้ลองสะกดสองคำนั้นเป็นตัวคาตะคานะดู จะได้แบบนี้

トヨタ = TOYOTA

トヨダ = TOYODA

ถ้านับเส้นตามหลักภาษาญี่ปุ่นแล้ว โตโยต้าเนี่ยจะนับได้ 8 เส้น
ส่วนโตโยดะ จะนับได้ 10 เส้น (เพิ่มเต้งเต้งขึ้นมาสองขีดอ่ะเห็นป่ะ)

แล้วเลข 8 ตัวคันจิคือตัวนี้ 八

เค้าบอกว่ามันเป็นเลขที่ดี เพราะพอเป็นตัวคันจิแล้วมันจะมีลักษณะเหมือนภูเขา เปรียบเสมือนการเจริญรุ่งเรือง ก็เลยเปลี่ยนซะงั้นอ่ะ ฮ่าๆๆๆ เข้าใจคิดดีแฮะ

หลังจากนั้นก็กลับบ้านนน..
หลังจากนี้ยังไม่รู้จะไปไหน ถ้าไปไหนแล้วจะเอามาเล่าให้ฟังอีกเน้อออ
วันนี้ไปล่ะจ้า บ๊ายบายยยยยยย

ปล...ขอบคุณพี่กัปตันฯด้วยนะคะ ที่ส่งโปสการ์ดมาให้
รูปสวยมากๆๆๆๆๆๆ สวยกว่าตัวจริง หุหุ

Bar-B-Q Party at Biwako

2006-06-26T13:42:00.000+09:00

สวัสดีผองเพื่อน
หายไปหลายวัน ตอนแรกคิดว่าจะอัพเดทเรื่อง
พัฒนาการของการทำครัวของเราไปพลางๆ ฮ่าๆๆ
แต่ไว้ที่หลังละกัน เพราะรู้สึกว่าช่วงใกล้ส่งรายงาน (ประมาณปลายเดือนหน้า)จะไม่ค่อยมีเรื่องมาเล่าให้ฟังเท่าที่ควร

อ่อ..อย่างที่เกริ่นไว้คราวที่แล้วว่าจะไปงานบาร์บีคิวปาร์ตี้
กับสมาคมคนญี่ปุ่นที่รักประเทศไทย (ซึ่งไม่ได้เกียวกับมหาวิทยาลัยเกียวโตแต่อย่างใด ขออภัยกับข้อมูลที่ผิดพลาดคราวที่แล้วไว้ ณ ที่นี้ด้วย)

ก็ไปมาแล้วล่ะเมื่อวาน..
งานนี้ต้องขอขอบคุณพี่ปอย พี่พลัง พี่เอ๋ และพี่หยกมากๆ
ที่ชวนเราไปร่วมหารค่ารถด้วย ฮ่าๆๆๆ
คือจริงๆแล้วตั้งใจจะไปรถไฟอ่ะ
แต่พี่พลังบอกว่าจะเช่ารถไปเพราะมันถูกกว่า
ตอนแรกคิดว่าจะถึงเร็วกว่าคณะอื่นๆนะ..
แต่พอดี ฝนตก รถติด เลยไปถึงช้ากว่าชามบ้านประมาณครึ่งชั่วโมง

ถึงแล้วทะเลสาบบิวะ (琵琶湖)

สถานที่จัดงาน ชื่อแคมป์อะไรไม่รู้จำไม่ได้ เหอๆ

อ่อ..ขอเกริ่นเรื่องทะเลสาบบิวะก่อนดีกว่า
เพื่อจะได้เป็นความรู้ไปด้วย ... หรือแปรสภาพเป็นบล็อคเพื่อการศึกษาดีนะ หุหุ

ทะเลสาบบิวะ หรือภาษาญี่ปุ่นคือ Biwa-ko（琵琶湖) เป็นทะเลาสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ของจังหวัดชิกะ (滋賀県) ซึ่งตั้งอยู่ในเขตคันไซนั่นเอง

ที่บอกว่าใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นเนี่ยนะ ทะเลสาบแห่งนี้มีความยาวถึง 64 กม.วัดจากทางเหนือมาทางใต้ กินพื้นที่ถึง 672 ตางรางกิโลเมตร และนับเป็นพื้นที่ถึง 4 ใน 5 ของจังหวัดชิกะอีกด้วย
บอกเป็นตัวเลขอาจจะนึกกันไม่ออก เอาเป็นว่าพื้นที่โดยประมาณของทะเลาสาบบิวะเนี่ยมีขนาดพอๆกับประเทศสิงคโปร์ หรือจังหวัดนนทบุรีของเราเชียวนะ (อันนี้มีคนบอกมา)

น้ำในทะเลสาบแห่งนี้ไหลผ่านแม่น้ำสำคัญถึงสามสายคือ แม่น้ำเซตะ แม่น้ำอุจิ แม่น้ำโยโด (เดี๋ยวจะไปสำรวจให้ในฤดูร้อนนี้นะ หุหุ) และไหลออกทะเลที่อ่าวโอซาก้านั่นเอง

พอไปถึง... อย่างที่บอก สายง่ะ เค้าก็เลยเริ่มกินกันแล้ว
มื้อนี้อาศไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่ ฝนตกพรำๆตั้งแต่เช้ายันเย็น
ทำให้ต้องไปปิ้งบาร์บีคิวกันข้างในร่ม ควันขโมง หัวมีกิ้นหมู เนื้อ ไก้ ไส้กรอกติดไปตามๆกัน

ด้วยความสัตย์จริง เรากินน้อยมากเลยอ่ะ..
ไม่ใช่เพราะอะไร เพราะกว่าบาร์บีคิวจะสุก ก็นานมากกกก
คือพอมันสุกใข่มะ เราได้สองชิ้นก็เอาลงไปนั่งกินกับคนอื่น
พอหมดแล้วยืนขึ้นมาอีกทีของที่อยู่บนเตาก็ใหม่หมด ฮ่าๆๆ (ใหม่แปลว่าดิบ)

นอกจากนี้...กรรมการสมาคมนักเรียนฯ ก็ยังฟิตมากมีการจัดประชุมนอกสถานที่อีกด้วย

แต่พอถ่ายรูป... ก็หยุดพักประชุมโดยฉับพลัน ฮ่าๆๆ

หลังจากรับประทานกันเสร็จก็มีการเล่นเกมกันเล็กๆน้อยๆ เป็นกิจกรรมร่วมกันคนไทยคนญี่ปุ่น
ซึ่งแอบขลุกขลักนะ ก็เพราะโทรโข่งไม่ค่อยดัง (จริงๆแล้วเพราะคนเยอะอ่ะ)
แล้วมันต้องเป็นสองภาษาไงในการเล่นเกมอ่ะ เราจะเอาเกมตอนรับน้องไปเล่นก็ไม่ได้อ่ะนะ
เพราะว่ามันดูเหมือนจะซับซ้อนเกินไปในการทำให้คนญี่ปุ่นเข้าใจ

นี่แหละน้า.. อุปสรรคของภาษาล่ะ หุหุ

หลังจากเล่นเกมกันแล้ว..
ก็ถึงตาวงดนตรีนักเรียนคันไซ (อีกแล้ว) ฮ่าๆ

คราวนี้มีดึงพี่หยกเข้ามาเป็นนักร้องด้วย และกระชากพี่โอเข้ามาเล่นกีร์ต้าอีกคนนึง
เพลงที่แล้วออกแนวกระชากวัย เช่น รักอยู่หนใด (ของป็อปแองเจิ้ลน่ะ) และหายใจเป็นเธอ (ของโฟร์มด เราร้องเอง ฮ่าๆๆ สนองตัณหาคนอายุสมองน้อยหน่อย เหอๆๆ)

แล้วก็ได้เวลาบอกลา..

ขากลับข้ามสะพาน Biwa-ko Ohashi（琵琶湖大橋）แปลว่าสะพานใหญ่บิวะโกะ ซึ่งเป็นสะพานข้ามทะเลาสาบในส่วนที่แคบที่สุดนั่นเองจ้า

งานนี้ต้องขอขอบคุณสมาคมคนญี่ปุ่นที่รักประเทศไทย ที่ทำให้เราได้มาเที่ยวบิวะโกะ และเลี้ยงอาหารกันฟรีหนึ่งมื้อ อิอิ
(ถึงแม้จะมีคุณลุงเมาๆหื่นๆปะปนอยู่บ้างก็เหอะ)

แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้า
บ๊ายบายจ๊ะ

ตามรอย Memoir of a Geisha!

2006-06-22T16:16:00.000+09:00

giคิดว่าหลายๆคนคงได้ดูหนังเรื่องนี้กันแล้วใช่ป่าว
"Memoir of a Geisha"

หนังเรื่องนี้เป็นหนังเรื่องหนึ่งที่เราอยากดูมากมาก่อน
เพราะตอนปีสองไปซื้อหนังสือเรื่องนี้มาอ่าน
แล้วชอบมากกกก.. สองเล่มหนาๆ อ่านได้ไม่วางเลย
สนุกจริงๆ (ถึงแม้ว่าคนญี่ปุ่นจะบอกว่าเนื้อเรื่องมันบิดเบือนจากความเป็นจริง)
แต่ถ้านับในเรื่องของความบันเทิง และความสนุก น่าติดตามของเนื้อหาแล้ว
ขอยกให้เป็นหนึ่งสือหนึ่งเล่มในดวงใจ

หลังจากได้อ่านจบ เราก็รู้สึกว่าอยากจะรู้เรื่องของญี่ปุ่นมากขึ้น
ไม่ใช่แค่ที่เล่มเกม หรืออ่านการ์ตูน ดูทีวีแล้วซึมซับไปวันๆ
บอกได้ว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเหตุผลเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราตัดสินใจมา
ใช้ชีวิตปีนึงอยู่ที่นี่ก็ได้ (แต่ไม่ใช่เหตุผลเดียวแน่นอนอ่ะ เหอๆ)

ที่พูดมาซะยืดยาวไม่ใช่อะไร..
ไม่ได้เกี่ยวกะหนังสือเลยด้วย ฮ่าๆๆ
แต่มันเกี่ยวกับหนังมากกว่าอ่ะ

หนังเรื่องนี้เข้าที่ญี่ปุ่นก่อนเมืองไทยอีก
แต่ก็ไม่ได้ดู เพราะติดนู่นติดนี่ พอกลับไปเมืองไทยก็ไม่ได้ดูอีก
เลยแวะตลาดนัดแถวบ้านสอบดีวีดีราคา 80 บาทมานั่งดูที่นี่ซะยังงั้น หุหุ

อ่อ... เรื่องที่จะมาเล่าวันนี้ขอเริ่มจากความโชคดีก่อน
เนื่องจากอาทิตย์ที่แล้วไปทำงานพิเศษมาที่เกียวโต
ประกอบกับเพื่อนพี่ใหม่คือพี่แจ๋ซึ่งมาไกลจากอเมริกา
ได้มาเยี่ยมเยียน (พี่ใหม่) พอดี เย็นวันนั้นก็เลยพาพี่แจ๋ไปเดินเล่นที่ย่าน Gion
ซึ่งเป็นย่านที่มีกิจการเกอิชาอยู่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
(ถึงแม้ตอนนี้จะน้อยลงไปมากแล้ว)ท่ามกลางฝนที่ตกพรำๆ

ทันใดนั้น...
โอ้ มาเดินที่นี่ตั้งหลายครั้ง ยังไม่เคยเจอไมโกะซังตัวจริง เป็นๆเลยสักที
เคยเห็นแต่ของปลอม (ที่เราเคยไปปลอมอยู่ครั้งนึง)
และโปสเตอร์ที่แปะอยู่ที่ผนังเท่านั้น

แต่วันนี้... เจอของจริงเจ้าค่ะ
แล้วมาทีเดียวสาม...
สามสาวเลยสวมวิญญาณปาปารัสซี่ ควักกล้องออกมาคนละอัน
แล้วก็ถ่ายๆๆ กันใหญ่เลย

แต่เธอเดินเร็วมากอ่ะ ทำให้ได้ภาพประมาณนี้มา แหะๆ

..........................................

วันต่อมา ก็โดดเรียนอีกหนึ่งวัน..
ตามพี่ๆสองคนไปเที่ยว แหะๆๆ

พี่แจ๋และพี่ใหม่

ก่อนที่จะไปตามรอย Memoir of a Geisha กัน
ขอพาไปเที่ยววัดสำคัญวัดหนึ่งในเมือง Uji ที่อยู่ในจังหวัดเกียวโตกันก่อนนะ

เมือง Uji นี่เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงเรื่องชาเขียวมากเป็นอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น
ขนาดวันก่อนดูรายการทีวี เป็นรายการมายากลอ่ะ
ของนักมายากลคนญี่ปุ่นชื่อ Cyril Takayama คิดว่าหลายๆคนคงรู้จัก
เพราะว่าตาคนนี้เล่นมายากลได้เวอร์มากจริงๆ
ถ้าใครยังไม่ได้ดู แนะนำให้ไป search หาใน youtube.com ดูเอาละกัน
(วันก่อนตกใจมาก แกเสกจระเข้เป็นๆออกมาแทนโลโก้เสื้อลาคอส เหวอออออ)

บังเอิญตอนที่พูดถึงนี่มีคนเอาลง youtube แล้วอย่างรวดเร็ว เลยเอามาฝากกันอ่ะ

เออ..เข้าเรื่องชาต่อนะ
คือว่าตานักมายากลเนี่ยเค้าไปเดินชินจูกุที่โตเกียวอ่ะ
แล้วเปลี่ยนน้ำแข็งใสจากราดน้ำเชื่อมสตอร์วเบอร์รี่
กลายเป็นรสชาเขียวอุจิได้..กลางอากาศ!!!!

ที่เล่ามาทั้งหมดนี่คือ จะบอกว่าชามันดังอ่ะนะ เหอๆๆๆ

อ่ะ..นอกจากนี้เมืองอุจิยังปรากฎอยู่ในนวนิยายที่ดังมากในสมัยโบราณของญี่ปุ่น
เรื่อง Genji Monokatari อีกด้วย
(เรื่องเกนจินี่ อาจเทียบได้กะขุนช้างขุนแผนไรงี้ได้ไหมนะ แบบว่าเป็นนวนิยายสมัยก่อนอ่ะ)

แม่น้ำสายสำคัญในเมืองอุจิ จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไร
แต่กระแสน้ำเชี่ยวกราดมาก ในประวัติศาสตร์บอกว่ามีการสู้รบกัน "ใน" แม่น้ำนี้ด้วย

อ่อ..ที่พามาเที่ยวเมืองนี้เพราะว่าจะพามาวัดหลังเหรียญสิบกัน!
เอ่อ.. วัดนี้ไม่ได้สร้างอยู่หลังกองเหรียญสิบแต่อย่างไร
แต่มีภาพปรากฎอยู่ในหลังเหรียญสิบเยนของญี่ปุ่นนั่นเอง

เหรียญสิบเยน

วัดนี้ชื่อว่า วัด Byodo-in (平等院)
วัดเบียวโดอินนี้ถูกสร้างขึ้นในปี 998 ในสมัยเฮอัน
สิ่งก่อสร้างที่โด่งดังที่สุดของวัดนี้คือ Phoenix Hall
ต่อมาวัดนี้ได้ถูกบูรณะโดย Fujiwara no Yorimichi ในปี 1052

นอกจากนี้ในเดือนธันวาคม ปี 1994 วัดนี้ยังได้รับการยกย่อง
จากองค์การ UNESCO ให้เป็นมรดกโลกในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองประวัติศาสตร์เกียวโต

Phoenix Hall อยากได้กล้องที่ถ่ายพาโนราม่าได้เหลือเกินนน

เอาล่ะ..ได้เวลาเดินทางตามรอย Memoir of a Geisha กันแล้ววว
หลังจากนั้นเราก็เดินทางออกจากเมืองอุจิ
ขึ้นรถไฟต่อไปลงที่สถานีชื่อ Fushimi Inari

ที่บอกว่าตามรอยหนังเรื่องนี้ก็เพราะว่า..
ตอนนั้นที่ซื้อดีวีดีแปดสิบบาทมาดูน่ะ
ก็เห็นวัดๆนึงที่หนูน้อยจิโยะวิ่งไปขอพร
แล้วมันสวยมากอ่ะ.. แล้วก็รู้ว่ามันอยู่ในเกียวโตเนี่ยแหละ
เลยอยากมาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา หุหุ

จำฉากนี้กันได้ไหม?

ศาลเจ้าที่ว่าชื่อว่า Fushimi Inari Taisha (伏見稲荷大社)
พอเดินทางมาถึงศาลเจ้า ก็เจอรูปปั้นสุนัขจิ้งจอกเต็มไปหมด

ขนาดแผ่นป้ายที่ให้เขียนขอพรก็ยังเป็นรูปสุนัขจิ้งจอก

ทำไมน่ะเหรอ??
ก็เพราะว่าสุนัขจิ้งจอกเปรียบเสมือนสัตว์ศักดิ์สิทธิของที่นี่
ศาลเจ้านี้เชื่อว่าสุนัขจิ้งจอกเป็นผู้ส่งสารมาจากเทพเจ้า
หางที่สุนัขจิ้งจอกที่ฟูๆนั้นเปรียบเสมือนการออกรวงอุดมสมบูรณ์ของต้นข้าว
สิ่งที่คาบไว้มีสองอย่างคือหินศักดิ์สิทธิ ซึ่งเปรียบเสมือนการปรากฎกายของเทพเจ้า
และกุญแจก็คือกุญแจที่จะนำไปสู่ยุ้งข้าวที่เต็มไปด้วยผลผลิตนั่นเอง

และสิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของวัดนี้ก็คือ..
ประตูโทริอิสีแดงที่ตั้งตะหง่านกว่า 10,000 ประตูนั่นเอง

ประตูกว่าหนึ่งหมื่นประตูนี้ตั้งเรียงกันไปบนภูเขา
เป็นระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร

รู้สึกว่าปลายสุดของเส้นทางที่เห็นนี้จะไปเชื่อมกับวัดคิโยมิสึในตัวเมืองเกียวโตนั่นเอง

(หนูน้อยจิโยะวิ่งไกลมากนะ.. ตั้งแต่กิออนมาถึงศาลเจ้านี้ก็หลายกิโลอยู่ อึดจริงๆ หุหุ)

...................................................

อ่า..ตอนนี้ก็หมดเรื่องที่ดองเอาไว้แล้ว
เดี๋ยวต่อไปยังไม่รู้จะเอาเรื่องอะไรมาเล่า
ถ้าไม่มีอะไรมาแทรก วันอาทิตย์นี้จะไปปาร์ตี้กับสมาคมคนญี่ปุ่นที่รักประเทศไทย
ของมหาวิทยาลัยเกียวโต ที่ทะเลสาบบิวะ จังหวัดชิกะนะ แล้วจะเอามาเล่าให้ฟัง

วันนี้ไปก่อนล่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไป..

*Bow's Journey Under the RainBow*